“ชีวิตคนเราน่ะ ก็แค่สองขีด”
“ขีดหนึ่ง ขีดสอง ก็จบแล้ว”
แต่เหรียนหวยโจวไม่คิดเลยว่าตัวเองจะตายได้ขายหน้าขนาดนี้
จริงอย่างที่ว่า คนเราพอดวงซวย ไม่ใช่แค่ดื่มน้ำเย็นแล้วฟันติด แต่แม้แต่เข้าห้องน้ำก็ยังระเบิดได้ ตอนนี้เหรียนหวยโจวกำลังซาบซึ้งถึงความหมายของคำพูดนี้อย่างลึกซึ้ง
เขาทะลุมิติมา ทะลุเข้าไปในมังงะเกมสยองขวัญเรื่อง “วันเก่า” ของตัวเอง ซึ่งถูกผู้อ่านส่งมีดมาให้เพราะหยุดอัปเดต แล้วเขาก็หมดสติอยู่หน้าคอมพิวเตอร์
ข่าวดีคือ เขากลายเป็นตัวร้ายตัวประกอบผู้เป็นน้องชายในเรื่อง แถมตอนที่เขาวาดซีซันแรก ตัวละครนี้ยังไม่เคยออกมาอย่างเป็นทางการด้วยซ้ำ
ข่าวร้ายคือ น้องชายตัวร้ายคนนี้เป็น “ตัวดี” ที่สูงแค่เมตรห้าสิบ หน้าตาราวกับเทวดา แต่จิตใจชั่วร้ายเหมือนงูพิษ มีหน้าที่คอยขัดขวางตัวเอกโดยเฉพาะ
ที่แย่กว่านั้นคือ แผนยิ่งใหญ่ของร่างเดิมที่ว่า “ฆ่าพี่ชายเพื่อฮุบมรดก” ดำเนินมาถึงช่วงท้ายแล้ว ถึงเจ้าตัวน้องชายจะยังไม่ปรากฏตัวในซีซันแรกก็ตาม
แต่....... นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางเขาจากการส่งข่าวให้บอสฝ่ายร้าย
แถมยังเป็นบอสฝ่ายร้ายที่เปิดเผยเรื่องนี้ให้ตัวเอกฟังเองอีกต่างหาก
ส่วนตัวเอก—
ก็คือพี่ชายร่วมสายเลือดที่ตอนนี้กลายเป็นพี่ชายของเขา เหรียนหวยเจียง
ตามเนื้อเรื่องต้นฉบับ ในด่านถัดไป เหรียนหวยโจวจะถูกโต้กลับจนตายอย่างสมบูรณ์ ไม่เหลือแม้แต่เศษซาก
เขาไม่รู้จะพูดอะไรดี “……”
ตอนนี้เหรียนหวยโจวยองอยู่ข้างถังขยะสีเขียวเก่า ๆ ใบหนึ่งตรงหัวมุมถนน ในปากคาบอมยิ้มไว้ สายตาว่างเปล่ามองพระอาทิตย์ตกดิน ลมยามเย็นพัดผ่าน หอบใบไม้แห้งมาสองสามใบ และทำให้ผมชี้เด่าบนหัวของเขาปลิวไหว
เขากำลังคิดเรื่องชีวิต หรือจะพูดให้ถูกก็คือกำลังคิดว่าจะเอาชีวิตรอดอย่างไร
หรือว่า……หนีไปเลยดีไหม?
ไปปลูกมันฝรั่งในป่าลึก ห่างไกลจากพวกผู้มีพลังพิเศษกับด่านประหลาด
ใช้ชีวิตเป็นชาวนาแสนสุข?
ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ได้สิ คนเราจะขี้ขลาดขนาดนี้ได้ยังไง?
