รถออฟโรดแล่นกระแทกไปตามผืนดินสีเหลืองไหม้ ฟุ้งฝุ่นละอองคลุ้งไปตลอดทาง
เยว่ปู้หว่านนั่งอยู่บนรถ อมลูกอมแท่งหนึ่ง รสสตรอว์เบอร์รี หวานเย็นละลายอยู่ที่ปลายลิ้น
มุมมองช่วยเหลือจู่ๆ ก็เด้งข้อความเตือนขึ้นที่มุมซ้ายล่าง ตัวอักษรสีแดง กะพริบถี่ๆ
“ตรวจพบความผิดปกติของพลังงาน ตรวจพบแหล่งรังสีที่ผิดธรรมชาติในรัศมีห้าร้อยเมตร”
เยว่ปู้หว่านเอาลูกอมออกจากปาก: “จอด”
“มีอะไรเหรอ?” หลินเฟิงเหยียบเบรก
“มีอะไรผิดปกติ ฉันลงไปดู” เยว่ปู้หว่านลงจากรถ คนอื่นๆ ตามลงไปด้วย มองไปรอบๆ นอกเหนือจากดินสีเหลืองแห้งผากกับต้นไม้เหี่ยวเฉาสีดำไหม้แล้ว ก็ไม่เห็นอะไรผิดปกติ
ฮวา ม่านสิงเป็นคนแรกที่เจออะไรเข้า: “ตรงนี้ มีหินสีแดงอยู่ก้อนหนึ่ง” เธอย่อตัวลง ใช้ปลายมีดเขี่ยดินที่กลบอยู่ออก ก้อนหินเผยให้เห็นทั้งก้อน ขนาดเท่ากำปั้น พื้นผิวสีแดงเข้มมีลายสีน้ำตาลแทรก เหมือนเลือดแห้ง ดูพิเศษมาก
เยว่ปู้หว่านย่อตัวลง เปิดมุมมองช่วยเหลือสแกน: แร่กลายพันธุ์ พลังงานพิเศษแฝงอยู่ ใช้เป็นวัสดุเล่นแร่แปรธาตุได้ เป็นหนึ่งในวัตถุดิบพื้นฐานสำหรับทำการ์ดสกิล ดวงตาของเธอเป็นประกาย หยิบหินก้อนนั้นขึ้นมาส่งให้ม่ออู๋วั่ง: “ของดี นี่แหละใช่เลย”
เขารับมา หัวใจจักรกลหมุนทำงาน พลังจิตไหลลงไปตามเนื้อแร่:“หินก้อนนี้มีธาตุบางอย่างคล้ายกับซากเทคโนโลยีอวกาศชั้นสูง อยู่เล็กน้อย”
เขางเงยหน้ามองหุบเขาที่ทอดยาวอยู่เบื้องหน้า:“ต้นตออยู่ข้างในนั้น”
เยว่ปู้หว่านเก็บแร่กลายพันธุ์ใส่เป้:“เข้าไปดูกัน”
หุบเขาแคบ หน้าผาสองข้างสูงชัน ยิ่งเข้าไปข้างในยิ่งต่ำลงไปเรื่อยๆ ใช้เวลาราวครึ่งชั่วโมง ข้างหน้าก็ปรากฏปากถ้ำ เตี้ยมาก ต้องก้มตัวถึงจะเข้าได้ ข้างในมืดสนิท อากาศชื้นและอึดอัด มีกลิ่นเหม็นของสนิมและของเน่าเปื่อยปนกัน ทุกคนรีบใส่หน้ากากป้องกันอย่างระมัดระวัง
อาจิ่วหยิบไฟฉายออกจากเป้ ลำแสงกวาดไปตามผนังถ้ำ ทุกคนถึงกับสูดลมหายใจเย็นเยียบ
บนผนังถ้ำเต็มไปด้วยตัวหนอนครึ่งวงกลมหนาแน่น เปลือกสีเขียว เปลือกสีดำ เป็นประกายเหมือนโลหะ ทับซ้อนกัน บางตัวเท่าเล็บมือ บางตัวใหญ่กว่าฝ่ามือผู้ใหญ่