ภายในศาลาหิมะโล่นั้นจัดวางสิ่งของได้อย่างประณีตและพิถีพิถัน ห้องอุ่นปูพรมลายเรียบสีชมพูอ่อนที่ทอด้วยแพรชั้นดี ริมหน้าต่างตั้งโต๊ะเครื่องแป้งไม้หอมล้ำค่า ข้างๆ บนชั้นวางของโบราณ แจกันกระเบื้องสีฟ้าเขียวประดับดอกมะลิหอมกรุ่นสองสามกิ่ง
เผยหลิงหรงเป็นหญิงสาวที่ไมตรีจิตงาม เหล่าสาวน้อยคนอื่นๆ ดูเหมือนมิใช่ครั้งแรกที่มาเยือนศาลาหิมะโล่ ต่างก็รู้สึกสบายอกสบายใจกันเป็นอย่างดี
คุณหนูเจ็ดแห่งเรือนที่สามของตระกูลเผย นามว่าเผยหลิงจู ยังเยาว์วัยนัก เพียงเก้าขวบปี หล่อนมาที่ศาลาหิมะโล่หาใช่เพราะสนใจถุงหอมอะไรไม่ มาหาความสนุกสนานล้วนๆ
ด้วยเหตุนั้น เมื่อหล่อนเห็นกล่องกลไกไม้จันทน์ตั้งอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งของเผยหลิงหรง จึงหยิบขึ้นมาดูได้โดยไม่รีรอ
คุณหนูหกเผยหลิงจาง เป็นบุตรสาวอนุภรรยาแห่งเรือนที่สามของตระกูลเผย ปรกติเป็นคนละเอียดรอบคอบและระมัดระวังตัว เมื่อเห็นน้องเจ็ดทำเช่นนั้น ก็เอ่ยปรามเบาๆ ว่า "จูเอ๋อร์ อย่ากระไร้มารยาท รีบวางลงเสีย หากเผลอทำตกแตกแล้วจะไม่ดี"
วาจานั้นดึงดูดสายตาทุกคนให้หันมามอง เผยหลิงหรงหาได้มีสีหน้าโกรธเคืองแต่อย่างใด กลับหัวเราะเบาๆ แล้วเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า "ปล่อยให้น้องเจ็ดเล่นเถิด หากทำแตกก็ยังดี กล่องนี้เป็นของขวัญวันเจริญวัยที่พี่ใหญ่ส่งให้ ข้าได้ยินว่าของขวัญซ่อนอยู่ในกล่องนี้ แต่ก็น่าแค้นใจนัก ผ่านมาหลายวันแล้ว ข้าก็ยังเปิดไม่ได้ พวกเจ้าว่าเถอะ น่าขัดเคืองใจมิใช่หรือ!"