[แนวขำขัน สบายๆ คลิกฝากสมองไว้......รับการ์ดคุณศัพท์สุดพิเศษ]
“เจ้าลงจากรถม้าไม่ได้ ทุกคนจะต้องตาย รวมถึงข้าด้วย!”
“เสี่ยวลี่ อย่าโทษเสด็จพ่อที่ใจร้าย ถึงเวลาเจ้าต้องใช้ชีวิตเพื่อชาติแล้ว!”
เฉินเซ่าถูกจักรพรรดิชิ่งอันเตะตกจากรถม้า
ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความงุนงง
ข้าคือใคร? ข้าอยู่ที่ไหน? เกิดอะไรขึ้น?
วินาทีถัดมา ความทรงจำจำนวนหนึ่งพุ่งเข้าสู่สมอง ร่างกายถูกยัดเยียดจนเต็มเปี่ยม
ข่าวดี คือทะลุมิติมา และยังเป็นองค์ชาย
ข่าวร้าย...ให้ตายสิ?
เฉินเซ่าที่กำลังย่อยความทรงจำ เกือบถูกความตกใจจนตายคาที่
เหลือเชื่อจริงๆ!
ราชวงศ์นี้ชื่อ ต้าเหยียน ปีชิ่งอันที่ยี่สิบ
เมื่อหนึ่งเดือนก่อน จักรพรรดิชิ่งอันเฉินหยวน หรือก็คือเสด็จพ่อที่เพิ่งเตะเขาลงจากรถม้า
เกิดอารมณ์อยากได้ชัยชนะขึ้นมาฉับพลัน จึงนำทัพไปปราบปรามด้วยพระองค์เอง นำทหารห้าแสนนาย เคลื่อนพลขึ้นเหนืออย่างเอิกเกริก
แต่ใครจะไปคิดว่า ทัพห้าแสนนายนี้ จะถูกทหารม้าห้าหมื่นของเป่ยหมั่งเล่นงานจนแตกพ่ายยับเยิน
ยามนี้ กำลังหนีตายราวกับสุนัขที่ถูกไล่ตี
เหตุผลที่เตะเขาลงมา ก็เพื่อลดน้ำหนักรถม้า จะได้วิ่งเร็วขึ้น
เสียงกีบม้าที่ดังมาจากไกลๆ ราวกับกลองศึกที่หนาแน่น กำลังเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว
คือทหารม้าเป่ยหมั่ง ไล่ตามมาแล้ว!
ย่อยความทรงจำเสร็จ เฉินเซ่าก็เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าอย่างถ่องแท้ นี่มันกำลังจะกลายเป็นกล่องศพตรงนี้แล้ว!
สัญชาตญาณเอาตัวรอดบีบให้เขาวิ่งไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะตามรถม้าให้ทัน
“รอข้าด้วย ข้ายังตายไม่ได้ ข้ายังมีเมีย มีลูก...”
“ข้าจัดการดูแลให้เอง! ไม่สิ เจ้ายังไม่ได้แต่งงาน!”
เสียงเย็นชาของเฉินหยวนดังมาจากบนรถม้า
อ้อ งั้นไม่มีปัญหา ไม่ใช่สิ...
“ไอ้เวรเอ๊ย! จอดรถให้ข้าสิวะ!”
แต่ไม่ว่าเฉินเซ่าจะร้องเรียกจนเสียงแหบ ก็ไร้ประโยชน์
จักรพรรดิชิ่งอันที่หนีตายราวสุนัข ไร้ซึ่งความลังเลแม้แต่น้อย...
เฉินเซ่ายันเข่าทั้งสองข้าง หอบหายใจอย่างหนัก
ให้ตายสิ!
ช่างเป็นเคราะห์ซ้ำกรรมซัดจริงๆ!
ทะลุมิติมาก็ช่างเถอะ ยังมาทะลุมาถึงช่วงเวลาแบบนี้อีก?
