“เลิกโม้ได้แล้ว! ไอ้ขยะ รีบไสหัวไปซะ ก่อนที่คุณชายหานจะหมดความอดทน!” ฟางถิงมองเฉินฝานอย่างรำคาญแล้วพูดขึ้น
ขณะนั้นมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนกำลังลาดตระเวนอยู่ในเขตบ้านพัก พอดีสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวริมทะเลสาบ จึงรีบเดินเข้ามาสอบถาม
“พวกแกตาบอดกันหมดหรือไง ถึงปล่อยให้ขยะอย่างมันเข้ามาได้!?” หานเกินซั่วด่า
“ขออภัยครับคุณชายหาน เป็นความผิดพลาดของพวกเราเอง”
“พวกเราจะไล่มันไปเดี๋ยวนี้ครับ!”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองยื่นมือไปคว้าแขนเฉินฝาน แต่เขาสะบัดเบา ๆ เพียงครั้งเดียว ทั้งคู่ก็ปลิวไปหลายเมตรในสภาพน่าอนาถ
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่หมู่บ้านคฤหาสน์อวิ๋นติ่งว่าจ้างไม่ใช่คนธรรมดา ล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ ฝีมือไม่ธรรมดาทั้งนั้น!
แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเฉินฝาน ทั้งคู่กลับไม่อาจต้านทานได้แม้แต่น้อย
ฟางถิงอดตกใจไม่ได้ เขาเก่งกาจขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?
“อย่าลงมือ ฉันไปเองได้” เฉินฝานปัดฝุ่นบนแขนเสื้อ พลางกวาดตามองรอบด้าน ก่อนยิ้มบาง ๆ “หึ ๆ หมู่บ้านคฤหาสน์อวิ๋นติ่งไม่เลวเลย อีกไม่กี่วันฉันก็จะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่เหมือนกัน”
พูดจบ เฉินฝานก็ประสานมือไว้ด้านหลังแล้วเดินจากไปอย่างสงบนิ่ง โดยไม่รอให้คนทั้งสามตั้งสติได้
“ขยะอย่างแกยังคิดจะมาอยู่หมู่บ้านคฤหาสน์อวิ๋นติ่งอีกหรือ? ฝันไปเถอะ!” หานเกินซั่วตะโกนด่าไล่หลังเฉินฝาน
“พอเถอะค่ะคุณชายหาน อย่าไปถือสาคนไร้ค่าแบบนั้นเลย รอจัดการธุระสำคัญเสร็จแล้ว คุณชายอยากเล่นงานเขายังไงก็ได้” ฟางถิงพูด