เฉินฝานเกลียดที่สุดเวลามีคนเล่นลูกไม้ต่อหน้าเขา ทั้งยังไม่ชอบให้ใครมาชี้นิ้วสั่งสอน
บังเอิญว่าเว่ยชิวกับหลี่เจาเจาเข้าข่ายทั้งสองอย่างพอดี
คำพูดของเว่ยชิวฟังดูเหมือนหวังดีต่อเขา แต่เสียดายที่เฉินฝานมองอีกฝ่ายออกตั้งนานแล้ว
ทั้งเหน็บแนมเป็นนัยว่าฐานะของเฉินฝานเทียบกับลั่วเชียนหนิงไม่ได้ อย่างมากก็เป็นได้แค่คนรับใช้ แถมยังจงใจยกเรื่องเพิ่งพ้นคุกขึ้นมาพูด บอกเป็นนัยว่าเขาไม่รู้จักมารยาทในสังคม
เฉินฝานไม่เหมือนหลี่เจาเจาที่ไร้สมองจนฟังอะไรไม่เข้าใจ
“ทำไมคุณถึงแยกแยะคำพูดดี ๆ กับร้าย ๆ ไม่ออกเลย ฉัน...”
หลี่เจาเจาโมโหจนแทบระเบิด อยากสั่งสอนเฉินฝานเต็มที แต่ลั่วเชียนหนิงห้ามไว้
“เสี่ยวเจา หุบปาก ที่นี่ไม่ใช่เรื่องของเธอ”
“คุณหนู! ยังจะช่วยพูดแทนเขาอีกเหรอคะ? เขาไม่ให้เกียรติผู้เฒ่าเว่ยเลยนะ!” หลี่เจาเจาไม่พอใจอย่างมาก ครั้งนี้เธอคิดว่าตัวเองมีเหตุผล
“ผู้เฒ่าเว่ยยังไม่พูดอะไรเลย แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรพูด? อีกอย่าง ถ้าเธอไม่พูดแทรก จะรู้ได้ยังไงว่าเฉินฝานไม่กล่าวขอบคุณ? ตอนนี้หุบปาก เข้าใจไหม?” ลั่วเชียนหนิงเอ่ยเสียงเย็นชา
หลี่เจาเจาทำหน้าเหมือนถูกใส่ความ เธอไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าตัวเองทำอะไรผิด
ส่วนเว่ยชิวขมวดคิ้วน้อย ๆ เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็คาดไม่ถึงว่าลั่วเชียนหนิงจะปกป้องเฉินฝานถึงเพียงนี้
“เฉินฝานอาจเจอเรื่องยุ่งยากมาก่อนหน้านี้ เลยอารมณ์ไม่ค่อยดี นิสัยเขาตรงไปตรงมา ยิ่งมีคนบังคับ เขาก็ยิ่งไม่ฟัง” ลั่วเชียนหนิงอธิบายให้เว่ยชิวฟัง
คำพูดนี้ช่วยรักษาหน้าทุกฝ่ายไว้ได้