"หัวหน้าหน่วยอู๋ฉิงกล่าวเกินจริงไปแล้ว โปรดอย่าหยอกล้อข้าเลย"
"ว่าแต่หัวหน้าหน่วยอู๋ฉิงมีธุระอันใดกับข้าหรือไม่?" หลินโม่หัวเราะเบา ๆ พลางเอ่ยถาม
ซ่างกวนอู๋ฉิงไม่ตอบ เพียงใช้สายตาส่งสัญญาณไปรอบ ๆ
มองตามสายตาของซ่างกวนอู๋ฉิงไป หลินโม่พลันรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง
เพราะเขาพบว่า มีศิษย์สายในไม่น้อยกว่าห้าคนแอบจ้องมองเขาอย่างคุกคาม!
และเขากลับไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย!
"พวกมัน... ต้องการช่วงชิงศิลาวิญญาณของข้า?" หลินโม่เอ่ยพลางหวาดหวั่น
"หึ ๆ เจ้าก็ไม่โง่นี่"
ซ่างกวนอู๋ฉิงกล่าว "ลูกพลับย่อมเลือกบีบลูกที่นิ่ม ยิ่งกว่านั้นเจ้าเป็นเพียงผู้เฒ่าภารโรงคนหนึ่ง ช่วงชิงศิลาวิญญาณของเจ้าจะเป็นอะไร? ตราบใดที่ไม่ถูกคนจากสำนักบังคับใช้กฎหมายจับได้คาหนังคาเขา ภายหลังก็ไม่มีผู้ใดมาติดตามเอาความพวกเขา"
"เป็นการค้าที่ไร้ต้นทุนแต่ได้กำไรงาม หากเป็นข้า ข้าก็ทำเช่นกัน"
"หากข้ามาไม่ทันเวลา คิดว่าตอนนี้สภาพของเจ้าคงไม่ดีไปกว่านี้ เจ้าควรขอบคุณข้าแล้ว"
หากไม่ใช่เพราะเห็นว่ายังต้องอาศัยหลินโม่เพื่อยกระดับการฝึกฝนของตน ซ่างกวนอู๋ฉิงก็ขี้เกียจมายุ่งเรื่องไร้สาระแบบนี้
เพราะเรื่องปล้นชิงเช่นนี้ ในสำนักเองก็ไม่ใช่เรื่องใหม่แต่อย่างใด
คนของสำนักบังคับใช้กฎหมายมีเท่านั้น ควบคุมดูแลได้ไม่ทั่วถึง
"ขอบคุณหัวหน้าหน่วยอู๋ฉิง บุญคุณนี้ ข้าจดจำไว้" หลินโม่ประสานมือคารวะกล่าวอย่างจริงจัง
แค่คิด หลินโม่ก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา