ไม่เพียงเท่านั้น
ดวงตาของผู้บำเพ็ญหญิงพร่าเลือน ลมหายใจหอมกรุ่นดั่งกล้วยไม้ เพียงแค่ก้าวเข้าประตูนางก็ถอดอาภรณ์โปร่งบางออกทันที
แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับท่าทีหวาดกลัวและสิ้นหวังที่หลินโม่เห็นตอนเลือกนางเมื่อครู่
หลินโม่ใช้แค่นิ้วเท้าคิดก็เดาออกว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่นั่นไม่เกี่ยวกับเขา
เขาเป็นเพียงผู้บริโภคธรรมดาคนหนึ่ง มาที่นี่เพื่อบรรลุจุดประสงค์การฝึกฝนร่วมบำเพ็ญของตนเท่านั้น
ภายใต้ฤทธิ์ของโอสถ ผู้บำเพ็ญหญิงไม่สนใจว่าหลินโม่จะเป็นชายชราหน้าตาน่าเกลียดหรือหนุ่มรูปงาม
นางเริ่มปรนนิบัติหลินโม่ด้วยความกระตือรือร้น
........
ยามดึก หลินโม่สิ้นสุดการบริโภคครั้งแรก ณ หอเซียนเมามาย
ผู้บำเพ็ญหญิงที่ตอนกลางวันยังมีสภาพร่างกายและจิตใจค่อนข้างดี ตอนนี้กลับมีใบหน้าซีดเซียว ริมฝีปากม่วงคล้ำ
ทั้งร่างดูผ่ายผอมไปมาก
เมื่อเทียบกันแล้ว หลินโม่กลับดูกระปรี้กระเปร่า ไม่เหมือนเพิ่งผ่านการออกกำลังอย่างหนักมาเลย
“ยังไม่ทะลวงด่านเสียที...”
สวมเสื้อผ้าเรียบร้อย หลินโม่สัมผัสถึงพลังวิญญาณภายในร่าง
แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมไม่น้อย แต่ก็ยังไม่สามารถทะลวงเข้าสู่ขั้นฝึกลมปราณระดับห้าได้
ทว่าก็พัฒนาได้ชัดเจน ตอนนี้เขาเหลือเพียงก้าวเดียวก็จะถึงขั้นฝึกลมปราณระดับห้าแล้ว
“นี่มันเรื่องอะไรกัน? หรือเป็นเพราะระดับขั้นของข้าสูงขึ้นก็เลยเป็นเช่นนี้ หรือว่า... หญิงนี่ฝึกตนอ่อนแอ ปราณหยินของนางจึงไม่แข็งแกร่ง?”
หลินโม่ครุ่นคิดอยู่เงียบๆ