โครงสร้างของสถาบันวิจัยใต้ดินซับซ้อนมาก พวกเขาไม่มีแผนที่ จึงทำได้เพียงอาศัยคำแนะนำจากเจ้าหน้าที่ควบคุมผ่านหูฟัง
“ไปเก็บเอกสารวิจัยที่เขตทดลองชั้นใต้ดินลบเจ็ดก่อน”
“ลิฟต์ไม่ปลอดภัย ใช้ทางหนีภัย”
หลินเย่กับพวกอีกสองคนทำตามคำสั่งของหัวหน้าทีม เดินอ้อมอยู่พักใหญ่ ผ่านประตูรักษาความปลอดภัยหลายชั้น กว่าจะเปิดประตูทางหนีภัยได้
‘ทางหนีภัยแบบนี้มีไว้ทำไมกัน?’
หลินเย่ไม่ค่อยรู้เรื่องสถาบันวิจัย จึงไม่รู้ว่าทางหนีภัยของที่อื่นเป็นแบบนี้เหมือนกันหรือเปล่า
เมื่อเข้าไปในทางหนีภัย ทั้งสามเดินลงบันไดไปเรื่อย ๆ ไม่นานก็มาถึงทางเข้าชั้นใต้ดิน 7
พวกเขาผ่านประตูรักษาความปลอดภัยหลายชั้นเข้าไปยังชั้นใต้ดิน 7 ทางเดินแตกแขนงออกเป็นทางย่อยคล้ายกิ่งไม้ ห้องทดลองเรียงรายอยู่สองข้างทาง หลินเย่มองผ่านหน้าต่างกระจกเข้าไปเห็นสภาพภายในห้องที่เละเทะ ราวกับถูกพายุพัดถล่ม
ระบบประตูรักษาความปลอดภัยยังไม่เสีย แล้วที่นี่กลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไรก็ไม่รู้
ทั้งสามทำตามคำสั่งของหัวหน้าทีม มุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของเขตทดลอง หลังจากผ่านทางเดินช่วงหนึ่งที่ไม่มีห้องทดลอง มีแต่ประตูรักษาความปลอดภัย ในที่สุดก็ไปถึงห้องทดลองเป้าหมาย
ห้องทดลองแห่งนี้ไม่ใหญ่นัก ข้างในไม่มีอุปกรณ์วิจัย มีเพียงแล็ปท็อปสองสามเครื่องกับห้องเย็นสำหรับเก็บตัวอย่างสำคัญ
ที่สำคัญที่สุดคือ ในห้องทดลองมีนักวิจัยหญิงอยู่คนหนึ่ง
นี่เป็นคนแรกที่ยังมีชีวิตอยู่ที่พวกเขาพบหลังเข้ามาที่นี่ แน่นอนว่าเธออาจไม่ใช่คนเป็นก็ได้