"ท่านนักพรต ไม่ค้างคืนสักหน่อยหรือ?"
"หากท่านยังไม่หนำใจ หม่อมฉันยังสามารถช่วยท่านปลดปล่อยได้อีกครั้งเจ้าค่ะ"
หลังจากพักสักครู่ เมื่อเห็นหลินโม่ลุกขึ้นจะไป เสี่ยวชิงก็เอ่ยรั้งไว้
"ขอบคุณในน้ำใจของแม่นางเสี่ยวชิง อาตมายังมีธุระ คงไม่รบกวนเวลาของเจ้าแล้ว"
หลินโม่ปฏิเสธการรั้งของเสี่ยวชิงอย่างสุภาพ
แท้จริงแล้วหลินโม่ยังไม่หนำใจ เขาเพียงกลัวว่าหากอยู่ต่อจะอดใจไม่ไหวขอต่อเวลา
ศิลาวิญญาณเขายังพอจ่ายไหว หลินโม่แค่กลัวว่าจะเสียการงานสำคัญไป
ดังนั้น หลังจากสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย หลินโม่ก็ออกจากตำหนักวอนฝัน
เวลานี้เป็นยามวิกาลแล้ว
แต่ยามราตรีของย่านวงแหวนสองในนครฉินหยางยังคงคึกคัก
หลินโม่ที่เพิ่งปลดปล่อยเสร็จก็เกิดอารมณ์ชื่นบาน เดินเล่นช้า ๆ ไปตามถนนกลับที่พัก
"นั่นมันโจรใหญ่ฉินหยาง! เร็วเข้า จับมันเดี๋ยวนี้!"
"อย่าให้มันหนี!"
"......."
เมื่อหลินโม่เดินผ่านหน้าคฤหาสน์ของครอบครัวผู้มั่งคั่ง จู่ ๆ ภายในคฤหาสน์ก็เกิดความโกลาหลขึ้น
ต่อจากนั้น
ร่างสีดำท่วงท่าปรูดปราดร่างหนึ่งก็ทะยานออกมาจากเหนือคฤหาสน์
หลินโม่เงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ ประจวบเหมาะกับจ้องตากับร่างสีดำกลางอากาศ
จากนั้น ลำแสงหนึ่งถูกโยนออกจากมือของร่างสีดำ พุ่งตรงมายังหลินโม่
หลินโม่รับลำแสงนั้นไว้ด้วยปฏิกิริยาตอบสนอง
แบฝ่ามือออก ข้างในนั้นคือแหวนมิติวงหนึ่ง