ตัวอักษรแถวหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าเหรียนหวยโจวอย่างไร้ตรรกะ ไร้หลักวิทยาศาสตร์ และไม่สนกฎฟิสิกส์แม้แต่น้อย
ไม่มีหน้าจอ ไม่มีแหล่งกำเนิดแสง มีแต่ตัวอักษรสีขาวลอยอยู่กลางอากาศล้วน ๆ นี่น่ะหรือที่เรียกว่าตัวอักษรฉายภาพของระบบ?
เขาเอียงคอมองซ้ายมองขวา สายตากวาดผ่านด้านหน้ารถ กระจกรถ และทิวทัศน์นอกหน้าต่างอย่างรวดเร็ว วินาทีก่อนยังได้ยินเสียงแตรรถจากถนนในเมืองที่รถติด วินาทีถัดมาทั้งโลกก็เปลี่ยนฉากในพริบตา
ถนนอันคึกคักหายวับไปกับตา แทนที่ด้วยทางดินกลางป่าเขาอันมืดมนและลึกลับ มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด
ยังไม่ทันที่เหรียนหวยโจวจะทำความเข้าใจกับการเปลี่ยนฉากอันเหลือเชื่อนี้ เบาะรถที่รองก้นเขาอยู่ ทั้งคันรถ หรือแม้แต่ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่หลงเหลืออยู่ในรถ ก็ถูกล้างหายไปในพริบตา
รอบตัวว่างเปล่าไร้สิ่งใด
ปั่ก...
เสียงทึบดังขึ้นอย่างชัดเจนเมื่อร่างตกถึงพื้น
เหรียนหวยโจวไม่ทันตั้งตัว ก้นกระแทกพื้นดินแข็ง ๆ เข้าเต็มแรง เขาแยกเขี้ยวพลางกุมก้น สูดลมหายใจเย็นเข้าปอดไม่หยุด สมองแทบไหม้และค้างไปทันที
เดี๋ยวนะ?!
เขาเขียนเนื้อเรื่องดันเจี้ยนมานับไม่ถ้วน ลูกเล่นการวาร์ปก็เขียนไว้ครบถ้วน ทั้งวาร์ปอย่างนุ่มนวล วาร์ปในพริบตา มีหมดทุกแบบ
แต่ใครกันเขียนการวาร์ปแบบโหดเหี้ยมสไตล์โจรปล้นทางไว้?!
โยนคนเข้ามาแล้วก็ยึดรถไปเลยงั้นเหรอ?!
ดันเจี้ยน แกเป็นเซียนคัดแยกขยะที่กลายเป็นวิญญาณไปแล้วหรือไง?! แยกคนออกจากรถแล้วเก็บกวาดได้แม่นยำขนาดนี้เลยหรือไง!
เหรียนหวยโจวคำรามในใจ แย่ที่สุด! ประสบการณ์วาร์ปที่แย่ที่สุดแห่งปี! ต้องให้หนึ่งดาวแล้วขึ้นบัญชีดำ แย่ให้ถึงที่สุด!
〖คนดี~ เนื้อหาและฉากในหนังสือทั้งหมดล้วนมาจากปลายปากกาของคุณเองนะคะ ดังนั้นคนที่ควรโดนรีวิวแย่ก็คือตัวคุณเองค่ะ〗
เสียงแจ้งเตือนเชิงกลของ 996 ดังขึ้นในหัวอย่างจงใจเน้นเสียงยานคาง น้ำเสียงฟังดูอ่อนโยนเป็นพิเศษ แต่กลับทิ่มแทงจนเจ็บปอด
เหรียนหวยโจว: “...”
