เป็นไปตามที่เฉินฝานคาดไว้ไม่มีผิด หลังจากเขาอธิบายสถานการณ์ของตนให้หยุนชิงเฉิงฟัง นางก็ลังเลจริง ๆ และบอกว่าต้องกลับไปปรึกษาคนในครอบครัวก่อน
เฉินฝานพยักหน้า ไม่ได้ตำหนินาง เพราะไม่ใช่ทุกคนจะเข้าใจความน่ากลัวของเขาเหมือนท่านอู๋
ในสายตาคนทั่วไป เว่ยเฉียนคุนก็แข็งแกร่งมากอยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอาจารย์ผู้มีชื่อเสียงสะท้านใต้หล้าซึ่งอยู่เบื้องหลังเขา!
การไปเป็นศัตรูกับคนพวกนั้น ก็เหมือนเอาไข่ไปกระทบหินชัด ๆ
เฉินฝานจะพิสูจน์ความแข็งแกร่งของตัวเองด้วยการลงมือจริง แต่เขาไม่ชอบความร่วมมือที่ว่านั่นนัก เขาชอบให้คนอื่นยอมสยบต่อตนมากกว่า เขาพูดอย่างไรก็ต้องเป็นอย่างนั้น
เขาคือท่านผู้สูงส่ง แม้แต่เหล่าผู้ยิ่งใหญ่ในเรือนจำจิ่วโยวยังต้องก้มหัวสวามิภักดิ์ต่อเขา!
หลังพ่ายแพ้ ฉีเซียงก็เดินคอตกไปหาเว่ยเฉียนคุน
«ศิษย์น้อง บาดเจ็บหรือ? เขาทำร้ายเธอได้ด้วยหรือ แล้วเขาล่ะ ตายหรือยัง?» เว่ยเฉียนคุนถามอย่างร้อนใจ
ฉีเซียงส่ายหน้า «เขาเก่งมาก แค่กระบวนท่าเดียวก็เอาชนะฉันได้ ฉันเข้าใกล้ตัวเขาไม่ได้เลย»
«อะไรนะ?!» เว่ยเฉียนคุนได้ยินแล้วอดตกใจไม่ได้
แม้ฝีมือของฉีเซียงจะเทียบเขาไม่ได้ แต่นางก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับปฐพีเชียวนะ ถึงกับต้านเฉินฝานไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียวหรือ?
เมื่อนึกถึงชะตากรรมของหานเชียนเหนียนก่อนหน้านี้ เว่ยเฉียนคุนก็ขมวดคิ้วแน่น
«ศิษย์พี่ ทำไมไม่บอกฉันล่วงหน้าว่าเขามีวิชายุทธ์?» ฉีเซียงถาม