การทำอาหารด้วยเวทมนตร์ เริ่มจากซาลาเปา เยว่ปู้หว่านใส่ส่วนผสมทีละอย่างตามสูตรในคู่มือ ไม่ได้ใช้เหรียญคริสตัลจ้างครูเสมือนจริง แต่ลองทำเอง นวดแป้ง หมัก ห่อไส้ ใส่ซึ้งนึ่ง พอไอน้ำจางลง ซาลาเปาขาวอวบก็ออกจากซึ้ง แต่ละลูกขนาดเสี่ยวหลงเปา ผิวเรียบเนียน ร้อนฉ่า
เธอหยิบขึ้นมาหนึ่งลูกกัดคำหนึ่ง สีหน้าเปลี่ยนไปทันที—ทั้งขมทั้งฝาด เหมือนเคี้ยวใบไม้เน่า ๆ แถมยังมีกลิ่นเหม็นอธิบายไม่ถูก
เธอขมวดคิ้วกลืนซาลาเปาคำนั้นลงคอ แล้วหยิบอีกมาลอง รสนี้ยิ่งประหลาดกว่าเดิม รสชาติเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาในปาก คำแรกเหมือนหมูแดงตุ๋น คำสองเหมือนมะนาว คำสามเหมือนมะระขี้นก
เยว่ปู้หว่านวางซาลาเปาลง จมลึกในความคิด เธอมองไปที่เยว่หลิงบนบ่า "เยว่หลิง เจ้าลองชิมหน่อยสิ"
"นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทั้งที่ทำตามสูตรเป๊ะ ๆ แต่พอเข้าปากกลับกลายเป็นรสเหมือนรองเท้าเน่า แถมรสยังแปรเปลี่ยนร้อยแปด"
เยว่หลิงยืนอยู่บนบ่าของเธอ "นายท่าน การทำอาหารด้วยเวทมนตร์แค่คลาดเคลื่อนนิดเดียว รสชาติก็ต่างกันหน้ามือหลังมือ เป็นเรื่องปกติ"
เยว่ปู้หว่านวางซาลาเปาลง จมลึกในความคิด เธอมองไปที่เยว่หลิงบนบ่า "เยว่หลิง เจ้าลองชิมหน่อยสิ"
เยว่หลิงส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง ปีกกระพือจนแทบกลายเป็นเงาพร่าง "นายท่าน ข้าไม่มีกายเนื้อ กินอาหารไม่ได้หรอก แล้วก็สีหน้าท่านบอกข้าหมดแล้วว่าคำตอบคืออะไร"
"อ้อ เกือบลืม" เยว่ปู้หว่านนึกขึ้นได้ว่าเมื่อก่อนเยว่หลิงอยากได้ร่างจำลอง เธอเปิดร้านค้า หน้าจอชุดจำลองสัตว์เลี้ยงเด้งขึ้นมา "งั้นข้าซื้อร่างจำลองให้เจ้าแล้วกัน จะได้ช่วยชิมรส"