“ท่านผู้สูงส่ง? นั่นมันอะไรกัน?”
หลิวเหมยถูกตบสองฉาดอย่างกะทันหันจนมึนงงไปหมด นางไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าท่านอู๋หมายถึงอะไร
ท่านอู๋ได้ยินคำพูดของนางก็ยกมือขึ้น เตรียมจะตบซ้ำ
ทันใดนั้น เฉินฝานก็เอ่ยห้าม “หยุดมือ”
“ครับ” ท่านอู๋หยุดมือทันที
หลิวเหมยน่ารังเกียจจริง แต่ถึงอย่างไรนางก็เป็นภรรยาของก่วนเจี้ยนกั๋ว ส่วนก่วนเจี้ยนกั๋วก็เป็นเพื่อนสนิทของเฉินเหอผิงมานานหลายสิบปี
เฉินฝานเห็นแก่ความสัมพันธ์นี้ จึงไม่อาจปล่อยให้ท่านอู๋ลงมือหนักเกินไป
ไม่อย่างนั้นคงอธิบายกับก่วนเจี้ยนกั๋วได้ลำบาก
ท่านอู๋โมโหจนลงมือตบหลิวเหมย แต่ก่วนเฉิงจวิ้นกลับไม่มีแม้แต่ความกล้าจะเข้าไปห้าม
ทว่าในชั่วขณะนี้ เมื่อเห็นว่าเฉินฝานสามารถทำให้ท่านอู๋หยุดมือได้ ทุกคนต่างมองเขาด้วยสายตาตื่นตะลึง!
“อู่ซื่อชาง บอกพวกเขาสิว่าคฤหาสน์หลังนี้เป็นของขวัญที่นายให้ฉันหรือเปล่า” เฉินฝานถาม
“แน่นอนครับ ผมมอบคฤหาสน์หลังนี้ให้ท่านผู้สูงส่ง ถือเป็นเกียรติของผม” ท่านอู๋ยอมรับอย่างไม่ลังเล
ตูม—
สมองของก่วนเฉิงจวิ้นกับหลิวเหมยพลันว่างเปล่า!
คฤหาสน์มูลค่ากว่าร้อยล้านหยวนยกให้กันง่าย ๆ แถมยังคิดว่าเป็นเกียรติของตัวเองอีกงั้นหรือ?
โลกนี้บ้าไปแล้วหรือไง?
ยิ่งไปกว่านั้น เฉินฝานเรียกชื่อเต็มของท่านอู๋ แต่อีกฝ่ายไม่เพียงไม่โกรธ กลับมีท่าทีถ่อมตนอย่างที่สุด!
ภาพตรงหน้าช่างประหลาดเหลือเกินในสายตาของทุกคน
ถึงขั้นที่ก่วนเฉิงจวิ้นสงสัยว่าท่านอู๋ตรงหน้าอาจเป็นตัวปลอมด้วยซ้ำ