หลินเย่มองกลุ่มแชตด้วยสีหน้ามึนงง คนพวกนี้กล้าจริง ๆ แม้แต่เขายังไม่กล้ากลายพันธุ์ร่างกายตัวเองตามใจชอบ
นี่มันไม่รู้ย่อมไม่กลัวงั้นหรือ?
หลินเย่ไม่ได้บอกคนในกลุ่มถึงอันตรายของการกลายพันธุ์ แค่ตอบไปประโยคหนึ่งว่า:
หลินเย่: ฉันไม่ได้กลายพันธุ์ รู้สึกว่าอันตรายพอตัว แอบกลัวนิดหน่อย
เหตุผลที่เขาไม่ประกาศถึงอันตรายของการกลายพันธุ์ เพราะตัวเขาเองก็เข้าใจเรื่องนี้เพียงผิวเผิน สำหรับสิ่งที่ยังรู้ไม่ลึก เขาจะไม่พูดมาก
ในเมื่อระบบมอบการ์ดกลายพันธุ์ให้พวกเขา ก็แปลว่าการใช้การ์ดกลายพันธุ์เป็นส่วนหนึ่งของการเอาชีวิตรอด เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่หลินเย่จะเข้าไปก้าวก่ายได้
หลังจากกินแท่งพลังงานรสจืดไปครึ่งแท่ง หลินเย่ก็เปิดหน้าซื้อขาย เขาเทียบลวดลายบนการ์ด เก็บไว้เองอย่างละใบ แล้วนำการ์ดกลายพันธุ์ส่วนแขนและขาที่เหลือขึ้นประกาศ แลกกับการ์ดของส่วนอื่นและสิ่งของอย่างอื่น
ไม่นาน หลินเย่ก็ได้รับข้อความส่วนตัวจากจางเลี่ยง
จางเลี่ยง: พี่หลิน สวัสดีครับ
หลินเย่: มีอะไร?
จางเลี่ยง: พี่หลิน คุณเข้าใจเรื่องการ์ดกลายพันธุ์ไหมครับ?
หลินเย่: พอรู้บ้าง แต่ยังไม่ลึก กลัวจะทำให้คนอื่นเข้าใจผิด เลยไม่ได้ส่งข้อมูลออกไป
จางเลี่ยง: เล่าให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ?
หลินเย่: การกลายพันธุ์อันตรายมาก รอไปก่อนดีกว่า
จางเลี่ยง: ……มีแค่นี้เหรอครับ?
หลินเย่: ใช่
จางเลี่ยง: ช่วยดูหน่อยได้ไหมครับว่ามีการ์ดกลายพันธุ์ใบไหนที่คุณต้องการหรือเปล่า?
จางเลี่ยงส่งรูปการ์ดมาหลายใบ
หลินเย่: ใบที่สี่ยังไม่มี