“พอแล้ว! แค่นี้ก็พอแล้ว!” หวังเฉิงอี้กล่าวอย่างพึงพอใจ
ความช่วยเหลือที่เฉินฝานมอบให้มากพอแล้ว หากถึงขนาดนี้ยังจัดการตระกูลหานไม่ได้ หวังเฉิงอี้ก็คงไม่มีหน้าอยู่ในเมืองฮวาต่อไป
ศัตรูของศัตรูย่อมเป็นมิตร
การทำเช่นนี้ของเฉินฝานนับว่าได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย ตระกูลหานเป็นศัตรูร่วมกันของเขากับตระกูลหวัง ช่วยตระกูลหวังสักหน่อย แล้วยังมีคนช่วยหาเงินให้ตัวเองอีก จะมีอะไรไม่ดีล่ะ?
ที่เขาให้ท่านอู๋นำยาบำรุงรากฐานเม็ดแรกไปขายให้คนมีเงินมีอำนาจ ก็เพื่อให้บรรลุเป้าหมายนี้
“ท่านผู้สูงส่ง ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ วิชาแพทย์ของคุณเรียนมาจากที่ไหนกันแน่ ถึงได้เก่งขนาดนี้ ประธานสมาคมการแพทย์เจียงหนานอย่างสวี่ปินเทียบกับคุณแล้ว ยังสู้ไม่ได้หรือคะ?” หวังเยว่หรูถามด้วยความสงสัย
“ยังต้องถามอีกหรือ? ถ้าสวี่ปินรักษาคุณปู่ของเธอได้ คงไม่ปล่อยให้ลากมาจนถึงตอนนี้หรอก” ท่านอู๋ตอบแทนเฉินฝาน
“มิน่าถึงมัดใจคุณหนูหลัวได้ ที่แท้ก็มีฝีมืออยู่บ้างจริง ๆ” หวังเยว่หรูเอ่ย
“เยว่หรู อย่าเสียมารยาท!” หวังเฉิงอี้ไม่รู้ว่าเฉินฝานเป็นคนอารมณ์อย่างไร พอเห็นหลานสาวพูดจาไม่รู้จักหนักเบา ก็รีบห้ามทันที
“หนูแค่สงสัยก็เลยถามนิดเดียวเองค่ะ ได้ยินเพื่อนสนิทเล่ามานานแล้วว่าเขาแย่งผู้หญิงของเว่ยเฉียนคุนไป เก่งจริง ๆ เลยนะคะ” หวังเยว่หรูกล่าว
หวังเฉิงอี้กำลังจะห้ามอีกครั้ง แต่เฉินฝานกลับเอ่ยขึ้นเสียก่อน “ไม่เป็นไรครับ ผู้เฒ่าหวัง หลานสาวของคุณดูเป็นคนตรงไปตรงมา ไม่คิดเล็กคิดน้อย นิสัยแบบนี้ดีออก”