【จุดฝากสมอง】
……………
หลินเฟยลุกขึ้นจากกระเบื้องสีขาวเย็นเฉียบ สมองปวดจี๊ดขึ้นมา ข้อความเรียงรายวาบผ่านหน้าต่อหน้า
【ระบบโหลดเสร็จแล้ว】
【ได้รับศูนย์หลบภัย ห้องหมายเลข 304 อพาร์ตเมนต์วันสิ้นโลก】
【ได้รับแพ็กเริ่มต้นเอาชีวิตรอดวันสิ้นโลก*1】
【สุ่มความสามารถพรสวรรค์แล้ว: เครื่องจำลองเจ้าหน้าที่ระดับ D】
【ข้อมูลเพิ่มเติมกรุณาดูผ่านอินเทอร์เฟซระบบด้วยตนเอง】
【การเอาชีวิตรอดวันสิ้นโลก เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ】
'อะไรวะน่ะ?'
หลินเฟยจัดการความคิดสับสนวุ่นวาย เปิดอินเทอร์เฟซระบบที่เชื่อมต่อกับจิตสำนึกของเขา
【ข้อมูลส่วนตัว】
【ข้อมูลศูนย์หลบภัย】
【ซื้อขาย】
【สื่อสาร】
อินเทอร์เฟซระบบมีแค่สี่ส่วนนี้ หลินเฟยใช้จิตสำนึกดูทีละรายการ
【ข้อมูลส่วนตัว】
【ชื่อ: หลินเฟย】
【เพศ: ชาย】
【อายุ: 24】
【ความสามารถพรสวรรค์: เครื่องจำลองเจ้าหน้าที่ระดับ D】
【หมายเหตุ: ไม่มี】
หลินเฟยคลิกเปิดความสามารถพรสวรรค์ของตัวเอง
【เครื่องจำลองเจ้าหน้าที่ระดับ D】
【ทุกวันสามารถสุ่มจำลองเจ้าหน้าที่ระดับ D หนึ่งนายที่กำลังปฏิบัติภารกิจ】
【หมายเหตุ: ทำไมถึงมีคนอยากไปหาที่ตายนะ?】
หลินเฟย: 'หา?'
【ข้อมูลศูนย์หลบภัย】
【ระดับ: เบื้องต้น】
【สถานะ: ปลอดภัยแน่นอน (7 วัน)】
【หมายเหตุ: กรุณายกระดับศูนย์หลบภัยของท่านภายใน 7 วัน】
“แล้วจะอัปเกรดยังไง? อย่างน้อยก็เขียนเงื่อนไขอัปเกรดมาสิ!” หลินเฟยบ่น
ในส่วนซื้อขายมีรายการแลกเปลี่ยนไอเท็มไม่กี่หน้าแล้ว แต่ก็เอาแต่ใช้ขยะมาแลกอาหารกับน้ำ ไม่มีที่ซื้อขายจริงจังสักรายการ
ที่คึกคักที่สุดคือบล็อกสื่อสาร
ข้างในแบ่งเป็น 3 ส่วน โลก ภูมิภาค เพื่อน
ส่วนโลกไม่สามารถฝากข้อความได้ แม้ในนั้นจะมีคนอยู่กว่า 1 หมื่นล้านคน ยังเงียบเชียบมาก
หลินเฟยยังไม่มีเพื่อน เพราะฉะนั้นส่วนเพื่อนก็ไม่มีข้อความเช่นกัน
ภูมิภาค (999997/1000000)
“ตายไปสามคนได้ไง? ไม่ใช่บอกว่าศูนย์หลบภัยปลอดภัยแน่นอนเหรอ?”
“ก็ออกไปเองน่ะสิ ข้างนอกมีตัวประหลาด”
“ฉันอยู่ในอพาร์ตเมนต์ ที่นี่ที่ไหน?”
“ฮ่าๆๆๆๆ! ฉันปลุกระบบได้! ต่อไปนี้ฉันไม่กินเนื้อวัว!”
“ควายเอ๊ย ทุกคนมีระบบเว้ย”
“ข้างนอกมีมอนสเตอร์ อย่าออกไปกันนะทุกคน!”
“ตด! ฉันเคยอ่านนิยายแนวนี้ ตอนนี้คือช่วงเวลาทองในการหาวัตถุดิบ จะเป็นยอดคนได้มั้ยก็ดูตอนนี้แหละ!”
