เดิมทีจี้จื่อเย่แค่พูดขึ้นมาลอย ๆ ใครจะคิดว่าเฉินฝานกลับพูดถึงอาการปวดประจำเดือนอย่างรุนแรงของเธอได้อย่างแม่นยำ จึงรู้สึกสนใจขึ้นมาทันที
แต่พอได้ยินเฉินฝานพูดถึงวิธีสุดท้าย สีหน้าของเธอกลับย่ำแย่ลงอย่างมาก
สวี่ปินหัวเราะเยาะอย่างดูแคลน “หึ ในที่สุดก็เผยธาตุแท้ออกมาแล้วสินะ!”
“หืม?”
เฉินฝานทำหน้าสงสัย ไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรผิดไป
เวลานั้นลั่วเชียนหนิงที่เงียบมาตลอดขมวดคิ้ว ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “เฉินฝาน คุณเข้าใจผิดหรือเปล่า? พี่จี้แต่งงานมาปีกว่าแล้วนะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินฝานก็เข้าใจขึ้นมาทันที
แต่เฉินฝานเชื่อว่าการวินิจฉัยของตนไม่มีทางผิด เมื่อมองสีหน้าซับซ้อนของจี้จื่อเย่ อีกฝ่ายต้องมีเรื่องที่พูดลำบากใจแน่
“ประธานจี้ ขอโทษด้วยครับ ถ้าอย่างนั้นผมคงพลาดไปบ้าง คุณทำเหมือนไม่ได้ยินวิธีสุดท้ายก็แล้วกันครับ” เฉินฝานรีบกล่าวขอโทษ
จี้จื่อเย่อ้าปากเล็กน้อย อยากบอกเฉินฝานเหลือเกินว่าเขาพูดถูกทุกอย่าง
แต่คิดทบทวนอยู่หลายรอบ สุดท้ายเหตุผลก็เอาชนะความรู้สึก
“ไม่เป็นไรค่ะ ช่วงมีประจำเดือนฉันปวดจนทนไม่ไหวจริง ๆ กลับไปแล้วจะลองทำตามสองวิธีแรกที่หมอเฉินบอก ขอบคุณนะคะ” จี้จื่อเย่กล่าว
เฉินฝานพยักหน้า ไม่ได้โกรธที่อีกฝ่ายไม่พูดความจริง กลับคิดว่าตนเองสะเพร่าเกินไป เกือบเปิดเผยความลับของเธอเสียแล้ว
แต่หลังจากเฉินฝานยอมรับว่าตนเองผิด หลงเทียนเจิ้งที่ก่อนหน้านี้เริ่มมองเขาดีขึ้นเล็กน้อยก็กลับมามองเขาด้วยแววตาดูแคลนอีกครั้ง
“เห็นได้เลยว่านายเตรียมตัวมาดีมากสำหรับวันนี้ ถึงกับสืบได้ว่าฉันเคยบาดเจ็บเมื่อห้าปีก่อน น่าเสียดาย อย่างที่ฉันบอกไปก่อนหน้านี้ นายต้องเผยพิรุธเข้าสักวัน” หลงเทียนเจิ้งกล่าว