"ขั้นฝึกลมปราณสมบูรณ์!"
สัมผัสถึงพลังปราณอันเชี่ยวกรากในกาย หลินโม่ก็ตื่นเต้นระคนยินดี
เช่นนี้แล้ว การทะลวงสู่ขั้นสร้างฐาน ก็เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น
"หลิวจื่อเยียนนางมารร้ายคนนี้ สมกับที่แตกต่างจากสตรีรูปงามไร้แก่นสารอย่างซ่างกวนอู๋ฉิงจริง ๆ!"
ผลลัพธ์การร่วมบำเพ็ญอันน่าสะพรึงถึงเพียงนี้ ช่างทำให้ผู้คนตะลึงงัน!
แม้จะยังไม่สามารถทะลวงสู่ขั้นสร้างฐานได้สำเร็จ แต่ผลลัพธ์สุดท้ายนี้ ก็น่าตกตะลึงเพียงพอแล้ว
ต่อไป
เขาเพียงแค่ฝึกฝนอย่างเงียบ ๆ หลอมรวมรากฐานแห่งเต๋าในร่างเพื่อทะลวงสู่ขั้นสร้างฐาน ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องเวลาอีก
เมื่อได้สติ หลินโม่ก็เงยหน้าขึ้นมอง
ก็เห็นหลิวจื่อเยียนยืนอยู่ข้างหน้าต่างอย่างสง่างาม แสงอาทิตย์นอกหน้าต่างสาดกระทบบนใบหน้านาง ราวกับกำลังคลุมร่างอันทรงเกียรติของนางไว้ด้วยผ้าคลุมสีทองชั้นหนึ่ง
ต้องยอมรับว่า หลิวจื่อเยียนในมุมนี้ งดงามราวกับเทพธิดาจากสวรรค์
"ท่านเจ้าสำนัก มีสิ่งใดให้ข้าจัดการอีกหรือไม่?"
ศึกจบสิ้นแล้ว หลินโม่ก็หวนคืนสู่ความเคารพต่อหลิวจื่อเยียนอีกครั้ง
หลิวจื่อเยียนปรายตามองเล็กน้อย กล่าวเรียบ ๆ ว่า "ข้าจะออกไปข้างนอกสักระยะ หนึ่งเดือนต่อมา เจ้าต้องทำความสะอาดวังม่วงสวรรค์ให้เรียบร้อย"
"นอกจากนี้ ระหว่างที่ข้าไม่อยู่ จงดูให้ดีว่ามีใครมาหาข้าบ้าง ใครเข้ามาในวังม่วงสวรรค์บ้าง เจ้าต้องจดบันทึกไว้ทั้งหมดโดยละเอียด เข้าใจหรือไม่?"
"ขอรับ ข้าจดจำไว้แล้ว" หลินโม่พยักหน้าอย่างเอาจริงเอาจัง
"แค่จำนั้นไม่พอ หากตกหล่นแม้แต่คนเดียว ข้าจะเอาเรื่องเจ้า!"