เอาเถอะ
ถือว่าแกพูดถูก
เขาตัดสินใจทำเป็นหูหนวกตาบอด แกล้งไม่ได้ยินคำแจ้งเตือนแสนอบอุ่นจากระบบ แล้วรีบใช้มือเท้าคลานลุกจากพื้น ปัดดินกับเศษหญ้าที่ติดก้นอยู่สองสามที ทำราวกับว่าเหตุการณ์ล้มคะมำจนเสียหน้าที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่เคยเกิดมาก่อน
พอจัดการตัวเองเรียบร้อย เขาก็รีบแจ้นไปเกาะติดชายร่างสูงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างแน่นหนา ความรู้สึกปลอดภัยพุ่งขึ้นเต็มขีดเมื่อได้อยู่ข้างตัวละครเอกของตัวเอง เหรียนหวยเจียง
อย่าลืมสิว่า ตอนนั้นเขาตั้งค่าความสามารถพิเศษของตัวเอกไว้เป็นคุกกักขังวิญญาณร้าย สุดยอดสุด ๆ!
เมื่อเทียบกับท่าทางลนลานเสียอาการของเขา เหรียนหวยเจียงกลับสงบนิ่ง การวาร์ปไร้สาระแบบนี้เป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ ในชีวิตประจำวันของเขา ชายหนุ่มยืนตัวตรงอยู่กลางป่า ก้มตามองนาฬิกาข้อมืออย่างเรียบเฉย หน้าจอสว่างขึ้น
หกโมงตรงพอดี
ไม่ขาดไม่เกินแม้แต่วินาที เป็นเวลาเดียวกับที่ดันเจี้ยนสุ่มดึงผู้เล่นเข้ามาอย่างพอดิบพอดี
เหรียนหวยเจียงกวาดตามองป่าเขารกร้างมืดมนรอบด้านอย่างสงบนิ่ง สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ ก่อนจะก้มมองน้องชายโง่เง่าที่อยู่ข้าง ๆ “ถ้าอยากรอดก็เดินตามให้ดี ห้ามคลาดแม้แต่ก้าวเดียว อย่าทำอะไรเกินจำเป็น”
“รับทราบครับพี่ ผมจะทำตามคำสั่งทุกอย่าง”
เหรียนหวยโจว ผู้ได้ทะลุมิติเข้ามาสัมผัสดันเจี้ยนวิญญาณร้ายในผลงานการ์ตูนของตัวเองเป็นครั้งแรกในชีวิต พยักหน้ารัวจนหัวแทบหลุด
เขาทำสีหน้าจริงจัง แสดงความภักดีด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “พี่วางใจได้ พี่ให้ผมไปทางตะวันออก ผมจะไม่ไปทางตะวันตกเด็ดขาด พี่ให้ผมนั่งยอง ๆ อยู่ตรงนี้ ผมก็จะไม่วิ่งไปไหน”
พูดจบเขาก็มั่นใจเต็มเปี่ยม คิดว่าตัวเองเข้าใจเคล็ดลับการผ่านด่านแล้ว จึงหันหลังเดินนำอย่างองอาจ มุ่งหน้าไปยังจุดรวมตัวของผู้เล่น แต่ทันทีที่ก้าวอย่างผ่าเผยไปได้สองก้าว ปกเสื้อด้านหลังของเขาก็ถูกกระชากตึง
มือใหญ่ที่เย็นกว่าปกติ ข้อนิ้วเรียวยาว และออกแรงได้มหาศาล คว้าปกเสื้อด้านหลังของเขาไว้ได้อย่างแม่นยำ ราวกับกำลังหิ้วลูกแมว
ฝีเท้าของเหรียนหวยโจวหยุดชะงัก ร่างทั้งร่างถูกหิ้วจนปลายเท้าแทบลอย เขาแข็งทื่อไปทันที เหรียนหวยเจียงหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาเขียนคำว่า “หมดหวังแล้ว” ไว้เต็มเปี่ยม ก่อนเอ่ยออกมาอย่างเสียดสีสองสามคำ
“ไอ้โง่ เดินผิดทางแล้ว”
เหรียนหวยโจว: “???”
