“หยุดนะ!”
“อย่า!”
จี้จื่อเย่กับหยุนชิงเฉิงกรีดร้องขึ้นพร้อมกัน แต่น่าเสียดายที่ทั้งคู่ไม่มีวรยุทธ์ ทำได้เพียงมองฉีเซียงพุ่งเข้าโจมตีเฉินฝานอย่างถึงตาย
ฉีเซียงเป็นศิษย์สายตรงของตี๋เหยียน ฝีมือของนางแข็งแกร่งเกินไปในสายตาของหญิงสาวทั้งสอง เฉินฝานไม่มีทางรอดแน่นอน
ทว่าในวินาทีถัดมา ขณะที่จี้จื่อเย่กับหยุนชิงเฉิงต่างคิดว่าเฉินฝานต้องตายแน่ พวกนางกลับได้เห็นภาพที่ชวนเหลือเชื่อ
ฉีเซียงพุ่งเข้าหาเฉินฝานด้วยท่าทีดุดัน หมายจะสังหารเขา แต่เฉินฝานยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้อย่างสุขุม เพียงยื่นสองนิ้วออกไปก็หนีบกระบี่ยาวของฉีเซียงไว้ได้อย่างมั่นคง
จี้จื่อเย่กับหยุนชิงเฉิงเห็นแล้วต่างตกตะลึง ทั้งคู่สบตากัน ต่างรู้สึกเหลือเชื่อไม่แพ้กัน
ศิษย์สายตรงของตี๋เหยียนกลับเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างนั้นหรือ?
“นายมีวรยุทธ์ด้วยงั้นเหรอ!?” ฉีเซียงเองก็หน้าถอดสี
เมื่อได้ยินว่ามีคนกล้าต่อกรกับศิษย์พี่เว่ยเฉียนคุน นางก็รีบร้อนบุกมาฆ่าเฉินฝาน เพื่อให้เว่ยเฉียนคุนรู้ว่านางเป็นห่วงเขามากแค่ไหน
แต่ฉีเซียงไม่เคยคาดคิดเลยว่าเฉินฝาน ผู้ที่เว่ยเฉียนคุนกับเว่ยชิวพูดถึงราวกับไร้ค่า จะมีวรยุทธ์ด้วย แถมยังเก่งกาจถึงเพียงนี้!
ฉีเซียงพยายามชักกระบี่ออกจากมือของเฉินฝาน แต่กลับทำไม่ได้เลย
“เว่ยเฉียนคุนไม่ได้บอกเธอด้วยซ้ำว่าฉันมีวรยุทธ์? เขาดีกับศิษย์น้องอย่างเธอจริง ๆ นะ” เฉินฝานเยาะเย้ย
เฉินฝานทำลายวรยุทธ์ของหานเชียนเหนียนที่สนามบิน เว่ยเฉียนคุนย่อมต้องรู้ว่าเขามีฝีมือ