เขาส่ายผมชี้เด่าบนหัวไปมา ในหัวของเขา เสียงระบบที่ชื่อ 996 ดังแหลมขึ้นมาราวกับระเบิดเสียง
“คนดี~ อย่าเพิ่งหมดกำลังใจสิ! ในฐานะนักเขียน คุณอยากเห็นมังงะของตัวเองหยุดอัปเดตจริง ๆ เหรอ? นี่เป็นผลงานที่คุณทุ่มเทมาทั้งใจเลยนะ! แล้วถ้าคุณไม่มีค่าความนิยม คุณอาจตายจริง ๆ ก็ได้นะ คนดี~”
996 กำลังพยายามปลุกความสนใจของโฮสต์
เหรียนหวยโจวผู้เป็นโรคย้ำคิดย้ำทำกระตุกมุมปาก
ระบบเฮงซวยนี่ดันจับจุดอาการย้ำคิดย้ำทำของเขาได้แม่นยำเสียจริง ให้ตายสิ!
“อีกอย่างนะ” ระบบยังคงเตือนด้วยน้ำเสียงหวานเลี่ยนแบบนั้น
“ขอแจ้งให้ทราบอย่างเป็นกันเอง อีกเดี๋ยวตัวเอกจะมาหาคุณ กล้องจะหันมาทางนี้แล้ว โฮสต์ที่รัก เตรียมตัวไว้ได้เลย”
“อีกอย่าง คุณคงไม่อยากตายในด่านที่จะเริ่มอีกเดี๋ยวนี้หรอกใช่ไหม ไม่คิดจะกลับไปจริง ๆ เหรอ? ประวัติการเข้าชมในเบราว์เซอร์ยังอยู่นะ ก่อนตายคุณยังไม่ได้ใส่กางเกง……”
สีหน้าเหรียนหวยโจวบิดเบี้ยว เขากัดฟันบดอมยิ้มในปากจนแตกดัง “กร๊อบ”
เขาโยนหลอดสีขาวทิ้งลงถังขยะตามใจ แล้วขู่เสียงเข้มว่า “หุบปากไปเลย 996! ห้ามพูดเรื่องที่ฉันเข้าห้องน้ำแล้วยังไม่ทันใส่กางเกงก็โดนระเบิดตายอีก!”
“เรื่องนี้ห้ามให้คนที่สามรู้เด็ดขาด!”
นี่มันอดีตอันดำมืดในหมู่อดีตอันดำมืดชัด ๆ!
“วางใจได้เลย โฮสต์ จะไม่มีคนที่สามรู้แน่นอน” 996 พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ในใจไร้ความรู้สึกใด ๆ
อีกอย่าง พอมองเจ้าตัวสูงแค่ 150 เซนติเมตร ผมขาว มีผมชี้เด่อยู่บนหัว แก้มยังเป็นแก้มยุ้ยแบบเด็ก ดวงตากลมโตชุ่มฉ่ำ ดูเหมือนลูกแมวน้อยกำลังอ้อน มันก็โกรธไม่ลงจริง ๆ
996 ผู้ใจกว้างไม่มีทางถือสาโฮสต์ของตัวเองหรอก
“เฮ้อ……”
เหรียนหวยโจวถอนหายใจยาว ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ได้แต่กัดฟันลุยไป ถ้าหนีไม่พ้น งั้นก็กลับบ้านไปกินข้าวก่อนแล้วกัน กินอิ่มแล้วค่อยมีแรงเผชิญชะตากรรมถูกพี่ชายบีบคอ
“ว่าแต่ทำไมห้องน้ำถึงระเบิดได้ล่ะ อ๊ากกกกกกกกกกกกก!”