เขายืนงงอยู่กับที่ ก่อนจะก้มหัวรับคำอย่างว่าง่าย “อ๋อ ๆ!”
ดูสภาพเขาตอนนี้สิ ต้องแหงนคอมองพี่ชายตัวเอง สายตาไล่ขึ้นไปตั้งแต่หัวไหล่ ลำคอ จนถึงแนวกรามคมชัดที่ดูเย็นชา
แล้วค่อยก้มมองตัวเอง
ช่วยด้วย!
พอยืนตัวตรงแล้ว ศีรษะของเขาสูงได้แค่พอถึงหน้าอกของตัวเอกเท่านั้น!
ยังไม่ถึงอกด้วยซ้ำ!
ความแตกต่างระหว่างคนเราจะโหดร้ายขนาดนี้ได้ยังไง!
เหรียนหวยโจวแอบบ่นไร้สาระในใจอย่างบ้าคลั่ง สภาพจิตใจแทบพังทลาย จบเห่แล้ว ส่วนสูงเป็นภาระอย่างแรง! กลับไปต้องเสริมความสูงด้วยแผ่นรองเท้าให้เต็มที่!
เอาแผ่นรองเท้าซ้อนกันไป แผ่นเดียวไม่พอก็ซ้อนสามชั้น ปัดเศษขึ้นไปอีกนิด ใช้หลักฟิสิกส์ช่วยเพิ่มความสูง แค่นี้เขาก็สูงหนึ่งเมตรหกสิบแล้ว!
เหรียนหวยโจวเชื่อว่ากล้ามท้องแปดลูก กล้ามอกที่สมบูรณ์แบบ ขนหน้าอกกับขนขา จะต้องกลับมาอีกครั้งแน่นอน!
“ยืนเหม่ออะไร ตามมา...”
“พี่ รอผมด้วย!!!”
หลังจากเดินไปได้ไม่กี่นาที ทั้งสองก็มาถึงสุดทางในป่า หมู่บ้านโบราณบนเขาปรากฏอยู่ตรงหน้า โรงแรมนิรภัยซานจวง
เดี๋ยวนะ... โรงแรมบนเขาที่ไหนเขาตั้งชื่อว่า “หวงเฉวียน” กัน? อ้อ ที่นี่เป็นดันเจี้ยนวิญญาณร้ายนี่นา งั้นก็สมเหตุสมผลแล้ว
เมื่อเดินไปถึงทางเข้าหมู่บ้าน ย่อมมีตัวละครที่ไม่ใช่ผู้เล่นซึ่งปรารถนาเนื้อมนุษย์มาเป็นคนนำทาง ถ้ามันไม่เดินนำไปพลางน้ำลายไหลไปด้วยคงจะดีกว่านี้
เหรียนหวยโจวกุมมือพี่ชายไว้แน่นไม่ยอมปล่อย กลัวเหลือเกินว่าสิ่งมีชีวิตที่ฝ่าฝืนหลักวิทยาศาสตร์ตัวนี้จะงับเขาเข้าปากคำเดียว
จุดรวมตัวของผู้เล่นทุกคนคือโรงแรมเก่า ๆ ในหมู่บ้าน ส่วนสถานะที่พวกเขาใช้แสดงต่อคนนอกคือเป็นนักท่องเที่ยวที่มาเที่ยวชมหมู่บ้านบนเขาแห่งนี้
มีผู้เล่นทั้งหมดเจ็ดคน ตอนนี้มารวมตัวกันครบแล้ว ต่างฝ่ายต่างประเมินกันและกัน พร้อมลอบสังเกตการณ์
ชายคนหนึ่งกดปีกหมวกลงต่ำจนแทบปิดหน้า สวมหน้ากากสีดำปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง เขาก้มมองสายรัดข้อมืออิเล็กทรอนิกส์ของตัวเอง ก่อนจะเอ่ยขึ้นเป็นคนแรก
“ระดับความเข้มข้นของพลังวิญญาณร้ายรอบ ๆ อยู่แค่ระดับบี ขอแค่ไม่หาเรื่องตายและไม่แตะต้องข้อห้าม ก็มีโอกาสผ่านด่านได้ อ้อ ผมชื่อหลิวเหอ”
〖หลิวเหอ พนักงานของสำนักงานปราบวิญญาณร้ายส่วนกลาง นักปราบวิญญาณระดับบี เขาสูงกว่าซวี่อวี้อันนิดหน่อยค่ะ〗เสียงของ 996 เริ่มรายงานข้อมูลในหัวของเหรียนหวยโจว ก่อนจะไม่ลืมแทงใจดำทิ้งท้ายว่า 〖แล้วก็สูงกว่าคุณด้วยค่ะ〗
เหรียนหวยโจว: “...ไม่เห็นต้องย้ำซ้ำ ๆ เลยนี่ครับ?”
