ซูเหม่ยอวี้กลับไปแล้ว
มองใบหน้างดงามที่ซีดเซียวและอ่อนล้าของหลี่ซินหราน หลินโม่เอ่ยด้วยความรู้สึกผิดว่า “ทำให้ลำบากเจ้าแล้ว ผู้อาวุโสหลี่ซินหราน”
“บุญคุณวันนี้ข้าติดค้างเจ้าอยู่”
“ด้วยระดับพลังของข้าในตอนนี้ อาจยังไม่อาจตอบแทนบุญคุณของผู้อาวุโสได้ แต่ในภายภาคหน้าจะต้องมีโอกาส”
หลี่ซินหรานส่ายศีรษะ พลางกล่าวว่า “พูดเรื่องบุญคุณอะไรกัน นี่ไม่ใช่ข้อตกลงของเราก่อนหน้านี้หรือ?”
นางช่วยหลินโม่รับมือเจ้าสำนักหอหลงเฟิ่ง
หลินโม่ช่วยนางยกระดับพลัง
“เป็นข้อตกลงก็จริง แต่ทำให้ผู้อาวุโสต้องบาดเจ็บ ข้าก็ยังรู้สึกไม่ดี” หลินโม่กล่าวยิ้ม ๆ
“พอเถอะ อย่าโลเลให้มากความเลย นี่เป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว”
“จากนี้ไปหากผู้อาวุโสโลหิตทมิฬหรือคนของหอหลงเฟิ่งยังกล้าหาเรื่องเจ้า จงบอกข้า ข้าจะทำให้ศิษย์หอหลงเฟิ่งของพวกมันได้ลิ้มรสทุกข์ทรมาน” หลี่ซินหรานเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“อืม”
เมื่อครู่ซูเหม่ยอวี้บอกว่าได้เจรจากับผู้เฒ่าโลหิตทมิฬให้ยุติเรื่องนี้แล้ว
แต่... ไม่ว่าจะเป็นหลินโม่หรือหลี่ซินหราน
ก็มิอาจตบอกรับประกันได้ว่าผู้เฒ่าโลหิตทมิฬจะยุติเรื่องนี้จริง ๆ
ตอนที่เขาจากไป เห็นได้ชัดว่ายังเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม
เพียงแต่เพราะติดขัดซูเหม่ยอวี้ วันนี้เขาจึงไม่กล้าบังอาจอีก
“มาอยู่เป็นเพื่อนข้ารักษาอาการบาดเจ็บเถิด ปราณหยางของเจ้าคงมีประโยชน์อย่างมากต่อบาดแผลของข้า”
“ได้ ผู้อาวุโส”