ภายในบ่อน้ำร้อนที่ไอร้อนคละคลุ้ง
หลินโม่พิงขอบบ่อ ร่างกายและจิตใจผ่อนคลายโดยไม่รู้ตัว
ทุกครั้งที่มาสระหยกสะอาดคือช่วงเวลาที่เขาผ่อนคลายที่สุด
“หลินโม่”
ขณะนั้น เสียงของหลี่ซินหรานดังมาจากอีกฟาก
หลินโม่สะดุ้ง เบี่ยงความสนใจจากความผ่อนคลายในสระหยกสะอาด เอ่ยตอบว่า “ผู้อาวุโสหลี่ซินหราน เชิญกล่าวเถิด”
“เจ้าเพิ่งบรรลุขั้นแก่นทองคำในวัยเพียงเท่านี้ แม้พรสวรรค์การฝึกฝนจะไม่ถึงขั้นอัจฉริยะ แต่การเข้าสายในก็น่าจะไม่มีปัญหา เหตุใดจึงเป็นเพียงศิษย์งานทั่วไปชั้นต่ำสุด” หลี่ซินหรานถาม
“น่าละอายนัก”
“ตั้งแต่ข้ามายังสำนักปราชญ์ปฐมก็เป็นศิษย์งานทั่วไปมาโดยตลอด จนบัดนี้เกินร้อยปีแล้ว”
“เมื่อเร็วๆ นี้สภาผู้อาวุโสยังมอบป้ายที่มีสิทธิ์เทียบเท่าศิษย์สายในให้ข้าอีก จะเป็นศิษย์สายในหรือไม่ สำหรับข้าแล้วก็ไม่สำคัญอีกต่อไป” หลินโม่กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“อย่างนี้นี่เอง... เป็นกรณีหายากที่ศิษย์งานทั่วไปพลิกชะตาได้หรือ ข้าเข้าใจแล้ว”
การพลิกชะตาของศิษย์งานทั่วไปแม้หายาก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เคยมี
เพียงแต่ว่า...
“เรื่องเช่นนี้ข้าเองก็เพิ่งเคยพบเป็นครั้งแรก เจ้าช่วยเล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่ว่าเจ้าเริ่มพลิกชะตาได้ตั้งแต่เมื่อใด” หลี่ซินหรานกล่าวต่อ
“ข้าจำได้ไม่ค่อยชัดนัก แต่คาดว่าน่าจะราวหนึ่งปีที่แล้ว”
“หนึ่งปีที่แล้วหรือ”
น้ำเสียงค่อนข้างประหลาดใจของหลี่ซินหรานดังมา
“ใช่ ผู้อาวุโสหลี่ซินหราน”
หลินโม่กล่าว “หนึ่งปีก่อน ข้ายังเป็นเพียงมดปลวกขั้นฝึกลมปราณ ภายในปีเดียวนี่เองที่พลังฝึกปรือพุ่งทะยาน”