เขารู้ว่าตัวเองเตี้ย จึงซ่อนตัวอยู่หลังเหรียนหวยเจียงอย่างอับอาย โผล่ใบหน้าออกมาครึ่งหนึ่ง เอียงคอจ้องชายคนนั้นตาไม่กะพริบ
เพราะชายคนนี้สูงที่สุดในบรรดาผู้เล่นทั้งเจ็ดคน เมื่อก่อนเขาก็เคยตัวสูง มีกล้ามท้องแปดลูก มีกล้ามอก มีขนหน้าอก ขนขาอะไรพวกนั้นครบ...แต่ตอนนี้น่ะหรือ!
“ในเมื่อพวกเราอยู่ในดันเจี้ยนเดียวกันแล้ว มาแนะนำตัวกันหน่อยดีกว่า ผมชื่อชามู่ นักปราบวิญญาณระดับซี ผ่านดันเจี้ยนมาแล้วสามแห่ง และเคยจัดการเหตุการณ์วิญญาณร้ายในโลกจริงด้วย”
ชามู่ซึ่งมีผมสีแดงเข้มสะดุดตาสวมเสื้อคลุมสีดำ สอดมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋าเสื้อ แล้วเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ
〖อวี้ชิง รหัสประจำตัวชามู่ หนึ่งในพนักงานระดับเอสแปดคนขององค์กรเชินเยว่ฝ่ายบอสตัวร้ายค่ะ〗996 โผล่มาเปิดโปงตัวตนที่อีกฝ่ายปกปิดไว้โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
“จี้มั่ว จี้ชู เคยผ่านดันเจี้ยนมาหนึ่งแห่ง” คนพูดคือคู่แฝดนักศึกษามหาวิทยาลัยที่หน้าตาเหมือนกันแทบทุกกระเบียดนิ้ว
〖สองคนนี้เป็นทายาทรุ่นที่สองของนักปราบวิญญาณค่ะ〗
“จูหลิ่น ผู้เล่นมือใหม่” ชายรูปร่างผอมบางบอกชื่อสั้น ๆ
〖คนนี้เป็นพวกโรคจิตค่ะ〗
เหรียนหวยโจว: “?”