ผลงานเรื่อง “วันเก่า” ช่วงแรกเป็นมังงะแนววัยรุ่นเลือดร้อน ช่วงหลังพัฒนากลายเป็นมังงะสยองขวัญพลังพิเศษในเมือง
พล็อตคลาสสิกมาก ตัวเอกเกิดในตระกูลใหญ่ พ่อแม่ตายทั้งคู่ เส้นทางเติบโตเต็มไปด้วยหลุมพราง มีทั้งพลังพิเศษและด่านต่าง ๆ ส่วนร่างเดิมอย่างเหรียนหวยโจวก็เป็นผลผลิตจากการนอกใจของพ่อพระเอก ในเล่มแรกมีเพียงชื่อที่คนอื่นพูดถึง พอเปิดเล่มสองถึงจะปรากฏตัวอย่างเป็นทางการ
บังเอิญว่า การปรากฏตัวครั้งแรกก็เป็นวันนี้พอดี
เสียงฝีเท้าของผู้คนดังตึกตักไปตามถนน
พระอาทิตย์ตกดินย้อมท้องฟ้าให้กลายเป็นสีแดงเลือด แสงสนธยาสาดลงบนถนนลาดยาง สะท้อนประกายเย็นเยียบ
ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งเดินมาทางมุมถนน
ไหล่กว้างเอวสอบ รูปร่างสูงสง่าราวต้นสน เขาสวมเสื้อโค้ตหนังสีเข้ม ชายเสื้อไหวเบา ๆ ตามจังหวะก้าว ผมยาวสีเงินขาวมัดรวบลวก ๆ ไว้ด้านหลัง มีปอยผมสองสามเส้นตกลงมาปรกหน้าผาก บดบังใบหน้าไปบางส่วน
ผิวขาวซีดเย็นชา ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายอันตราย ราวกับดอกฝิ่นมีพิษ งดงาม อันตราย และผลักไสผู้คนให้อยู่ห่างออกไปนับพันลี้
นี่คือตัวเอกของเรื่อง เหรียนหวยเจียง สูง 187 เซนติเมตร
ข้างถังขยะสีเขียวเก่า ๆ ใบหนึ่งตรงหัวมุมถนน มีร่างเล็ก ๆ ยองอยู่
เด็กวัยรุ่นอายุราวสิบสี่สิบห้าปี สูงเพียงเมตรห้าสิบโดยประมาณ เพราะยองอยู่นานเกินไป จึงหดตัวเป็นก้อน ดูบอบบางเป็นพิเศษ
เขาสวมเอี๊ยมกางเกงยีนส์สีฟ้าอ่อน สายเอี๊ยมตกลงข้างลำตัวอย่างหลวม ๆ ขากางเกงพับขึ้น เผยให้เห็นข้อเท้าเรียวขาว
สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเหรียนหวยเจียงมากที่สุด คือผมชี้เด่าบนหัวของน้องชายโง่ ๆ ที่ยังคงไหวตามแรงลม ราวกับกำลังประท้วงบางอย่างอย่างเงียบงัน
น้องชายโง่เง่ามีดวงตาสีทองหมึกอ่อน ๆ กลมโตเหมือนแมว ตอนนี้กลับมีม่านน้ำคลุมอยู่ หางตาตกลงเล็กน้อย เผยให้เห็นความน้อยใจและไร้ที่พึ่งเต็มเปี่ยม
ดวงตาชุ่มฉ่ำคู่นั้นมองไปยังร่างที่เดินเข้ามา สายตาแฝงแววลองเชิงอย่างระมัดระวัง แสงอาทิตย์อัสดงสะท้อนเป็นประกายเล็ก ๆ ในดวงตา ทำให้ดูโง่ยิ่งกว่าเดิม
เหรียนหวยเจียงก้มตามองเขา ไม่พูดอะไร
อากาศรอบข้างราวกับหยุดนิ่ง กดดันจนแทบหายใจไม่ออก
เหรียนหวยโจวรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
พี่ครับ ช่วยเลิกทำตัวเย็นชาแบบนี้ได้ไหม? พี่ไม่พูดแล้วผมจะเริ่มยังไง? บรรยากาศตอนนี้น่าอึดอัดมากเลยนะ
แต่พอคิดอีกที เขาก็เกิดอิจฉาขึ้นมา ทั้งที่ตัวเองก็มีขายาว ๆ มีซิกซ์แพ็กด้วยแท้ ๆ ตอนนี้กลับรวมเป็นก้อนเดียวไปหมดแล้ว! สักวันเขาจะฝึกมันกลับมาให้ได้
ตอนนั้นเอง เหรียนหวยโจวถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า ในความเป็นจริงตอนนี้ดวงตาของตัวเอกไม่ได้เป็นสีดำสนิท แต่มีประกายสีทองจาง ๆ เป็นสีทองหมึก หางตาเรียวยาวเชิดขึ้น สายตาคมกริบและเย็นชา แฝงความรุกรานอย่างไม่ปิดบัง
นั่นเป็นสายตาที่นักล่าใช้พิจารณาเหยื่อ
“กลับไป” เหรียนหวยเจียงเอ่ยเสียงเย็นชา
ถ้าไม่ใช่เพราะคุณปู่เรียกสมาชิกในตระกูลกลับไปเพื่อฝากฝังคำสั่งเสียในวันนี้ และเจาะจงให้เขามาตามน้องชายโง่ ๆ คนนี้ เขาคงไม่ลงมาที่มุมถนนสกปรกวุ่นวายแบบนี้ด้วยตัวเองหรอก
ถ้าถามเขา ก็จับเจ้าโง่นี่ขังไว้ในบ้านก็สิ้นเรื่องไม่ใช่หรือไง?
