หลังศึกช่วยเหลือหมู่บ้านหกหมู่สิ้นสุดลง ผู้เล่นหัวเซี่ยไม่ได้กลับเมือง แต่ตั้งค่ายพักแรมในป่านอกเมือง
ห้องบรรทุกของรถไฟถูกดัดแปลงเป็นโรงนอน ห้องพยาบาล คลังอาวุธ และโรงครัว บางคนปูผ้าห่มทหารที่ยึดมาได้บนพื้นห้องบรรทุก บางคนใช้ลังไม้ประกอบเป็นโต๊ะอย่างง่าย บางคนต่อห้องบรรทุกหลายตอนเข้าด้วยกันเป็นกองบัญชาการชั่วคราว
ค่ายไม่ใหญ่โต แต่มีครบทุกอย่างที่ควรมี—หอสังเกตการณ์ เส้นทางลาดตระเวน พื้นที่กองเก็บเสบียง พื้นที่แยกผู้บาดเจ็บ ครบครัน
เยว่ปู้หว่านยืนอยู่กลางค่าย หลินเสี่ยวเหอ ไห่หลาง (หมาป่าดำ) และเถียวโหว (ลิงหัวล้าน) รายล้อมเธออยู่
เธอให้หลินเสี่ยวเหอรวบรวมประเภทพลังพิเศษและจุดเด่นในการต่อสู้ของผู้เล่นในกลุ่ม ไม่บังคับ ใครสมัครใจก็แจ้งมา
หลินเสี่ยวเหอจัดทำรายชื่อได้อย่างรวดเร็ว—สายไฟ สายฟ้า สายน้ำแข็ง จัดเข้าหน่วยจู่โจม รับผิดชอบการบุกโจมตีแนวหน้า สายดิน สายโลหะ จัดเข้าหน่วยป้องกัน รับผิดชอบการสร้างแนวป้องกันและตั้งรับ
สายน้ำที่เกี่ยวกับการแพทย์และเสบียง จัดเข้าหน่วยส่งกำลังบำรุง สายความเร็ว สายล่องหน สายลม จัดเข้าหน่วยลาดตระเวน
รายชื่อถูกส่งในกลุ่ม หลายคนเป็นครั้งแรกที่รู้สึกถึง "การมีสังกัด" แต่ก่อนเป็นทหารกระจอก ตอนนี้รู้ว่าตัวเองอยู่หน่วยไหน
มีคนแซวว่า "ตอนนี้ฉันเป็นคนมีสังกัดแล้ว"
อีกคนต่อว่า "ตอนนี้ฉันเป็นคนมีตำแหน่งแล้ว"
ในกลุ่มหัวเราะกันครึกครื้น
ดึกแล้วแล้ว ผู้เล่นส่วนใหญ่พักผ่อนแล้ว ค่ายเงียบสงัด ไฟกองสนามที่ขอบค่ายดังประกายแตกเปลว
เยว่ปู้หว่านนั่งอยู่บนหลังคาห้องบรรทุกหนึ่งตู้ แสงจันทร์ตกต้องคริสตัลสีดำในฝ่ามือของเธอ มันคือคริสตัลรูปเพชรสีดำเจ็ดสีขนาดเท่าฝ่ามือ เธอซื้อมาจากห้างแม่มดด้วยราคาหนึ่งล้านเหรียญคริสตัล เป็นวัสดุระดับเจ็ด ใช้ผนึกวิญญาณได้