ซูจิ่นซิ่วกลับมาจากโรงพักแล้วร้องไห้ไม่หยุดหลายวัน
เธอขังตัวเองในห้อง มองรูปในมือถือน้ำตาหยด—รูปนั้นเป็นชายหนุ่ม หน้าตาคมเข้ม คิ้วตาเย็นชา ใส่สูทสั่งตัด ยืนข้างรถสปอร์ตสีดำ คุณชายใหญ่แห่งตระกูลลู่ ลู่ซือเหิง ดาวรุ่งธุรกิจแห่งเมืองหลินเฉิง ทายาทลู่กรุ๊ป และคู่หมั้นของเธอ
ประตูถูกผลักออก ซูจิ่นอวี๋ยกถ้วยรังนกเข้ามา หน้าใจแทบขาด "หวานใจ ไม่ร้องแล้ว มากินอะไรหน่อย"
ซูจิ่นซิ่วซบเข้าไปในอ้อมกอดเขา ยิ่งร้องหนักกว่าเดิม
"พี่ หนูกลัว... ถ้าตระกูลลู่รู้ว่าหนูไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลซู เขาจะถอนหมั้นไหม ลู่ซือเหิงจะรังเกียจหนูหรือเปล่า"
ซูจิ่นอวี๋ลูบหลังเธอ เสียงอ่อนโยน "ไม่หรอก วางใจเถอะ พ่อจัดการไว้หมดแล้ว เรื่องเยว่ปู้หว่าน เดี๋ยวก็เรียบร้อย"
ซูจิ่นซิ่วเงยหน้าจากอกเขา ตาพร่ามัว "แต่พี่สาว... เธอไม่ยอมกลับมา คราวที่แล้วยังส่งหนูกับพี่ใหญ่เข้าสถานีตำรวจอีก หนูทำอะไรผิดหรือเปล่า หนูไม่คู่ควรเป็นลูกสาวตระกูลซูใช่ไหม"
"บ้าอะไร" สีหน้าซูจิ่นอวี๋ขรึมลง "เธอเป็นน้องสาวที่พวกเราเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก เยว่ปู้หว่านเป็นใครกัน"
ซูจิ่นซิ่วเช็ดน้ำตา หยิบมือถือ ส่งข้อความถึงลู่ซือเหิง "พี่ซือเหิง มีเรื่องอยากบอก... หนูไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลซู หนูเป็นของปลอม ที่พี่ควรแต่งด้วยคือพี่สาว ไม่ใช่หนู แต่เพราะหนู พี่สาวไม่ยอมกลับบ้าน แถมยังส่งหนูเข้าสถานีตำรวจ... หนูเป็นคนน่ารังเกียจมากใช่ไหม"
ข้อความส่งไปไม่ถึงนาที โทรศัพท์ก็ดัง
เสียงลู่ซือเหิงลอดจากหูฟัง ต่ำและแข็งกร้าว "อธิบายมาให้ชัด"
ซูจิ่นซิ่วสะอื้นเล่าเรื่องทั้งหมด—เธอคือคุณหนูปลอม คุณหนูจริงคือเยว่ปู้หว่าน ตระกูลซูอยากรับกลับมา แต่เยว่ปู้หว่านไม่ยอม แถมยังใส่ร้ายเธอกับซูจิ่นอวี๋ ส่งพวกเขาเข้าโรงพัก เธอไม่กล้าหวังการให้อภัยจากลู่ซือเหิง ถ้าเขาจะถอนหมั้น เธอก็ไม่มีอะไรจะพูด
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงลู่ซือเหิงดังด้วยความโกรธ "เด็กป่าที่เติบโตนอกบ้าน กล้าทำกับคู่หมั้นของฉันลู่ซือเหิงงั้นหรือ"
ซูจิ่นซิ่วดีใจในใจ แต่ปากกลับยิ่งน้อยใจ "พี่ซือเหิง อย่าโทษพี่สาวเลย เธอโตในสถานสงเคราะห์ ลำบากมามาก นิสัยเลยเอาแต่ใจ..."