ถึงตอนนั้นเขาคอยจับตาดูอยู่ตลอด เจ้าโง่นี่ก็ไม่มีทางถูกหญ้าป่าข้างนอกล่อลวงออกไปได้หรอก
จะค่ำอยู่แล้ว ยังเดินเพ่นพ่านข้างนอกอีก ถ้าถูกสิ่งประหลาดกินเข้าไป เจ้าโง่นี่ก็คงยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตายยังไง
“เร็วเข้า มานี่” เหรียนหวยเจียงเร่งอีกครั้ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
เหรียนหวยโจวสูดหายใจเข้าลึก ๆ ตัดสินใจลองเสี่ยงดูสักตั้ง
เขาลุกขึ้น ปัดฝุ่นบนก้น จากนั้นดวงตาก็พลันเป็นประกายเหมือนเห็นผู้ช่วยชีวิต ก่อนจะวิ่งขาสั้น ๆ ไปหาเหรียนหวยเจียง
เขายื่นมือเล็ก ๆ ออกไป คว้ามือใหญ่ของเหรียนหวยเจียงไว้ แล้วยัดลงในฝ่ามือตัวเองอย่างฝืน ๆ ก่อนจะกุมไว้แน่น
“ร้อนจะตายแล้ว” เหรียนหวยโจวบ่นพึมพำ เสียงนุ่มนิ่มแถมยังขึ้นจมูกนิด ๆ
“พี่ชาย”
เขาเงยหน้ามองใบหน้าเคร่งขรึม เรียกออกมาคำหนึ่ง ในโลกที่คนมีอายุขัยเฉลี่ยถึงสองร้อยปีอย่างนี้ เด็กอายุสิบสี่อย่างเขา “อ้อน” พี่ชายตัวเองก็คงเป็นเรื่องปกติใช่ไหม?
มือของเหรียนหวยเจียงชะงักไปนิดหนึ่ง
เขาก้มลงมองมือเล็ก ๆ ที่กุมมือเขาไว้แน่น นิ้วเรียวยาว ข้อนิ้วชัดเจน ผิวขาว เล็บตัดแต่งเรียบร้อย มือข้างนั้นไม่ได้ใหญ่เท่าของเขา จับฝ่ามือเขาไว้ไม่มิด ได้แค่เกี่ยวมือเขาไว้พอไหว
ราวกับถูกผีสิง เหรียนหวยเจียงไม่ได้สะบัดมือออก
แต่คิ้วขมวดไม่คลายเลยสักนิด
“แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว”
เหรียนหวยเจียงคิดว่า ช่างเถอะ จับมือกันครั้งเดียวก็ไม่ได้เสียหายอะไร
ในเวลาเดียวกัน บนท้องฟ้าก็ปรากฏข้อความคอมเมนต์โปร่งแสงทีละแถว นี่คือภาพฉายของช่องแสดงความคิดเห็นแบบเรียลไทม์ตอนมังงะ “วันเก่า” กำลังลงต่อเนื่อง มีเพียงเหรียนหวยโจวที่มีระบบเท่านั้นที่มองเห็น
【L1: มาแล้ว ๆ! บทแรกของเล่มสองของเจ้าหมาแก่ในที่สุดก็มาแล้ว!】
【L2: ซู้ด ๆ! ดูไหล่กว้างเอวสอบของพระเอกสิ ขายาว ๆ ผมเงินยาว ๆ นั่นอีก... ฉันเลีย ฉันเลีย ฉันเลียให้หมดเลย!】
【L3: ข้างบนมีคนโรคจิตโผล่มาแล้ว! ได้ยินว่าตอนนี้น้องชายของตัวเอกจะปรากฏตัวด้วย ใช่แล้ว น้องชายที่ในเล่มแรกมีแค่ชื่ออยู่ในปากคนอื่นคนนั้นไง】
【L10: เชี่ย! ช่างมันเถอะ เทพเจียงเป็นสามีฉัน ฉันจะหันไปตะโกนใส่น้องชายอย่างมั่นใจเลยว่า น้องเขย!】
