หมู่บ้านคฤหาสน์อวิ๋นติ่งงั้นหรือ?
เฉินฝานได้ยินคำพูดของก่วนเจี้ยนกั๋ว ก็อดชะงักไปไม่ได้
โลกนี้ช่างกลมจริง ๆ
“เป็นอะไรไป? มีปัญหาอะไรหรือ? อย่าบอกนะว่าแม้แต่หมู่บ้านคฤหาสน์อวิ๋นติ่งอยู่ที่ไหนก็ยังไม่รู้” หลิวเหมยถามด้วยสายตาดูแคลน
“หึ ๆ แน่นอนว่าผมรู้ว่าอยู่ที่ไหน แค่ไม่คิดว่าพวกคุณจะไปซื้อบ้านที่นั่น บังเอิญจริง ๆ” เฉินฝานกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
“คำพูดของเธอหมายความว่ายังไง? บังเอิญอะไร? หรือว่าเธอก็มีบ้านอยู่ที่นั่นเหมือนกัน?” หลิวเหมยถาม
“แม่ เฉินฝานเพิ่งออกจากคุก จะมีปัญญาซื้อบ้านที่นั่นได้ยังไง? แม่เรียกร้องจากเขามากเกินไปแล้ว เขาคงแค่พูดไปอย่างนั้น อย่าไปใส่ใจเลย” ก่วนเฉิงจวิ้นกล่าวอย่างหยิ่งผยอง
“ก็จริง หมู่บ้านจัดสรรรอบหมู่บ้านคฤหาสน์อวิ๋นติ่งราคาบ้านสูงกว่าในเขตเมืองเสียอีก! แถมไม่มีเส้นสายก็ซื้อไม่ได้ เพราะคนที่อยู่ในหมู่บ้านคฤหาสน์อวิ๋นติ่งล้วนเป็นบุคคลสำคัญระดับต้น ๆ ของเมืองฮวา ถ้ามีโอกาสได้ใกล้ชิดพวกเขา ไม่แน่ว่าวันหนึ่งอาจมีวาสนาดีเข้ามาก็ได้” หลิวเหมยพูดอย่างตื่นเต้นขึ้นเรื่อย ๆ
“ต้องใช้เส้นสายถึงจะซื้อได้ แล้วพวกคุณซื้อมาได้ยังไงคะ?” เฉินอี๋ถามอย่างสงสัย
“น้องเสี่ยวอี พี่ลืมแนะนำตัวเองไป ตอนนี้พี่เป็นผู้จัดการฝ่ายขายของหมู่บ้านคฤหาสน์อวิ๋นติ่ง ปีนี้พี่ขายวิลล่าที่นั่นไปแล้วสามหลัง ได้เงินมาเกือบหลายล้าน แถมยังได้รู้จักเถ้าแก่ใหญ่ของเมืองฮวาอยู่หลายคน แค่ซื้อบ้านสักหลังแถว ๆ นั้นเป็นเรื่องเล็กน้อย” ก่วนเฉิงจวิ้นกล่าวอย่างภาคภูมิใจ