สุดท้ายองครักษ์ของเฉินหยวนก็อดสงสารไม่ได้ จึงหันไปเตือนเขาประโยคหนึ่ง
“องค์ชายหก ทางโน้นยังมีเกวียนลา ขอรับท่านรีบขี่หนีเถิด พวกเป่ยหมั่งโหดร้ายนัก”
เฉินเซ่าหันมองตาม ริมทางมีลาสีเทาตัวหนึ่งผอมจนซี่โครงเป็นริ้วๆ
สิ้นหวังแล้ว เฉินเซ่าหมดอาลัย
ลาเนี่ยนะ จุดแข็งของมันคือความทนทาน แบกนานๆ ได้
เทียบกับม้าที่มีความเร็วสูงและจังหวะเร่งเร้าไม่ได้เลย
ขี่มันหนี อย่าล้อเล่นเลย
ข้อดีที่สุดของมัน คงมีแค่เอามาจุดไฟเผาได้เท่านั้น
“ยังไม่ทันจะเริ่มศึกก็ตายซะแล้ว ชีวิตช่างโหดร้ายเหลือเกิน”
ชาติก่อน เขาเพิ่งเริ่มต้นชีวิตด้วยการดิ้นรนจนมีผลงานเล็กน้อย กำลังจะไปสัมผัสประสบการณ์ชีวิตสุดฟู่ฟ่า
ไม่รู้มาทำไมก็ทะลุมิติมา ถึงอย่างนั้นด้วยฝีมือของเขา บวกกับความต่างของข้อมูลที่มี ก็สามารถสร้างตัวได้อย่างง่ายดาย
แต่...ให้ตายเถอะ มาถึงจุดที่ต้องตายแบบนี้จริงๆ
ไม่ยอม! ไม่อยากตาย!
เสียงกีบม้าดังขึ้นเรื่อยๆ เฉินเซ่าหันไปมองแวบหนึ่ง แทบจะเป็นลม
มองคร่าวๆ ไม่เกินห้าร้อยเมตร
กองทัพม้าเหล็กที่หนาแน่น ฟุ้งฝุ่นจนมืดไปทั้งท้องฟ้า
ห่างขนาดนี้ ยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสังหารอันน่าสะพรึงกลัว
หัวแถวนั้น ขี่ม้าสีเงิน สวมเกราะเงิน ผมม้าผูกสูง หน้าอกอวบอิ่มใหญ่โตสองลูก สั่นไหวขึ้นลงตามจังหวะการควบม้า...
คือฮ่องเต้นางเป่ยหมั่ง!
เพี๊ยะ!
เฉินเซ่าตบหน้าตัวเองหนึ่งที ถึงเวลาแบบนี้แล้ว ยังเผลอมองอะไรอีก
เป่ยหมั่งชอบฆ่าคน ถ้าตกไปอยู่ในมือพวกมัน ชีวิตนี้จบสิ้น หรือไม่ก็ต้องเป็นทาส รับใช้เขา ถ้าโชคร้ายหน่อยถูกจับตามอง จะถูกจับไปเป็นอนุภรรยา เป็นอยู่ก็ทรมาน ตายก็ยาก
สุดเวรสุดกรรม!
สิ่งเดียวที่ทำให้รู้สึกสบายใจขึ้นมาได้ คือความเร็วนั่นของรถม้าเฉินหยวน...
เขาก็ต้องตายเหมือนกัน
เฉินเซ่าไม่มีความรู้สึกดีๆ ต่อเสด็จพ่อที่เพิ่งเตะเขาลงมาคนนี้เลยแม้แต่น้อย
ในความทรงจำ ต้าเหยียนยังถือว่ารุ่งเรือง แต่...ศึกครั้งนี้แทบจะใช้กำลังทั้งประเทศ
กลับต้องพังพินาศเพราะความดื้อรั้นของเฉินหยวน
เป่ยหมั่งจะต้องฉวยโอกาสบุกใต้แน่นอน ต้าเหยียนจากนี้ไป เผชิญกับภัยพิบัติชาติล่มสลายได้ทุกเมื่อ
กลับมาที่ตัวเอง ถ้าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ มันพูดง่ายแต่ทำยาก
ใครจะรู้ว่าหอกนั้นแทงเข้าที่หน้าอกจะเจ็บปวดแค่ไหน
เฉินเซ่าไม่ได้ยืนรอความตายอยู่กับที่ ด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอดอันเต็มเปี่ยม เขาวิ่งหนึ่งก้าว กระโดดขึ้นหลังลา นี่คือฟางเส้นสุดท้ายของชีวิตเขา
“ฮิ้ว!”
แต่ลาก็คือลา เกิดมาเหมาะกับการโม่แป้ง ไม่เหมาะกับการวิ่งไล่ล่า
ไม่ว่าเขาจะตะโกนเรียกจนเสียงแหบ ลาขี้เกียจก็ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
ทหารม้าเป่ยหมั่งเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
“นี่มันลูกชายเฉินหยวนนี่นา”
“ฆ่า! ตามจับเฉินหยวน!” ฮ่องเต้นางเป่ยหมั่งไม่หยุดม้า เสียงเย็นชา
หอกยาวเล่มหนึ่งพร้อมเสียงทะลวงอากาศ ค่อยๆ ใหญ่ขึ้นในดวงตาของเฉินเซ่า
พุ่งตรงมาที่ลำคอของเขา
“ให้ตายสิ...ตายได้โง่จริงๆ...”
ในขณะที่เฉินเซ่ากำลังจะยอมแพ้ เสียงกลไกเย็นชาเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในสมองของเขาทันใด
[ติ๊ง! ระบบดวงดาวสุกสกาวผูกพันสำเร็จ]
[ระบบนี้มุ่งมั่นที่จะทำให้เจ้าของกลายเป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ตลอดกาล รวบรวมความเจิดจรัสแห่งห้าพันปี...]
“ไม่ต้องมารวมรวมอะไรแล้ว รีบแจกของขวัญสำหรับมือใหม่เร็วเข้า!”
ในยามคับขัน เฉินเซ่าจะมีเวลาไหนไปฟังระบบพูดจาไร้สาระ
ถ้าเพียงแค่...ถ้าเพียงแค่ระบบปรากฏขึ้น ประสบการณ์หนอนหนังสือหลายปีของเขาบอกได้เลย ต้องมีของขวัญสำหรับมือใหม่ใหญ่แน่นอน!
เป็นอย่างที่เขาคิด
[ของขวัญสำหรับมือใหม่ใหญ่ได้แจกจ่ายแล้ว ยามนี้สามารถสุ่มการ์ดคุณศัพท์จักรพรรดิได้หนึ่งครั้ง จะสุ่มหรือไม่?]
“สุ่ม! สุ่ม! สุ่ม!”
ภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสมองของเฉินเซ่าทันที
ภายใต้แสงดาวอันเจิดจ้า ชายผู้สวมชุดคลุมมังกรคนหนึ่ง ยืนประสานมืออยู่ด้านหลัง ข้างหน้าคือหญิงงามผู้หนึ่งถูกมัดอย่างแน่นหนา คุกเข่าอยู่
คนชุดคลุมมังกรหัวเราะเย็น: “เสี่ยวโจวโฮว เจ้าร้องต่อไปสิ ร้องจนสุดเสียง...”
“ข้ามไป! ข้ามไปเร็ว!”
ถ้าเป็นเวลาอื่น เฉินเซ่าจะต้องดูแบบไม่กะพริบตาแน่นอน แต่ตอนนี้...
[ติ๊ง! กำลังสุ่มการ์ดคุณศัพท์จักรพรรดิ...]
เฉินเซ่ารู้สึกหดหู่ในใจ เล่นกับเสี่ยวโจวโฮว...นั่นก็คือซ่งไท่จงเจ้าเว่ยกวงอี้
เขาจะมีการ์ดคุณศัพท์อะไร?
[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของที่ได้รับการ์ดคุณศัพท์: ลากลอย!]
[ลากลอย: เมื่อเจ้าของขับเกวียนลา จะได้รับความสามารถในการลอยตัว ความเร็วเพิ่มขึ้นอย่างมาก พันทหารม้าหมื่นนายก็ไล่ไม่ทัน]