“ฮัลโหล คุณพ่อใช่ไหมคะ? คุณพ่อมาช่วยเสี่ยวเสี่ยวกับแม่ได้ไหมคะ? พวกเขาตีเสี่ยวเสี่ยว เจ็บมากเลย เสี่ยวเสี่ยวกลัว... แม่ก็ถูกพวกเขาพาตัวไปแล้ว... ฮือ ๆ...”
“หนูน้อย โทรผิดหรือเปล่าจ๊ะ?”
“ไม่ผิดค่ะ แม่บอกเบอร์นี้กับหนู แม่ของหนูชื่อเกาเวยเวย คุณพ่อคือเซียวเทียนเช่อใช่ไหมคะ? คุณพ่อรีบมาช่วยพวกเรานะคะ หนูพูดต่อไม่ได้แล้ว คนใจร้ายที่ตีเสี่ยวเสี่ยวมาแล้ว รีบมานะคะ... อ๊ะ หนู... หนูไม่ได้โทรค่ะ หนู... หนูไม่กล้าแล้ว... ปัง...”
หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ เซียวเทียนเช่อซึ่งอยู่ไกลออกไปในสนามรบใจกลางโลกได้รับโทรศัพท์สายสั้น ๆ เขาเพิ่งนำกองกำลังใต้บังคับบัญชากวาดล้างองค์กรเฮยเทียน ซึ่งเป็นกลุ่มอิทธิพลมืดที่ใหญ่ที่สุดในโลกเสร็จ และเพิ่งจุดบุหรี่ขึ้นสูบ ก็ได้รับสายจากเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ตอนแรกเซียวเทียนเช่อคิดว่าอีกฝ่ายคงโทรผิด แต่เมื่อเด็กหญิงสะอื้นบอกชื่อเขากับเกาเวยเวย ร่างของเขาก็สะท้านวาบ! พอเขาโทรกลับไปอีกครั้ง สายกลับติดต่อไม่ได้แล้ว จากเสียงสุดท้ายในโทรศัพท์ เขาได้ยินราง ๆ ว่าเด็กหญิงถูกใครบางคนทำร้าย และโทรศัพท์ก็คงถูกปาทิ้งจนแตก...
ตูม... กลิ่นอายอำมหิตบนร่างเซียวเทียนเช่อปะทุขึ้นฉับพลัน วินาทีถัดมาเขาก็พุ่งลงจากเขาด้วยความเร็วสูงสุดโดยไม่ลังเล แล้วขึ้นรถออฟโรดทันที ลูกน้องหลายคนที่ติดตามเขาอยู่ก็รีบขึ้นรถตามไปในทันที
“ออกรถ เร็วเข้า! รีบใช้ความเร็วสูงสุดไปหัวเซี่ย! ตรวจสอบให้รู้ว่าตอนนี้หมายเลขโทรศัพท์นี้อยู่ที่ไหน เร็วเข้า!” หลังขึ้นรถ เซียวเทียนเช่อตะโกนใส่ลูกน้องสองคนที่นั่งอยู่ด้านหน้าอย่างร้อนใจ ระหว่างพูด ดวงตาของเขาก็แดงก่ำ น้ำตาร้อนสองสายไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจห้าม!
ลูกน้องสองคนที่นั่งอยู่ด้านหน้าเห็นเซียวเทียนเช่อน้ำตาไหลพราก ในใจก็ปั่นป่วนยิ่งนัก แต่ไม่กล้าชักช้าแม้แต่น้อย คนหนึ่งขับรถ ส่วนอีกคนรีบใช้หมายเลขโทรศัพท์ที่เซียวเทียนเช่อส่งมาเพื่อติดตามตำแหน่ง ทันใดนั้น รถออฟโรดสองคันก็เร่งความเร็วถึงขีดสุด หลายร้อยลี้ต่อชั่วยาม พุ่งทะยานไปทางแคว้นต้าเซี่ยราวกับลูกธนู...
เซียวเทียนเช่อซึ่งนั่งอยู่เบาะหลังของรถคันแรกในเวลานี้อดตัวสั่นไม่ได้ ลมหายใจถี่กระชั้น อารมณ์หลากหลายประดังขึ้นในใจชั่วพริบตา น้ำตาไหลลงมาไม่ขาดสาย!
เขามั่นใจอย่างยิ่งว่าเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่โทรมาร้องไห้ขอความช่วยเหลือเมื่อครู่คือลูกสาวของเขา ลูกสาวแท้ ๆ ของเขา เซียวเทียนเช่อ ประมุขตำหนักเทพสวรรค์ และเทพสงครามอันดับหนึ่งแห่งนครเซี่ยจิง! แต่เวลานี้ลูกสาวที่เขาไม่เคยพบหน้ากลับกำลังถูกคนทำร้ายอยู่!!!
“อ๊าก...” เซียวเทียนเช่ออดส่งเสียงคำรามอย่างเจ็บปวดไม่ได้ เสียงนั้นเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความรู้สึกผิดอันล้นฟ้า!