【L11: พี่สาวข้างบน ตื่นได้แล้ว ระวังเขายิ้มแล้วบิดหัวเธอออกมาเตะเล่นเป็นลูกบอลนะ อีกอย่าง เรายังไม่รู้เลยว่าน้องชายหน้าตาเป็นยังไง】
【L25: ออกมาแล้ว ๆ เลิกเถียงกันได้แล้ว ดูแสงนั่นสิ เชี่ย น้องชายตัวเล็กน่ารักมาก! สรุปว่านักเขียนแก่แปลงเพศตัวละครให้เราเสพความรักพี่น้องเหรอ? เขียนแต่ตัวละครงาม ๆ ที่ทั้งคลั่งทั้งโรคจิตมาจนชินแล้ว เลยเปลี่ยนรสชาติให้เราสินะ? (ครุ่นคิด)】
【L1: เขา เขา เขาเรียกพี่ชายแล้ว เทียบกันแล้วก็เหมือนเรียกฉันเลย ฉันเป็นคนคลั่งหนุ่มน้อยผมขาว!】
【L22: ข้างบนใจเย็นก่อน ตำแหน่งตัวละครคนนี้เป็นตัวร้ายนะ ท้ายตอนมังงะงวดก่อนบอสยังเอ่ยชื่อเองเลยว่าเป็นไอ้ทึ่มที่ปล่อยข้อมูลออกมา หน้าตาดีและน่ารักขนาดนี้ รับรองโดนเชือดแน่!】
【L7: หุบปากไปเลย ไม่มีใครบอกว่าเธอเป็นใบ้หรอก】
【L234: อ๊ากกกก ออกมาแล้ว! อยากจูบ จูบ จูบ จูบ จูบ จูบ จูบ จูบ จูบ จูบ จูบ จูบ จูบ จูบ! ให้ตายเถอะ ฉันคลั่งหนุ่มผมขาวนะ แถมยังเป็นหนุ่มน้อยอีก อยากทำอย่างนั้นอย่างนี้ แล้วก็ทำอย่างนี้อย่างนั้น】
เหรียนหวยโจวมองคอมเมนต์เหล่านี้ด้วยความรู้สึกซับซ้อน
คนอ่านพวกนี้เข้าใจคำว่า “ตัวร้าย” ผิดไปหรือเปล่า? หรือว่าพวกเขาหมกมุ่นกับ “สูงเมตรห้าสิบ” กันแน่?
สมัยนี้ไม่มีใครนิยมอ่านแนวพี่น้องรักใคร่กลมเกลียวแบบปากไม่ตรงกับใจแล้วหรือไง ในฉากเปิดตัวที่เขาคาดไว้ การปรากฏตัวของตัวละครอย่างเขาไม่น่าจะทำให้เกิดกระแสอะไรได้มากนัก
เพราะหลังจากนี้เขาไม่ได้คิดจะให้ร่างจริงออกหน้าไปบุกตะลุยอยู่แล้ว แต่จะใช้ตัวตนปลอมเปิดทางเพื่อเพิ่มค่าความนิยม
เหรียนหวยเจียงดูเหมือนจะสังเกตเห็นความเงียบของเจ้าโง่นี่ จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย ยกมืออีกข้างขึ้นมาขยี้ผมชี้เด่าบนหัวของเหรียนหวยโจวอย่างส่ง ๆ
ท่าทางแข็งทื่ออยู่บ้าง แรงมือก็ไม่เบา ราวกับกำลังนวดแป้งโดว์
“อย่ามาทำเป็นโง่” เหรียนหวยเจียงพูดเสียงเย็น “ขึ้นรถ”
รถคันเล็กสีดำจอดอยู่ริมถนน ประตูรถเปิดออก กลิ่นเฉพาะตัวของรถก็ลอยเข้ามาปะทะ
“กลับไปแล้วค่อยอธิบายกับฉันให้ดีว่าทำไมคนอื่นถึงรู้ว่าฉันอยู่ตรงนั้นในวันนั้น”
เหรียนหวยโจว “……”
ทำไมงั้นเหรอ?
