วินาทีที่ลั่วเชียนหนิงปรากฏตัวตรงปากทางเข้าคฤหาสน์ อากาศรอบด้านราวกับแข็งค้างไปในฉับพลัน
หานเกินซั่วและพวกต่างอึ้งจนสมองขาวโพลน
ลั่วเชียนหนิงออกมาจริง ๆ!
ใครกล้ารังแกเพื่อนฉัน?
หรือว่าเพื่อนที่เธอพูดถึงจะเป็นเฉินฝานจริง ๆ!?
เป็นไปได้ยังไง!
แม้เรื่องจะมาถึงขั้นนี้แล้ว หานเกินซั่วยังคงไม่เชื่อว่านี่คือเรื่องจริง!
“คุณหนูลั่ว เพื่อนของคุณเป็นใครหรือครับ? คงเป็นบุคคลสำคัญที่ไม่ธรรมดาแน่ ๆ ใครจะกล้ารังแกเขาล่ะครับ” หานเกินซั่วถามอย่างมีความหวังเฮือกสุดท้าย เขาคิดว่าทั้งหมดคงเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่นอน
เฉินฝานก็แค่นักโทษที่ถูกส่งไปใช้แรงงาน บางทีอาจแหกคุกออกมาด้วยซ้ำ แล้วจะเป็นเพื่อนกับลั่วเชียนหนิงได้ยังไง?
ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!
แต่สิ่งที่ลั่วเชียนหนิงทำต่อจากนั้นกลับดับความหวังสุดท้ายของเขาจนมอดสิ้น
ลั่วเชียนหนิงเดินตรงไปหาเฉินฝาน แล้วถามอย่างเป็นห่วงว่า “เฉินฝาน เมื่อกี้ใครไม่ให้คุณเข้าไป? ฉันไม่ได้ส่งบัตรเชิญให้คุณแล้วเหรอ?”
“พวกเขาบอกว่าบัตรปลอม แถมยังหาว่าผมขโมยมา อธิบายไปก็ไม่มีประโยชน์” เฉินฝานพูดพลางกวาดตามองหานเกินซั่วกับพวกทีละคน
หานเกินซั่วและพวกที่เมื่อครู่ยังวางท่าอวดดี ต่างพากันหลบสายตาเขา
พวกเขาแทบอยากมีวิชาล่องหน จะได้ไม่ถูกเฉินฝานเห็น
เมื่อสายตาของเฉินฝานหยุดอยู่ที่สวีซินกับหวงเชา ทั้งสองก็สั่นเทา ใบหน้าซีดเผือดด้วยความกลัว
ลั่วเชียนหนิงมองตามสายตาของเฉินฝาน ก่อนจะจ้องสวีซินกับหวงเชาด้วยแววตาเย็นชา “พวกแกเป็นตัวอะไร ถึงกล้ารังแกเพื่อนฉัน?”