“โอ้ว ตายไปอีกสิบกว่าคน”
“เจ้าควายเอย ถ้าข้างนอกไม่อันตรายก็คงไม่ให้ศูนย์หลบภัยปลอดภัยแน่นอนกับแกหรอก”
“ดูท่าจะจริง ดีนะฉันไม่ได้ออกไป”
“เฮ้ย! สรุปนายไม่ได้ออกไปนี่หว่า!”
“หลี่หงเหวยอยู่มั้ย? นี่พ่อเอง”
“พวกนายมีความสามารถพรสวรรค์มั้ย?”
……
เมื่อผู้คนที่ฟื้นขึ้นมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ข้อความในแชทกลุ่มก็ทวีคูณ หลินเฟยต้องลดอัตราไหลของข้อความลงจึงจะอ่านข้อความได้ทัน
ข้างในส่วนใหญ่เป็นประกาศตามหาคน แต่ไม่ค่อยมีคนรู้จักถูกจัดมาเขตใหญ่เดียวกัน ไม่รู้ระบบคัดเลือกยังไง
ดูเหมือนคน 1 ล้านคนทั้งเขตใหญ่ถูกจัดสรรมาพื้นที่เดียวกัน ระยะห่างระหว่างศูนย์หลบภัยไม่ไกลกัน หลินเฟยได้ยินเสียงอึกทึกจากศูนย์หลบภัยใกล้เคียง
ระเบียงทางเดินมีเสียงฝีเท้าแปลกประหลาด มองผ่านช่องตาแมวเห็นแต่ทางเดินว่างเปล่าบางส่วน
นอกหน้าต่างลอยคลุ้งด้วยหมอกสีขาวหนาทึบ มีเงามหึมาเคลื่อนผ่านหมอกเป็นครั้งคราว
หลินเฟยเปิดแพ็กเริ่มต้นเอาชีวิตรอดวันสิ้นโลก ข้างในมีน้ำแร่ขวด 500 มล. หนึ่งขวด ขนมปังปิ้งถุงละหนึ่งชั่ง (500 กรัม) หนึ่งถุง พร้อมด้วยมีดทำครัวใบมีดยาว 30 ซม. หนึ่งเล่ม
ศูนย์หลบภัยมีขนาดประมาณ 30 ตร.ม. ประตูห้องต่อกับอ่างล้างจานและเตา ตรงข้ามอ่างล้างจานคือห้องน้ำ ในห้องน้ำมีชักโครกและฝักบัว ห้องนอนกั้นกับอ่างล้างจานด้วยประตูบานเลื่อน ห้องนอนมีเพียงโต๊ะเขียนหนังสือ เตียง และหน้าต่างเชื่อมต่อโลกภายนอกหนึ่งบาน นี่คือทั้งหมดของศูนย์หลบภัย
หลินเฟยเปิดก๊อกน้ำ ไม่มีอะไรไหลออกมา
ในห้องน้ำก็ไม่มีน้ำสักหยด ดูเหมือนที่นี่จะถูกตัดน้ำมานานแล้ว
เตาไม่มีแก๊สธรรมชาติ ปลั๊กไฟก็ไม่มีไฟ ตอนกลางวันยังพอว่า แต่ตกกลางคืนคงได้แต่ใช้แสงจากหน้าจอระบบช่วยส่องสว่าง
แต่อินเทอร์เฟซระบบเชื่อมกับจิตสำนึก มันยากจะบอกว่ามันให้แสงสว่างในโลกจริงได้หรือเปล่า
'ทำไงดี แค่อาหารเท่านี้ อยู่ได้ไม่กี่วันหรอก'
หลินเฟยไม่อยากออกไปสำรวจข้างนอก เพราะจนป่านนี้ ในกลุ่มแชทภูมิภาคก็ยังไม่เห็นใครรอดชีวิตกลับมาจากข้างนอกเลย
กลับมีหลายคนบอกว่าข้างนอกมีของดีเพียบ กระตุ้นให้คนอื่นออกไปสำรวจ
แต่จนบัดนี้ หลินเฟยยังไม่เห็นภาพหน้าจอโลกภายนอกสักแคปเดียว
กลับมีคนออนไลน์ขายภาพโป๊กันเพียบ
ภูมิภาค (999845/1000000)
ไม่ถึงสิบนาทีตายไปร้อยกว่าคน ต่อให้ข้างนอกมีวัตถุดิบจริง หลินเฟยก็ไม่คิดจะออกไปเสี่ยงข้างนอก
'งั้นก็คงต้องลองใช้ความสามารถพรสวรรค์ดู'
หลินเฟยเกาหัว อ่านคำแนะนำแล้วรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ความสามารถที่ปกติเท่าไหร่ เป็นความสามารถที่เหมือนประกาศรับสมัครงานน่าสงสัยมากกว่า
……………
หึ่งๆๆ……
ท่ามกลางเสียงวิ่งเรียบของรถยนต์ หลินเฟยฟื้นขึ้นมา ตอนนี้เขาสวมชุดนักโทษสีส้ม ในรถขนนักโทษมีนักโทษที่ใส่ชุดเดียวกับเขารวมสี่คน ครึ่งคันหน้ามีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยติดอาวุธครบมือนั่งอยู่สี่คน คั่นด้วยตาข่ายนิรภัย
'บัดซบ ให้ตายสิ ว่าแล้วเชียว!'
