หลินเย่รีบถอยหลังไปหนึ่งก้าว แต่เจสซีกลับหายไปแล้ว เช่นเดียวกับสัตว์ประหลาดตัวนั้น ไม่มีร่องรอยเหลืออยู่แม้แต่น้อย
“...แม่งเอ๊ย!”
หลินเย่หันหลังเดินกลับทันที หากเจ้าหน้าที่ระดับ D คนนั้นไม่ได้โกหกเขา และไม่ได้เสียสติ ความผิดปกติในอุโมงค์นี้ก็อาจเกี่ยวข้องกับเวลา
หลินเย่ไม่เคยพบเจอสิ่งที่เปลี่ยนแปลงเวลาได้ แต่แค่คิดก็รู้สึกว่ายุ่งยากชะมัดแล้ว
‘ไม่ ยังสรุปไม่ได้ อาจไม่ใช่เวลาที่ผิดปกติก็ได้ ยังมีความเป็นไปได้อื่น’
หลินเย่เดินย้อนกลับไปเรื่อย ๆ ไม่รู้ว่าเดินมานานแค่ไหน แต่ต้องนานกว่าเวลาที่เขาเดินเข้ามาลึกแน่ ๆ เบื้องหน้ายังคงเป็นทางเดินยาวเหยียด มองไม่เห็นทางเข้า
‘โอ้โห จบเห่แล้ว ฉันคงไม่ได้ติดอยู่ที่นี่จนตายหรอกนะ?’
หลินเย่ฉีกเศษเสื้อผ้าบางส่วนทิ้งไว้บนพื้น ฝีเท้าไม่หยุด เดินมุ่งหน้าไปทางทางเข้า ไม่นานนัก ทิวทัศน์ตรงหน้าก็มืดสนิทลงฉับพลัน
เผชิญเหตุการณ์แบบนี้มาแล้วสองครั้ง หลินเย่จึงพอมีประสบการณ์อยู่บ้าง ก่อนหน้าน่าจะมีอะไรบางอย่างเดินผ่านไป
เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ความมืดก็หายไป เงาร่างคนหนึ่งปรากฏอยู่เยื้องหน้าในทางเดิน
เป็นเจ้าหน้าที่ระดับ D อีกคนนั่นเอง
“ทำไมคุณถึงเดินย้อนกลับมา?”
เรย์โนลด์มองหลินเย่อย่างแปลกใจ เขารู้สึกว่าคนตรงหน้าดูไม่ชอบมาพากล
“คุณเป็นคนที่เท่าไรที่เข้ามา? เข้ามานานแค่ไหนแล้ว?”
หลินเย่ไม่ได้ตอบ แต่ถามกลับในสิ่งที่อยากรู้
“ฉันหมายเลข 3 ก็ต้องเป็นคนที่สามที่เข้ามาสิ ส่วนเดินมานานแค่ไหน...น่าจะหลายชั่วโมงแล้ว ไม่มีนาฬิกา ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผ่านไปนานเท่าไร”