"อย่างนี้นี่เอง"
หลินโม่ผงกศีรษะอย่างครุ่นคิด แล้วถามต่อว่า "เมื่อครู่คุณชายมู่ผู้นั้นเต็มเปี่ยมด้วยไอธรรมะ องอาจสง่างาม คาดว่าฐานะในนครฉินหยางคงไม่ต่ำต้อยกระมัง?"
"ท่านนักพรตสายตาหลักแหลมนัก คุณชายมู่ผู้นั้นคือบุตรชายของเสนาบดีกรมอาญาสิทธิ์แห่งราชวงศ์ต้าฉิน หาใช่สิ่งที่ราษฎรอย่างพวกเราจะหาเรื่องด้วยได้"
สตรีงามไม่กล้าพูดเรื่องนี้มากเกินไป รีบวกกลับเข้าประเด็นหลัก "ท่านนักพรต เรากลับมาพูดเรื่องเดิมเถิด ไม่ทราบว่าท่านโปรดสตรีเช่นไร?"
"เข้าใจอกเข้าใจใจ และต้องร่านสวาทพอตัว ยิ่งร่านยิ่งดี"
สตรีงามยิ้มรู้ใจ "ข้าเข้าใจแล้ว เชิญท่านนักพรตไปพักรอในห้องก่อน ข้าจะไปจัดการให้เดี๋ยวนี้!"
นางนำหลินโม่เข้าไปในห้องรับรอง รินน้ำชาร้อนถ้วยหนึ่งให้แล้วก็ถอยออกไป
หลินโม่มิได้ดื่มชา แต่กวาดสายตามองรอบห้อง
ของตกแต่งในห้องค่อนข้างเรียบง่าย สิ่งเดียวที่น่าสนใจบางทีคืออ่างอาบน้ำเล็กขนาดประมาณสามตารางเมตรที่ซ่อนอยู่หลังม่าน
"เฮ บริการดูครบครันดีนี่"
หลินโม่แสยะยิ้ม
สมกับเป็นหอคณิกาในย่านวงแหวนสองของนครฉินหยาง
หอที่มีอ่างอาบน้ำในห้องเช่นนี้นับว่าหาได้ยากยิ่ง
ไม่นาน
ก็มีเสียงเคาะประตูห้อง
"เข้ามา"
เมื่อได้รับอนุญาตจากหลินโม่ สตรีผู้มีรูปร่างยั่วยวน สวมชุดแพรเขียวยั่วยวน เผยให้เห็นไหล่หอมเนียนละมุนก็ก้าวเข้ามา