หลินเฟยบ่นในใจอย่างเงียบๆ เมื่อกี้ยังนั่งอยู่บนเตียงในศูนย์หลบภัยดีๆ พอใช้ความสามารถพรสวรรค์ก็โผล่มานี่ทันที
ที่น่ากลัวที่สุดคือ ร่างที่เขาใช้ตอนนี้ไม่ใช่ร่างเดิมของเขา แต่เป็นชายหนุ่มผิวขาวกำยำ
【จำลองเจ้าหน้าที่ระดับ D แล้ว: เคนเน็ธ】
【จำนวนการจำลองที่เหลือ: 10】
'10 ครั้งหมายความว่าไง?! คือหลังจาก 10 ครั้งจะสิ้นสุดการจำลอง หรือหลังจาก 10 ครั้งฉันจะตายจริงๆ?'
หลินเฟยตะโกนในใจ พรสวรรค์เฮงซวยนี่ไว้ใจไม่ได้เลยจริงๆ เขาไม่รู้ว่าเจ้าหน้าที่ระดับ D ต้องทำอะไร แต่เขามีโอกาสลองผิดลองถูกแค่ 10 ครั้ง
“อย่าตื่นเต้นไปเลย” พี่คนที่นั่งข้างๆ เหมือนจะดูออกว่าหลินเฟยมีท่าทีไม่ค่อยดี ตบต้นขาหลินเฟยเบาๆ พลางพูด “ยังไงตื่นเต้นไปก็ช่วยไม่ได้”
นายนี่ปลอบคนเก่งจริงๆ
หลินเฟยปัดมือเขาออก ถามว่า:
“เรากำลังจะไปทำอะไร?”
ตอนนี้หลินเฟยไม่รู้อะไรเลย จำต้องถามทั้งที่เสี่ยงจะถูกสงสัย
ตอนนี้เองหลินเฟยเพิ่งสังเกตว่า ตอนที่พวกเขาพูดกันไม่ใช่ภาษาไหนที่เขาคุ้นเคยเลย แต่เขากลับสื่อสารได้อย่างไม่ติดขัด
เหมือนมีซอฟต์แวร์แปลภาษาเสียบอยู่ในสมอง
“ใครจะรู้ อย่าว่าแต่พวกเราเลย ต่อให้เป็นพวกที่ถือปืนอยู่ข้างนอกนั่นก็ไม่รู้ว่าจะต้องไปทำอะไรเหมือนกัน ไม่งั้นก็ไม่ต้องให้พวกเราไปหาทางให้”
พี่คนนั้นถอนหายใจ เหมือนยอมจำนนแล้วหลับตาลง
หลินเฟยไม่ถามต่ออีก ดูท่า 'เพื่อนร่วมทาง' พวกนี้ก็รู้ไม่มากเหมือนกัน
ไม่นานนัก รถขนนักโทษจอดอยู่นอกคฤหาสน์หลังหนึ่ง
เจ้าหน้าที่ควบคุมและเจ้าหน้าที่ระดับ D ลงจากรถตามลำดับ หัวหน้าผู้ควบคุมเป็นชายผิวดำตัวสูงใหญ่
“หมายเลข 1”
เจ้าหน้าที่ระดับ D คนหนึ่งก้าวไปข้างหน้า เจ้าหน้าที่ควบคุมสวมหมวกสื่อสารที่มีกล้องวงจรปิดให้เขา แล้วปล่อยเขาเข้าไปในคฤหาสน์คนเดียว
เจ้าหน้าที่ควบคุมไม่กี่นายใช้โน้ตบุ๊กดูภาพจากกล้องวงจรปิด
ผ่านไป 5 นาที หัวหน้าพลันพูดว่า:
“หมายเลข 2”