ก็เพราะอยากฮุบมรดกไว้คนเดียวไงล่ะ
แต่เรื่องแบบนี้พูดออกไปได้หรือไง? แน่นอนว่าพูดไม่ได้!
เขาปีนขึ้นรถอย่างว่าง่าย นั่งลงบนเบาะข้างคนขับ เข็มขัดนิรภัยรัดจนแทบหายใจไม่ออก เขาจึงขยับท่าทางเล็กน้อย พยายามทำให้ตัวเองดูเหมือนน้องชายผู้น่ารักรู้ความ
รถออกตัว แล่นไปตามถนนอย่างราบรื่น
ภายในรถเงียบจนน่ากลัว มีเพียงเสียงลมจากช่องแอร์ที่ดังหึ่ง ๆ เบา ๆ เหรียนหวยโจวแอบเหลือบมองเหรียนหวยเจียงตรงเบาะคนขับ
เหรียนหวยเจียงจับพวงมาลัยด้วยมือข้างเดียว เส้นข้างใบหน้าคมชัด ขนตายาวมาก ทิ้งเงามืดไว้ใต้เปลือกตา
“พี่ชาย” เหรียนหวยโจวเอ่ยขึ้นกะทันหัน
เหรียนหวยเจียงไม่แม้แต่จะยกเปลือกตา ดูไม่คิดจะตอบ แต่เหรียนหวยโจวรู้ว่าอีกฝ่ายได้ยินแล้ว
“พี่ชาย” เหรียนหวยโจวพูดต่อ เป็นการรบกวนด้วยเสียงอย่างต่อเนื่อง
นิ้วของเหรียนหวยเจียงเคาะพวงมาลัยสองครั้ง ก่อนส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ “หุบปาก”
“อ้อ พี่ชายหิวแล้ว” เหรียนหวยโจวก้มหน้าพูดเสียงเบา ใช้นิ้วเกี่ยวเล็บตัวเองไปมา
เรื่องขอบเขตอะไรก็ลองหยั่งเชิงดูก่อนแล้วกัน
ลองดูว่าพี่ชายทน “เขา” ได้แค่ไหน
เมื่อนึกถึงชาติกำเนิดของร่างเดิม อืม ไม่ใช่ปัญหาของแม่เขา เหรียนหวยโจวก็ไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะถูกไล่ลงจากรถทันที
ส่วนตัวตนปลอม ไว้ดึกสงัดแล้วค่อยตั้งค่าก็ได้
ฟ้ามืดแล้ว……
รถยังกลับไปไม่ถึงบ้าน บนถนนก็เริ่มมีหมอกขาวหนาทึบปกคลุม เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น
〖คนดี~〗
〖996 ขอแจ้งให้ทราบอย่างเป็นกันเอง ด่านกำลังจะเริ่มแล้ว〗
【ด่าน: “หมู่บ้านท่องเที่ยวแดนผีนรก”】
【คำใบ้: เจ้าของหมู่บ้านเป็นคนมีน้ำใจและกระตือรือร้นอย่างมาก จำไว้ว่าอย่าพูดเรื่องเงินต่อหน้าเขา (ที่นอนหรืออะไรก็ตาม เงินที่คุ้นเคยก็คือที่นอนที่ดีที่สุด แบบนี้ถึงจะทำให้เขาหลับลงได้)】