“ในข้อนี้ กระผมกับท่านหญิงมีความเห็นพ้องต้องกัน”
หลินโม่กล่าวพร้อมรอยยิ้มเรียบเฉย
ผู้ดีใช่ก็คือผู้ดี, ผู้ต่ำช้าใช่ก็คือผู้ต่ำช้า
สิ่งที่หลินโม่รังเกียจที่สุด ก็คือพวกที่อ้างความถูกต้องชอบธรรม แต่กลับกระทำการอันอยุติธรรม
“ดูออกกระมัง”
ฉินหยางหัวเราะเบา ๆ กล่าวว่า “เพราะฉะนั้น วันนี้ที่ได้รู้จักกับท่านนักพรต ก็นับว่าเป็นโชคชะตาอันหนึ่ง หากท่านประสบปัญหาใดในนครฉินหยางช่วงที่อยู่ที่นี่ เพียงเอ่ยนามข้าก็พอ”
“นามของข้า อาจช่วยแก้ปัญหาให้ท่านไม่ได้ทั้งหมด ทว่าอย่างน้อยก็ช่วยได้สักเจ็ดแปดส่วน”
หลินโม่ผงกศีรษะ กล่าวว่า “เช่นนั้น กระผมขอขอบคุณท่านหญิงไว้ ณ ที่นี้”
แม้หลินโม่จะคิดว่า อาจไม่จำเป็นต้องใช้ก็ตาม
แต่ความปรารถนาดีของฉินหยางนี้ เขาขอรับไว้
“พานพบกันไยต้องเคยรู้จักมาก่อน ท่านนักพรต หากมีวาสนาคงได้พบกันใหม่”
กล่าวทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยค ฉินหยางก็ยันปลายเท้าหยกเบา ๆ เพียงพริบตาก็หายลับไปในราตรีกาล
หลินโม่ที่ได้สติกลับมา ก็มิได้ยืดเยื้ออยู่ที่นี่ต่อ
เมื่อกลับถึงเรือนพัก ฟ้าก็เริ่มสว่างรำไร
พอสว่างเต็มที่ ซ่างกวนอู๋ฉิงก็มาหา
“ไอ้เฒ่าน้อย เรียบร้อยแล้ว ท่านพ่อข้าบอกว่าอยากพบท่าน” ซ่างกวนอู๋ฉิงใบหน้าเบิกบานดั่งต้องลมวสันต์ ดูท่าวานนี้นางจะทำสำเร็จได้ดี
“เช่นนั้นหรือ? เราไปกันเถอะ”
แล้วซ่างกวนอู๋ฉิงก็นำหลินโม่ เข้าสู่จวนสกุลซ่างกวนอย่างเป็นทางการ
ภายในห้องโถงรับแขก
บุรุษวัยกลางค่อนไปทางชราในชุดแพรพรรณงามสง่า ดูรุ่นราวคราวเดียวกับหลินโม่ ประทับนั่งอยู่ ณ ตำแหน่งประธาน
บุรุษวัยกลางค่อนไปทางชรานั้นมีท่วงท่าสุขุมน่าเชื่อถือ ดวงตาที่แฝงรอยแห่งกาลเวลานั้นเฉียบแหลมและหยั่งลึก