เป็นอย่างที่คิด!
ตอนหลงเทียนเจิ้งเห็นหวังเฉิงอี้กระซิบกระซาบกับเฉินฝาน ก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายไม่ได้นินทาตน ก็ต้องกำลังวางแผนเรื่องธุรกิจนี้อยู่
เมื่อเฉินฝานพูดออกมาตรง ๆ หลงเทียนเจิ้งกลับไม่รู้สึกแปลกใจเลยแม้แต่น้อย แต่เขากลับลำบากใจไม่น้อย
“เรื่องนี้ตัดสินใจไม่ง่าย ฉันต้องไปถามความเห็นของผู้บังคับบัญชาก่อน” หลงเทียนเจิ้งขมวดคิ้วกล่าว
“หึ ๆ งั้นหรือ? ถามเรียบร้อยแล้วค่อยว่ากัน พวกคุณกลับไปได้แล้ว” เฉินฝานยิ้มบาง ๆ
เขารอได้ ต่อให้ธุรกิจนี้ไม่สำเร็จ สำหรับเฉินฝานก็ไม่ได้เสียหายอะไรมากอยู่ดี เพราะหลังจากร่วมมือกับตระกูลหวังในวันนี้ เขาก็เตรียมนอนนับเงินได้แล้ว
แต่หลงเทียนเจิ้งรอไม่ไหว อาการบาดเจ็บของเขาสาหัสมาก หากยังไม่ได้รับการรักษาที่ได้ผล เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานแค่ไหน
“เดี๋ยวก่อน เรื่องนี้ฉันจัดการเอง ฉันจะติดต่อผู้บัญชาการใหญ่ฉู่เดี๋ยวนี้”
หลงเทียนเจิ้งรู้ว่าคิดจะบ่ายเบี่ยงเฉินฝานคงไม่ได้ จึงจำต้องต่อสายหาผู้บังคับบัญชา เขาพูดจนปากแทบฉีก ในที่สุดเรื่องก็ได้ข้อสรุป
นับจากนี้ไป การจัดหายาบำรุงกำลังให้เขตทหารเจียงหนานจะยกให้ตระกูลหวังเป็นผู้รับผิดชอบ
หลงเทียนเจิ้งกลัวเฉินฝานจะไม่เชื่อ ถึงกับให้คนร่างสัญญาแล้วส่งมาให้ทันที
พอหวังเฉิงอี้เซ็นชื่อ เรื่องนี้ก็เป็นอันแน่นอน
“ตอนนี้พอใจแล้วใช่ไหม? ไม่ต้องห่วงว่าฉันจะกลับคำ ตอนนี้ฉันถือว่าล่วงเกินเว่ยชิวเข้าเต็ม ๆ แล้ว” หลงเทียนเจิ้งสีหน้าหม่นหมอง