เครื่องหมายคำถามผุดขึ้นในหัวเขา แต่ 996 ราวกับอ่านความสงสัยออก เพียงแต่ไม่ได้ตั้งใจจะเล่าความจริงทั้งหมดให้ฟังตอนนี้ บอกแค่ว่ามันจับตาดูอยู่ ไม่มีทางเกิดเรื่องขึ้นหรอก
“เซี่ยเจียง ผู้เล่นเก่า คนข้างหลังชื่อเซี่ยโจว มือใหม่” เหรียนหวยเจียงพูดอย่างกระชับที่สุด ประหยัดคำได้ก็ประหยัด
เวลาออกไปข้างนอก สถานะของคนเราขึ้นอยู่กับคำโกหกที่แต่งขึ้นเอง ชื่อก็ย่อมแต่งขึ้นมาใช้ชั่วคราวเช่นกัน
บรรยากาศในโรงแรมแตกต่างจากฝั่งผู้เล่นโดยสิ้นเชิง กลิ่นอับเก่าแก่ผสมกับกลิ่นยาสูบราคาถูกอบอวลในอากาศ เจ้าของโรงแรมนั่งอยู่ในมุมมืด บุหรี่ในมือเหลือเพียงก้นมวนสั้น ๆ
มันสูดควันเข้าไปลึกจนแก้มตอบลงเล็กน้อย จากนั้นจึงค่อย ๆ พ่นควันสีขาวเป็นสายขึ้นตรงในอากาศนิ่งสนิท ดวงตากวาดมองลำคอของผู้เล่นทุกคนโดยไม่ส่งเสียง
เจ้าของโรงแรมวิญญาณร้ายกำลังประเมินว่าผู้ล่าแต่ละคนแข็งแกร่งแค่ไหน และมีคุณภาพเพียงใด
นอกเหนือจากนั้น เสื้อผ้า เครื่องประดับ และของใช้ติดตัว อะไรที่ดูมีราคา มันก็ไม่ปล่อยให้รอดสายตา ไล่ประเมินทีละชิ้น
บัดซบ บัดซบ บัดซบ บัดซบ บัดซบ บัดซบ บัดซบ บัดซบ บัดซบ บัดซบ บัดซบ บัดซบ บัดซบ บัดซบ บัดซบ บัดซบ!!!!!!
ในหมู่บ้านบนเขาแห่งนี้ ไม่ว่าจะเป็นวิญญาณร้ายหรือมนุษย์ ตามหลักแล้วไม่ควรมีใครรวยกว่ามัน
โดยเฉพาะตอนที่สายตากวาดผ่านชายผมขาวผมยาวคนนั้น กับเด็กตัวเล็กที่มีผมชี้กระดกเป็นกระจุกบนหัว จากประสบการณ์อันโชกโชนในฐานะวิญญาณร้ายและสายตาอันเฉียบคมของมัน เครื่องแต่งกายทั้งตัวของพวกเขาต้องมีราคาแพงแน่นอน
พอคิดว่าเงินก้อนเล็ก ๆ พวกนั้นไม่ใช่ของตัวเอง เจ้าของโรงแรมวิญญาณร้ายก็เจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก ยิ่งมองก็ยิ่งทุกข์ใจ
จากนั้นมันก็ลองเปลี่ยนมุมคิด ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคุ้นตา นี่ไม่ใช่ของดีของตัวเองหรอกหรือ?
〖คนดี~~~ คุณรวยจนเจ้าของโรงแรมวิญญาณร้ายผู้น่าสงสารอิจฉาเข้าแล้ว เพราะอย่างนั้น...ดูเหมือนมันจะเล็งคุณเป็นเป้าหมายแล้วนะคะ〗
เหรียนหวยโจวมองไปทางเจ้าของโรงแรม แล้วกะพริบตากลมโต
ที่บอกว่าเขารวยนี่พูดจริงเหรอ?
สายตามีปัญหาหรือไง!
ถ้าบอกว่าพี่ชายของเขาดูสูงศักดิ์ก็พอเข้าใจได้ แต่ตัวเขาเองก็แค่สวมชุดเอี๊ยมสีน้ำเงิน...แบบที่มีรูปทอมแคตติดอยู่เท่านั้น
วิญญาณร้ายตัวนี้ต้องสมองมีปัญหาแน่ ๆ!
“พวกคุณคือคนที่เดินทางมาจากแดนไกลเพื่อท่องเที่ยวที่นี่เจ็ดวันใช่ไหมครับ? ห้องพักเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว” เจ้าของโรงแรมวิญญาณร้ายที่สมองมีปัญหายิ้มอย่างเป็นมิตรแล้วเดินเข้ามาหา