ทันใดนั้น จ้าวตงไห่ก็โบกมือครั้งใหญ่
ศิษย์ฝ่ายจัดการศิษย์นอกหลายนายกรูกันเข้ามา มัดหลินโม่จนแน่นหนา
“ยังจะมาเสแสร้งต่อหน้าข้าอีก? หืม?”
จ้าวตงไห่สังเกตเห็นแววตาสั่นระริกของหลินโม่ จึงหัวเราะเย็น “กลัวแล้วหรือ? ทำให้ข้าตกใจแทบตาย เมื่อครู่ยังนึกว่า เจ้าไม่กลัวตายจริง ๆ เสียอีก”
ระหว่างพูด ในมือของจ้าวตงไห่ก็ปรากฏขวดหยกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ในขวดหยกบรรจุโอสถสีดำสนิทหนึ่งเม็ด
จ้าวตงไห่เขย่าขวดหยกเล็กน้อยพลางพูดช้า ๆ ว่า “รู้ไหมว่านี่คือโอสถอะไร? ไม่รู้ก็ไม่เป็นไร ฟังข้าค่อย ๆ อธิบายให้ฟัง”
“นี่คือโอสถพลังมรณะ ขนาดฟังชื่อก็รู้ แค่กลืนลงไปเม็ดเดียว มันจะดูดซับลมปราณชีวิตในร่างกายอย่างบ้าคลั่ง สุดท้ายก็จะเหลือเพียงโครงกระดูกอันผุพัง”
“ข้าว่า... พรุ่งนี้ผู้ดูแลลวี่ก็ประกาศให้คนนอกได้ว่า หลินโม่แห่งฝ่ายจัดการศิษย์นอก ได้สิ้นอายุขัยตามธรรมชาติในยามหลับเมื่อคืนนี้ แล้วจัดการศพของเจ้าอย่างเปิดเผยได้เลย”
“เชื่อข้าเถอะ จะไม่มีใครมาสอบสวนหรอก”
มองดูโอสถพลังมรณะในมือจ้าวตงไห่ ฝ่ามือเหี่ยวแห้งของหลินโม่ที่ถูกมัดอยู่ก็กำแน่นขึ้น
หัวใจก็เต้นรัวตาม
“หลิวจื่อเยียนแม่นางพญาปีศาจนั่นไม่สนใจข้าแล้วจริงๆ หรือ?”
เหงื่อเย็นหยดหนึ่งไหลรินจากหน้าผากหลินโม่
ถ้าจะไม่สนใจก็ไม่ว่า แต่น่าจะทำให้เร็วกว่านี้หน่อยสิ!
คนจากสำนักบังคับใช้กฎหมายยังไม่มา เกรงว่าข้าคงต้องตายด้วยน้ำมือลวี่หมิงทงและจ้าวตงไห่แน่แล้ว!
“คนของสำนักบังคับใช้กฎหมายนี่ เหตุใดจึงมีนิสัยชอบถ่วงเวลาเช่นนี้?”