หลินเย่ลงจากรถ กรงขังเคลื่อนที่ยังอยู่ห่างจากอุโมงค์พอสมควร เห็นได้ชัดว่าเจ้าหน้าที่คุมตัวไม่อยากเข้าใกล้อุโมงค์เลย ราวกับมันจะกินคนเข้าไป
“หมายเลข 1 เข้าไปก่อน”
หัวหน้าทีมคราวนี้เป็นชายผิวขาว สีหน้าเคร่งขรึม ดูเป็นคนพูดด้วยยาก
เจ้าหน้าที่ระดับ D อีกสองคนไม่มีท่าทีจะขยับ น่าเสียดายที่หมายเลข 1 คราวนี้คือหลินเย่ เขาจึงให้คนอื่นเข้าไปสำรวจทางแทนไม่ได้
หลินเย่ก้าวไปข้างหน้า ให้เจ้าหน้าที่คุมตัวสวมหมวกนิรภัยให้
“ขออาวุธให้ผมได้ไหม?”
หลินเย่ถามตามเคย
เจ้าหน้าที่คุมตัวเหลือบมองหัวหน้าทีม พอเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าจึงชักมีดสั้นจากเอวส่งให้หลินเย่
หลินเย่ถือมีดสั้นเดินเข้าใกล้อุโมงค์ ที่นี่เป็นอุโมงค์ขนาดใหญ่ทรงครึ่งวงกลมแบบสองช่องจราจร กว้าง 20 เมตร สูง 10 เมตร
บนเพดานมีไฟเรียงอยู่สองแถว แสงสีเหลืองขาวส่องสว่างทั่วทุกมุมอุโมงค์
หลินเย่เดินชิดฝั่งขวาเข้าไป ข้างในไม่มีคนหรือรถสักคัน ทางเดินยาวเหยียดมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด ไม่รู้เลยว่าทอดไปที่ไหน
เดินไปได้ราวครึ่งชั่วโมง หลินเย่ก็ยังไม่เจออะไร เสียงในหูฟังก็เงียบสนิท อุโมงค์มีทางโค้งเป็นบางช่วง แต่ไม่มีทางแยก เขาทำได้แค่เดินหน้าต่อหรือหันกลับ
‘คราวนี้ดูเบาไปหน่อยนะ เดินมาครึ่งชั่วโมงแล้วยังไม่เจอสัตว์ประหลาดเลย คราวก่อนแค่ครึ่งชั่วโมง ฉันก็ต้องเริ่มใหม่ไปตั้งหลายรอบแล้ว’
หลินเย่คิดอย่างเบื่อหน่าย ทันใดนั้นภาพตรงหน้าก็มืดวูบ ราวกับไฟบนเพดานอุโมงค์ดับลงพร้อมกัน