บนแผนที่ พื้นที่นอกเมืองเต็มไปด้วยจุดสีแดงหนาแน่นราวกับเปลวไฟที่สั่นไหวเป็นกลุ่มๆ
ผู้เล่นจากประเทศอาร์และประเทศอื่นๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในที่มืดมองเห็นจุดสีแดงบนแผนที่ หัวใจแทบหยุดเต้น—จุดแดงมากมายขนาดนั้น ถ้าเข้าไปก็มีแต่ตาย
ผู้รอดชีวิตไม่กี่คนวิ่งกลับเข้าเมือง นำข่าวการสังหารหมู่ที่นอกเมืองไปรายงานที่กองบัญชาการ
"บากะ!" พันเอกมัตสึอิหน้านิ่วคิ้วขมวด หายใจหอบด้วยความโกรธ แย่แล้ว ผู้บังคับบัญชาจะต้องลงโทษเขาแน่
เขายืนอยู่หน้าแผนที่ จ้องมองทิศทางของหกหมู่บ้านนอกเมืองเป็นเวลานาน ดวงตาแดงก่ำ ทหารหนึ่งหมื่นห้าพันนาย ตายทั้งหมด
ให้ตายสิ พลังของพวกอภิมนุษย์พวกนั้นช่างแข็งแกร่งจริงๆ พวกเขาเป็นองค์กรอะไรกันแน่ ความคิดหมุนวนอย่างรวดเร็ว
เขากระทำด้วยความโกรธเพียงชั่วครู่ จากนั้นก็สั่งปิดประตูเมืองทันที ตอนนี้ในเมืองเหลือกำลังทหารเพียงครึ่งเดียว
การออกไปนอกเมืองเพื่อแก้แค้นเป็นไปไม่ได้ เขากลัวว่าจะถูกกวาดล้างทั้งหมด ดังนั้นก็แอบซ่อนอยู่ดีกว่า
อีกด้านหนึ่ง เยว่ปู้หว่านและพวกไม่ได้กลับไป พักอยู่ที่นั่น เก็บกวาดสมรภูมิ ได้เสบียงอาหารและอาวุธปืนจำนวนมาก
เยว่ปู้หว่านมองพวกเขาขุดหลุมใหญ่เพื่อฝังศพพวกญี่ปุ่น
เธอนั่งยองๆ อยู่ข้างลานตากข้าว ปลายนิ้วลูบแนวกรามอย่างแผ่วเบา หางตาค่อยๆ เผยรอยยิ้มเย็นชา: "เยว่หลิง เธอว่าถ้าฉันทำให้พวกญี่ปุ่นเหล่านี้กลายเป็นโครงกระดูก แล้วขายให้มนุษย์ต่างดาวล่ะ?"