เยว่ปู้หว่านเดินวนรอบมันสองรอบ ยิ่งดูยิ่งพอใจ: "001 ตามฉันมา"
"ได้ค่ะ นายท่าน" หุ่นยนต์ยกเท้าก้าว หนึ่งก้าว สองก้าว เดินตามหลังเธอ เสียงฝีเท้าเบามาก
เยว่ปู้หว่านลองสั่งอีกหลายคำสั่ง—"หยุด" "ถอยหลัง" "เลี้ยวซ้าย" "เลี้ยวขวา" "ยกมือขวา" "กำหมัด" ทั้งหมดทำงานได้แม่นยำ ลื่นไหล ไร้ที่ติ ตอบสนองเร็วมาก
มีเครื่องแรกเป็นต้นแบบ เครื่องที่เหลืออีก 99 เครื่องผลิตได้เร็วมาก ตามที่เยว่ปู้หว่านต้องการ อัตราส่วนชายหญิง 50 เครื่องต่ออย่าง
ครบ 100 เครื่องแล้ว เธอก็เก็บเข้าพื้นที่มิติทั้งหมดทันที หุ่นยนต์รุ่นก่อนไม่มีหมายเลข เยว่ปู้หว่านจึงจัดหมายเลขให้ใหม่ทั้งหมด 001 ถึง 100 เป็นของม่ออู๋วั่ง ส่วน 101-400 สามร้อยเครื่องนั้นเป็นสามร้อยเครื่องเดิมในพื้นที่มิติ
หุ่นยนต์ทั้งหมดให้พ่อบ้านเหม่งเหม่งเป็นผู้ควบคุม ส่วนหุ่นยนต์ตัวอื่นเป็นผู้ปฏิบัติ
ในพื้นที่มิติพอดีกับการเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่ เยว่ปู้หว่านแค่ออกคำสั่งหลัก หุ่นยนต์สี่ร้อยตัวภายใต้การควบคุมของเหม่งเหม่งแบ่งงานกันชัดเจน—เก็บเกี่ยว ขนย้าย แยกประเภท เก็บเข้าคลัง เรียบร้อยเป็นระเบียบ
ต้นผลไม้ที่เก็บมาจากดันเจี้ยนเทศกาลเก็บเกี่ยวก่อนหน้านี้เริ่มสุกแล้ว ผลไม้บางชนิดตกลงมาแล้ววิ่งหนี หุ่นยนต์ถือตาข่ายดักยืนอยู่ใต้ต้น ปัญญาประดิษฐ์คำนวณเส้นทางการตกลงมา ยกตาข่ายรับ ผลไม้ตกลงมา ก็รับไว้ได้อย่างมั่นคง ไม่มีสักผลที่หนีรอดไปได้
เยว่ปู้หว่านยืนอยู่ริมน้ำพุวิญญาณมองดู พอใจมาก เยว่หลิงผุดขึ้นจากไหล่เธอ มองดูภาพที่วุ่นวายนั้น แล้วพูดด้วยความชื่นชมจากใจจริง: "นายท่าน พื้นที่มิติของคุณยิ่งดูเหมือนฟาร์มจริง ๆ ขึ้นทุกวัน"