ลูกน้องที่ขับรถอยู่ด้านหน้าได้ยินเสียงคำรามอันเจ็บปวดของเซียวเทียนเช่อ จิตใจก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง จึงเหยียบคันเร่งให้เร็วขึ้นอีก...
ตูม... พลังอำนาจบนร่างเซียวเทียนเช่อพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แม้แต่หมู่เมฆในรัตติกาลยังแหวกทางให้เขา ถูกพลังอำนาจสะเทือนฟ้าของเซียวเทียนเช่อฟาดผ่าจนแยกออกจากกัน...
เดิมทีเซียวเทียนเช่อเป็นทายาทสายตรงของตระกูลเซียว ตระกูลผู้ทรงอิทธิพลที่เร้นกายอยู่ในนครเซี่ยจิง แต่เมื่อหกปีก่อน มารดาผู้ให้กำเนิดของเขากลับล้มป่วยเสียชีวิตกะทันหัน ส่วนเขาก็ถูกแม่เลี้ยงที่ร้อนใจอยากขึ้นสู่อำนาจขับไล่ออกจากบ้าน ในวันนั้นนครเซี่ยจิงทั้งเมืองปั่นป่วนราวฟ้าถล่มดินทลาย เซียวเทียนเช่อที่ต้องการแก้แค้นรีบไปหาคู่หมั้นซึ่งมาจากตระกูลผู้ทรงอิทธิพลในนครเซี่ยจิงเช่นกัน แต่อีกฝ่ายกลับฉีกสัญญาหมั้นต่อหน้าเขา แล้วขับไล่เขาออกจากบ้าน เมื่อสิ้นหวัง เซียวเทียนเช่อจึงทำได้เพียงหลบหนีออกจากเซี่ยจิงในคืนนั้น มุ่งลงใต้ไปยังเทียนไห่เพื่อขอความช่วยเหลือจากพี่น้องสนิทที่สุด แต่เขาไม่คิดเลยว่าพี่น้องที่เคยสนิทที่สุดกลับต่อหน้าทำดี ลับหลังคิดร้าย วางยาพิษเขาและส่งคนตามฆ่า...
ปีนั้น เซียวเทียนเช่อต้องเผชิญช่วงเวลามืดมนที่สุดในชีวิตอย่างกะทันหัน ทั้งถูกขับออกจากตระกูล ถูกคนรักในอดีตถอนหมั้น และถูกพี่น้องสนิทที่สุดวางยาพิษตามฆ่า! เมื่อหนีมาถึงเมืองเป่ยเจียง เขาก็คิดฆ่าตัวตายแล้ว อำนาจของศัตรูแข็งแกร่งเกินไป เขาไม่มีทางต่อกรได้เลย อีกทั้งการถูกกระหน่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ทำลายความเชื่อมั่นของเขาจนหมดสิ้น
ดังนั้นในคืนหนึ่งเมื่อหกปีก่อน เซียวเทียนเช่อซึ่งถูกวางยาพิษและบาดเจ็บสาหัสจึงมายืนอยู่ริมแม่น้ำในเมืองเป่ยเจียง มองสายน้ำเชี่ยวกรากเบื้องล่างแล้วกระโดดลงไปฆ่าตัวตาย ทว่าเขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะมีหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งกำลังเดินเล่นริมแม่น้ำช่วยชีวิตเขาไว้ หญิงสาวคนนั้นคือเกาเวยเวย
ตอนนั้นเกาเวยเวยเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย เต็มไปด้วยความคาดหวังต่อโลกทั้งใบ เธอสวย อ่อนโยน และเปี่ยมด้วยชีวิตชีวาของวัยสาว หลังช่วยเซียวเทียนเช่อไว้ เธอก็จัดห้องเช่าห้องหนึ่งให้เขาพัก คอยดูแลเขาอย่างใส่ใจและให้กำลังใจเขา เพราะคำให้กำลังใจของเกาเวยเวย เซียวเทียนเช่อจึงได้สัมผัสความอบอุ่น และทั้งคู่ก็กลายเป็นเพื่อนสนิทกันที่สุด จนกระทั่งบาดแผลของเขาหายดีและจากไป...
เซียวเทียนเช่อแบกรับความแค้นเลือดล้างตระกูล เมื่อบาดแผลหายดี เขาก็ออกจากแคว้นต้าเซี่ยไปยังสนามรบโดยตรง เขาต้องมีอำนาจล้นฟ้าเพื่อกลับมาแก้แค้น! เขากรำศึกนองเลือดมาตลอดทาง ในที่สุดห้าปีต่อมา เขาก็ก่อตั้งตำหนักเทพสวรรค์ องค์กรที่ทำให้ทั้งโลกสั่นสะท้าน มีสี่ราชันสวรรค์ เก้าเทพสงคราม และยอดฝีมืออีกนับไม่ถ้วนอยู่ใต้บังคับบัญชา! ตอนนี้เขามีพลังพอที่จะแก้แค้นแล้ว! เดิมทีหลังจากกำจัดองค์กรเฮยเทียนในคืนนี้ เขาก็ตั้งใจจะกลับบ้าน แต่กลับได้รับโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือจากลูกสาวกะทันหัน!
เมื่อนึกถึงเสียงร้องไห้ของลูกสาวที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวังเมื่อครู่ เซียวเทียนเช่อก็รู้สึกเจ็บปวดและสงสารจนไม่อาจบรรยายได้! เกาเสี่ยวเสี่ยว ลูกสาวของเขา และเกาเวยเวย หญิงสาวที่ช่วยชีวิตเขาในวันนั้น!
“สุดท้ายแล้ว ช่วงเวลานั้นข้าก็ทำร้ายเจ้าใช่ไหม?” เซียวเทียนเช่อหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด น้ำตาสองสายไหลลงมาไม่หยุด
ปีนั้นเขาไม่เพียงบาดเจ็บสาหัส แต่ยังถูกพิษ ทำให้บางคืนมีสติเลอะเลือนและความคิดสับสน เซียวเทียนเช่อยังจำได้จนถึงวันนี้ว่าเช้าวันหนึ่งเมื่อตื่นขึ้นมา เขาพบว่าเกาเวยเวยมีท่าทีผิดปกติอย่างมาก ขอบตาแดงก่ำ แต่เพราะจำอะไรไม่ได้ เขาจึงถามว่าเกิดอะไรขึ้น เกาเวยเวยกลับบอกว่าไม่มีอะไร ไม่เป็นไร
จนกระทั่งโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือจากลูกสาวในคืนนี้ เขาจึงเข้าใจเสียทีว่าคืนนั้นตนทำร้ายเกาเวยเวย ทำร้ายหญิงสาวที่ช่วยชีวิตเขาไว้ และเขาก็ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเกาเวยเวยตั้งครรภ์และให้กำเนิดลูกคนนั้นแล้ว
เกาเวยเวยอาจกล่าวได้ว่าเป็นแสงสว่างดวงหนึ่งในชีวิตเซียวเทียนเช่อ เธอทำให้เขาได้เกิดใหม่ และมีบุญคุณต่อเขามหาศาล เดิมทีเซียวเทียนเช่อก็คิดจะกลับไปตอบแทนเธอและปกป้องเธอไปตลอดชีวิต เขารู้ว่าเกาเวยเวยยังไม่ได้แต่งงาน แต่ไม่เคยรู้เลยว่าเธอยังให้กำเนิดลูกสาวแก่เขาด้วย!
ชีวิตของเซียวเทียนเช่อขมขื่นมาตลอด ตั้งแต่เด็กก็ไม่ได้รับการยอมรับจากตระกูล คนเดียวที่มอบความอบอุ่นให้เขาได้คือมารดาผู้ล่วงลับกับเกาเวยเวย น้ำตาของเซียวเทียนเช่อไหลไม่ขาดสาย เมื่อคิดถึงลูกสาวที่ไม่เคยพบหน้ากัน ซึ่งโทรมาร้องขอความช่วยเหลือด้วยความหวาดกลัวเช่นนั้น หัวใจของเขาก็เต็มไปด้วยความโศกเศร้าอย่างสุดประมาณ
“คุณพ่อคือเซียวเทียนเช่อใช่ไหมคะ?...”
“คุณพ่อ รีบมาช่วยเสี่ยวเสี่ยวกับแม่...”
“คุณพ่อ เสี่ยวเสี่ยวเจ็บมาก เจ็บมาก...”
“คุณพ่อ เสี่ยวเสี่ยวกลัว กลัว...”
“อ๊ากกกกกก!!!!! เร็วขึ้น เร็วขึ้น เร็วขึ้น เร็วขึ้น เร็วขึ้น!!!!” เสียงร้องขอความช่วยเหลือของลูกสาวดังก้องซ้ำไปซ้ำมาในหัวเซียวเทียนเช่อ เมื่อคำนวณดูแล้ว ตอนนี้ลูกสาวของเขาอายุเพียงสี่ขวบกว่า ๆ ยังเล็กนัก เล็กเหลือเกิน...
วินาทีนี้เซียวเทียนเช่อแทบคลุ้มคลั่งจนสิ้นสติแล้ว จิตสังหารบนร่างไม่อาจกดข่มไว้ได้อีก หมู่เมฆทั่วท้องฟ้าต่างแหวกทางให้เขา...
ลูกสาวแท้ ๆ ของเขา เทพสงครามอันดับหนึ่งแห่งยุค และประมุขตำหนักเทพสวรรค์ องค์กรที่แข็งแกร่งที่สุดในยุคนี้ กลับถูกคนรังแกจนถึงเพียงนี้...
เพียงสิบกว่านาที เซียวเทียนเช่อและพวกก็มาถึงสนามบินแห่งหนึ่งในเขตตะวันตกของแคว้นต้าเซี่ย แล้วขึ้นเครื่องบินรบมุ่งตรงไปยังสถานที่ที่ลูกสาวร้องขอความช่วยเหลือด้วยความเร็วสูงสุด...
[เรื่องราวทั้งหมดเป็นเรื่องสมมติ]