คนที่มาคือพวกแก๊งอสรพิษ
รอยสักบนตัวชายที่เป็นหัวหน้าพวกเผยตัวตนของเขาออกมา เฉินฝานจำได้ว่าเมื่อคืนที่ตลาดกลางคืน เขาเพิ่งจัดการพวกอันธพาลที่คิดไม่ซื่อกับน้องสาวไปหลายคน แถมยังหักมือหัวหน้าพวกนั้นด้วย
“ใช่ ฉันทำเอง พวกนายอยากลองดูบ้างไหม?” เฉินฝานมองคนจากแก๊งอสรพิษหลายคน พลางเอ่ยอย่างไม่เกรงกลัวและท้าทาย
เห็นเขาวางท่าโอหัง ลูกน้องแก๊งอสรพิษหลายคนก็ชักมีดออกมาทันที
แต่เหอเหมิ่ง หัวหน้ากลุ่ม กลับยื่นมือห้ามพวกเขาไว้
“ใจกล้าไม่เบา ตอนนี้ในเมืองฮวาคนที่กล้ามาหาเรื่องแก๊งอสรพิษของเรามีไม่มากแล้ว ฉันรู้ว่านายมีฝีมือ ในเมื่อเป็นแบบนี้ กล้าไปกับฉันสักเที่ยวไหม?”
เหอเหมิ่งพูดจบก็ไม่เปิดโอกาสให้เฉินฝานครุ่นคิด ก่อนเสริมว่า “นายไม่ได้อยู่บ้านตลอดเวลา ลองคิดดูสิว่าพวกเขาจะเป็นยังไง”
ขณะพูด เหอเหมิ่งปรายตามองเฉินเหอผิงและคนอื่น ๆ ที่กำลังหวาดหวั่นอยู่ในบ้าน
“ฉันเกลียดที่สุดเวลามีคนเอาครอบครัวมาข่มขู่” เฉินฝานหรี่ตาลง จิตสังหารแผ่พุ่งอย่างดุดัน
เหอเหมิ่งพลันรู้สึกเย็นวาบจนต้องหดคอ
แต่เฉินฝานไม่ได้ลงมือที่นี่ เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “อย่าทำร้ายพวกเขา ฉันไปกับพวกนายก็ได้”
“พี่ อย่าไปนะ”
“เสี่ยวฝานไปไม่ได้นะ”
“พวกนายอยากได้เงินชดเชยเท่าไร เราจ่ายให้เอง”
ตอนนี้เฉินอี๋กับพ่อแม่จำคนของแก๊งอสรพิษได้แล้ว พอได้ยินว่าเฉินฝานจะไปกับพวกนั้นก็ร้อนใจขึ้นมาทันที
“ฮึ ๆ ไม่ต้องรีบร้อน เดี๋ยวก็ถึงตาพวกเธอแล้ว”
นักเลงคนหนึ่งของแก๊งอสรพิษถือมีดทำท่าปาดคอใส่เฉินอี๋กับพ่อแม่