"นางเซียน เจ้าเรียกข้าหรือ?" หลินโม่หยุดเท้าหมุนตัวกลับ ถาม
"มิเช่นนั้นเล่า? ที่นี่นอกจากท่านแล้ว ก็ยังมีศิษย์งานทั่วไปคนอื่นอีกหรือ?"
ไฉ่เจินก้าวขึ้นไปสองก้าว เอามือกอดอก กล่าวด้วยน้ำเสียงซักไซ้ "เมื่อครู่ท่านหัวเราะเยาะข้าใช่หรือไม่?"
"?"
หลินโม่ทำหน้าเหมือนเห็นเครื่องหมายคำถามสีดำ "นางเซียน ข้าว่าเจ้าคงมองผิดไปแล้ว ข้ากับเจ้าไม่เคยรู้จักกัน เหตุใดจึงกล่าวว่าข้าหัวเราะเยาะเจ้า?"
แม้ว่าเรื่องราวของนางจะชวนขำอยู่บ้างก็ตาม
"จริงหรือ? เมื่อครู่ข้าเห็นมุมปากท่านยกขึ้นชัด ๆ ไฉนไม่ยอมรับ?" ไฉ่เจินกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด
"มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ?"
หลินโม่เกาท้ายทอย พลันถูกคำของไฉ่เจินทำเอามึนงง
บางทีเมื่อครู่เขาอาจจะเผลอยกมุมปากจริง ๆ ก็เป็นได้?
"แน่นอน!"
ไฉ่เจินพยักหน้าอย่างหนักแน่น
หลินโม่ปฏิเสธทันที "เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด นางเซียนเพียงเห็นว่าข้าอ่อนแอโดดเดี่ยว จึงคิดจะรังแกข้า ระบายอารมณ์อันขุ่นมัวในใจออกมาเท่านั้น"
"ว่ามาเถิด เจ้าต้องการเช่นไร?"
ไฉ่เจินก็ปฏิเสธทันทีเช่นกัน "เช่นนั้นท่านก็พูดผิดแล้ว ข้ามิใช่คนไร้เหตุผลเช่นนั้น"
"เมื่อครู่ที่พวกข้าพูดกัน ท่านได้ยินหมดแล้วสินะ"
หลินโม่พยักหน้า "แล้วอย่างไร?"
ดูเหมือนเขาจะเดาเจตนาของไฉ่เจินได้แล้ว
"ไอ้สารเลวศิษย์พี่หวังเฉียงนั่นลอบหาผู้หญิงอื่น ข้าย่อมต้องแก้แค้นตอบแทน แล้วยังต้องแก้แค้นอย่างสาสมด้วย!"