ลั่วเชียนหนิงเห็นเว่ยเฉียนคุนมองมาทางตน หัวใจพลันกระตุกวูบ
สถานการณ์เช่นนี้อยู่เหนือความคาดหมายของเธอโดยสิ้นเชิง
ลั่วเชียนหนิงหวังว่าตนจะเข้าใจผิด เว่ยเฉียนคุนชอบคนอื่นต่างหาก ทว่าเมื่ออีกฝ่ายเดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้า เธอก็เริ่มปวดหัวขึ้นมาจริง ๆ
ขณะเดียวกัน หญิงสาวคนอื่น ๆ ที่อยู่ในงานต่างถอนหายใจอย่างจนปัญญา
พวกเธอไม่กล้าอิจฉาลั่วเชียนหนิง เพราะไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตาหรือชาติตระกูลของอีกฝ่าย ก็เหนือกว่าคนอื่นอย่างเทียบไม่ติด
เว่ยเฉียนคุนชอบเธอก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผลอยู่แล้ว
“เชียนหนิง ตั้งแต่แรกเห็นเธอ ฉันก็ตกหลุมรักเธอเข้าอย่างจังแล้ว!”
“แต่ก่อนฉันไม่กล้าพูดความรักนี้ออกมา เพราะรู้ว่าตัวเองไม่คู่ควรกับเธอ”
“แต่ตอนนี้ฉันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ภายในสามปี ฉันต้องก้าวเข้าสู่ขั้นปรมาจารย์ได้แน่นอน!”
สิ้นคำพูด ทุกคนในงานต่างพากันฮือฮา
“จะเป็นปรมาจารย์ยุทธ์ภายในสามปีหรือ!? ถ้าคุณชายเว่ยทำได้จริง ก็จะเป็นอัจฉริยะอันดับต้น ๆ ในเจียงหนานตลอดร้อยปีที่ผ่านมาเลยนะ!”
“พูดให้กล้ากว่านี้หน่อยสิ คุณชายเว่ยก็คืออัจฉริยะอันดับหนึ่งของเจียงหนาน อย่าลืมว่าเขาอายุเท่าไร อีกสามปีก็เพิ่งจะอายุ 27 เอง”
“ปรมาจารย์ที่อายุไม่ถึง 30 ปีหรือ? สวรรค์ แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!”
“...”
ทุกคนมองท่าทางมั่นใจของเว่ยเฉียนคุน ต่างเชื่อว่าเขาไม่ได้คุยโวแน่นอน ในเมื่อกล้าประกาศเรื่องนี้ต่อหน้าผู้คนมากมาย ก็ย่อมต้องมั่นใจเต็มที่!
ข่าวนี้ช่างน่าตกตะลึงจริง ๆ