วังม่วงสวรรค์
“ยังคงลอย ๆ ไม่มั่นคง... หากต้องการรวบรวมฐานพลังให้มั่นคง อย่างน้อยยังต้องใช้เวลาอีก 8-10 ปี”
ภายในตำหนัก หลิวจื่อเยียนกำลังกลุ้มใจกับฐานพลังที่ดูเลื่อนลอยไม่มั่นคงของตนเอง
ในวันนั้น เพียงชั่วข้ามคืนก็ทะลวงจากขอบเขตเทพจุติขั้นสมบูรณ์สู่ขอบเขตหลอมสุญตา แม้จะทำให้นางยินดีก็ตาม
แต่ในขณะเดียวกันก็นำมาซึ่งผลลัพธ์คือฐานพลังที่ไม่มั่นคง
หากไม่ใช่เพราะตอนนางอยู่ขอบเขตเทพจุติขั้นสมบูรณ์ได้สั่งสมตกตะกอนไว้มากพอ การทะลวงข้ามคืนในครั้งนั้น ฐานพลังก็คงจะเลื่อนลอยยิ่งกว่านี้
หากพลาดพลั้งเพียงนิด ก็อาจร่วงหล่นกลับไปยังขอบเขตเทพจุติขั้นสมบูรณ์ได้
“ด้วยประโยชน์จากคัมภีร์มารหยินหยาง อาศัยวิธีร่วมฝึกฝน แม้จะเร่งความเร็วในการบำเพ็ญของตนเองได้ แต่ในขณะเดียวกัน... พลังบำเพ็ญที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ก็ไม่มั่นคงนัก เว้นเสียแต่...”
รักษาวิธีร่วมฝึกฝนต่อไป ก็จะสามารถทำให้พลังบำเพ็ญที่เพิ่มผ่านวิธีร่วมฝึกฝนมั่นคงได้อย่างรวดเร็ว
แต่...
“ช่างโง่เง่านัก รู้อย่างนี้ ข้าควรหาชายที่ยอดเยี่ยมมาร่วมฝึกฝนด้วย แต่ตอนนี้กลับถูกมดปลวกฉวยโอกาส พันธนาการกับข้าอย่างบังคับ...”
หลินโม่ไม่ใช่เพียงแค่ศิษย์นอกที่ต่ำต้อยที่สุดของสำนักปราชญ์ปฐมเท่านั้น ที่สำคัญกว่านั้นคือ
ต่อให้ได้กินยาเม็ดต่อชีวิตไปแล้วหนึ่งเม็ด เวลาที่เหลืออยู่ของหลินโม่ก็ไม่มาก
หากในช่วงเวลาที่เหลือ หลินโม่ไม่สามารถทะลวงสู่ขั้นสร้างฐานเพื่อเพิ่มอายุขัยได้ งั้นก็...
“เฮ้อ เรื่องนี้ก็โทษข้าเอง”
หลิวจื่อเยียนยกมือกุมขมับอย่างจนใจ
ด้วยเหตุผลพิเศษบางอย่าง นางจึงมองผู้ชายทั่วใต้หล้าเป็นเหมือนหนูในท่อน้ำเสียแต่กำเนิด อีกทั้งยังเคยสาบานว่า ต่อให้ต้องแก่ตายอย่างโดดเดี่ยว