แขกที่ทยอยมาถึงเริ่มสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวตรงทางเข้ามากขึ้นเรื่อย ๆ ทุกคนจึงพากันเข้าไปมุงดูเรื่องสนุก
พอเห็นลั่วเชียนหนิงออกหน้าแทนชายหนุ่มแต่งตัวธรรมดาคนหนึ่ง ทุกคนต่างก็ประหลาดใจเป็นอย่างมาก
ขณะที่ทุกคนกำลังคาดเดาฐานะของเฉินฝาน เขาก็ยื่นข้อเสนอขึ้นมาอย่างกะทันหัน โดยต้องการให้หานเกินซั่วเห่าหอนเป็นหมาต่อหน้าทุกคน
คราวนี้ทุกคนต่างตั้งตารอดูเรื่องสนุกกันเต็มที่
ตอนนี้ตระกูลหานมีอำนาจมากขึ้นเรื่อย ๆ ปกติก็วางอำนาจบาตรใหญ่ไปทั่วเมืองฮวา ที่จริงหลายคนไม่พอใจพวกเขามานานแล้ว
ตอนนี้พอเห็นหานเกินซั่วเสียหน้า ทุกคนก็พากันสะใจ
“พูดว่าอะไรนะ? ให้คุณชายหานเห่าหอนเป็นหมา? คุณทำเกินไปแล้ว!” ฟางถิงได้ยินข้อเรียกร้องของเฉินฝานก็ทนไม่ไหวทันที
“ฉันไม่ยอมให้เขาเรียกฉันว่าปู่หรอก หลานแบบนี้ฉันไม่เอา เพราะงั้นเปลี่ยนเป็นเห่าหอน มีปัญหาอะไร?” เฉินฝานพูดราวกับเป็นเรื่องสมเหตุสมผล
“ฝันไปเถอะ! คุณชายหานไม่มีทางยอมรับข้อเรียกร้องไร้เหตุผลแบบนี้หรอก!” ฟางถิงพูด
เพียะ!
หลี่เจาเจาตบหน้าฟางถิงอีกฉาด
“โดนตบแล้วยังไม่จำอีกหรือไง? ที่นี่ไม่มีสิทธิ์ให้เธอพูด!” หลี่เจาเจาพูดเสียงเย็น
ฟางถิงไม่เคยต้องกล้ำกลืนความอัปยศมากมายขนาดนี้มาก่อน ตั้งแต่เล็กจนโต ชั่วขณะนี้เธอโกรธจนแทบกัดฟันแตก
แต่เมื่อนึกถึงฐานะของลั่วเชียนหนิง ฟางถิงก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อจริง ๆ
“คุณชายหาน คำพูดลูกผู้ชายดั่งม้าสี่ตัวก็ไล่ตามไม่ทัน เมื่อครู่คุณเป็นคนตั้งเดิมพันเอง ตอนนี้คงไม่คิดจะเบี้ยวหรอกนะ?” เฉินฝานพูดพร้อมรอยยิ้ม