“นายมีบัตรเชิญได้ยังไง? เป็นไปไม่ได้!” หวงเชามองบัตรเชิญในมือเฉินฝานอย่างไม่อยากเชื่อ
“นักโทษที่เพิ่งพ้นคุกอย่างนายจะได้รับคำเชิญจากผู้เฒ่าเว่ยได้ยังไง? ต้องไม่ใช่ของจริงแน่! ใช่ ต้องเป็นของปลอม!” สวีซินชี้บัตรเชิญแล้วพูดอย่างมั่นใจ
แม้แต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ไม่เชื่อว่าเฉินฝานจะได้รับคำเชิญจากเว่ยชิว เขาตรวจสอบอย่างระมัดระวัง แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นของจริง
“เป็นยังไงบ้าง บัตรเชิญมีปัญหาไหม?” เฉินฝานถามพร้อมรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก
“มะ...ไม่มีปัญหาครับ” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตอบอย่างเลื่อนลอย สมองขาวโพลนไปหมด
“ของจริงได้ยังไง? เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเด็ดขาด! ขนาดพวกเรายังไม่ได้รับบัตรเชิญ แล้วนักโทษอย่างมันจะได้มาได้ยังไง!?” หวงเชายอมรับความจริงนี้ไม่ได้ เผลอพูดความจริงออกมาเสียเอง
“พวกคุณไม่มีบัตรเชิญหรือ?” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยขมวดคิ้ว มองหวงเชาด้วยสายตาไม่เป็นมิตรทันที
หวงเชารู้ตัวว่าหลุดปาก จึงรีบแก้ตัว “ผมเป็นผู้จัดการทั่วไปของสาขาบริษัทตระกูลหานแห่งหนึ่งในอเมริกา คุณชายหานเป็นคนเชิญผมมาวันนี้”
เขาไม่ได้พูดความจริงทั้งหมด ที่จริงแล้วหวงเชาตื๊อขอร้องหานเกินซั่วอยู่นานกว่าจะได้มาที่นี่
หวงเชาโชคดีที่ได้รับความไว้วางใจจากตระกูลหาน แต่เขาอยู่ต่างประเทศมาหลายปีจนเบื่อเต็มที จึงอยากหาโอกาสกลับมาพัฒนาตัวเองในบ้านเกิด
เพราะอย่างนั้น งานใหญ่ที่เว่ยชิวจัดขึ้นครั้งนี้จึงเป็นโอกาสล้ำค่าที่หาได้ยากสำหรับหวงเชา
“งานใหญ่ที่ผู้เฒ่าเว่ยจัดคราวนี้ คุณชายหานเป็นคนดูแลทุกอย่างเอง เขาเชิญพวกเราสองคนมาเท่านั้น มีปัญหาอะไรหรือ?” สวีซินพูดอย่างหยิ่งผยอง