ที่ลานกลางหมู่บ้าน ทหารญี่ปุ่นกว่าสองร้อยนายใช้ดาบปลายปืนบังคับให้ชาวบ้านที่เหลือคุกเข่าเรียงเป็นแถว
บางคนร้องไห้ บางคนก้มหน้า บางคนอุ้มเด็กไว้แนบอก กดหน้าเด็กซบกับอกตัวเอง
แม่ของยาหยาก้าวขึ้นหน้าสุด เสื้อผ้าฉีกขาด ใบหน้าครึ่งหนึ่งเต็มไปด้วยเลือด มุมปากมีรอยเลือดแห้ง แต่แผ่นหลังยังเหยียดตรง
นายทหารญี่ปุ่นคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า ใช้ดาบปลายปืนเชิดคางของนาง ภาษาจีนที่แข็งกระด้างแฝงความเยาะเย้ย: "คนของฝ่ายแดงอยู่ไหน? บอกมา แล้วจะไว้ชีวิตเจ้า"
แม่ของยาหยาไม่ตอบ แค่ถุยน้ำลายลงพื้น
ทหารญี่ปุ่นข้าง ๆ เตะหลังนางจนซบกับพื้น แต่นางก็พยุงตัวลุกขึ้นคุกเข่าตรงอีกครั้ง
นายทหารโบกมือ ทหารยกปืนขึ้นเล็งไปที่แถวชาวบ้าน
ในเสี้ยววินาทีก่อนจะลั่นไก ม่านพลังใสโปร่งแสงหนึ่งก็ปรากฏขึ้นขวางกั้นกระสุนเอาไว้
ทุกคนแตกตื่น เพราะกระสุนพุ่งเข้าไปในอากาศที่มองไม่เห็น แต่อีกวินาทีถัดมา มันก็พุ่งออกมาจากอากาศอีกครั้ง ยิงทหารญี่ปุ่นล้มตายเป็นแถว
ฮายาดะ ไคจินที่ยืนอยู่หน้าฝูงชนรูม่านตาหด รีบคว้าทหารข้างตัวมาบังหน้า กระสุนเจาะเข้าที่อกทหารคนนั้น เขาผลักศพทิ้ง สายตาจดจ่อมองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง: "ผู้เล่นมาแล้วหรือ? แกล้งทำเป็นผีสางอะไรกัน ไม่ออกมาก็ได้ ฉันจะฆ่าชาวบ้านต่อ ให้ดูว่าปกป้องได้นานแค่ไหน"
ปืนในมือเขาชี้ไปทางแม่ของยาหยา เยว่ปู้หว่านปรากฏตัวออกจากอากาศ มาขวางอยู่ข้างหน้าแม่ของยาหยา ในมือถือแท่งแสงสีเงินเรืองแสงยาวครึ่งเมตร