“ช้าก่อน! ข้ามีองครักษ์ลับสองคนตั้งแต่เมื่อใด?”
ฉู่เหยียนเหยียนเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความฉงน
ฮ่องเต้จิ่งหยวนที่ยืนอยู่ข้างกันกลอกตาครั้งใหญ่ สีหน้าเอือมระอา “เจ้าฝันหวานอันใดอยู่? องครักษ์ลับสองคนมาจากที่ใดกัน”
แสงจันทร์เย็นเยียบทอดลงบนหลังคา เผยให้เห็นเงาร่างสูงตรงสองสายอย่างชัดเจน
บุรุษหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งสง่างาม สวมชุดรัดกุมสีดำสนิทแบบขุนศึก แขนเสื้อและเอวคาดกระชับ เผยเส้นสายเรียบคม ผมดำรวบสูงไว้บนศีรษะ ปอยผมเล็ก ๆ หลายเส้นถูกลมราตรีพัดให้ไหวเบา ๆ คิ้วคมเข้มองอาจ แผ่นหลังตั้งตรงดุจต้นสน เปี่ยมด้วยความห้าวหาญเฉียบคมอันเป็นเอกลักษณ์ของขุนศึกหนุ่ม ทั้งมีชีวิตชีวาและองอาจผึ่งผาย
องครักษ์มังกรทมิฬหญิงที่ยืนอยู่ข้างกายเขามีรูปร่างเพรียวบาง ทว่าตั้งตรงสง่างามยิ่ง ชุดรัดกุมสีดำแบบเดียวกันแผ่กลิ่นอายเย็นเยียบและสังหาร ลายมังกรเงินปักซ่อนอยู่บนหัวไหล่ต้องแสงจันทร์วูบหนึ่ง ก่อนจะเลือนหายไปในราตรีอันมืดมิด หน้ากากปิดบังใบหน้าไว้เกินครึ่ง เผยเพียงดวงตาสงบนิ่งดุจสระน้ำลึกไร้ระลอก อาภรณ์รอบกายเย็นเยียบเงียบงัน คมเข้มมั่นคงราวผ่านการเข่นฆ่ามานับครั้งไม่ถ้วนในราตรี
ฉู่เหยียนเหยียนจ้องเงาร่างหนุ่มที่คุ้นตา เผลอหลุดปากออกมา “ลู่จิ้งเซียว”
ฮ่องเต้จิ่งหยวนลอบจุปากสองครั้ง พลางก่นด่าในใจอย่างบ้าคลั่ง
เอาอีกแล้ว เจ้าเด็กนี่ได้หน้าไปอีกแล้ว
ทั้งที่อันอู่คุ้มกันอย่างแน่นหนา ไม่มีทางเกิดเหตุไม่คาดฝันแม้แต่น้อย กลับยังอุตส่าห์วิ่งมาปรากฏตัวด้วยตนเองเพื่อเรียกร้องความสนใจ!
ในเงามืดของราตรี เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋มหมอบซ่อนอยู่หลังที่กำบังจนแน่นิ่ง ไม่กล้าหายใจแรง
ทุกคนต่างเข้าใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยปากว่า การต่อสู้เสี่ยงอันตรายเกินไป พวกตนไม่มีวรยุทธ์ ก็ซ่อนตัวอย่างสงบเสงี่ยม รอให้เหล่าขุนศึกจัดการโจรเด็ดบุปผาให้เรียบร้อย แล้วค่อยออกไปฉวยความดีความชอบ!
สถานการณ์ในลานเรือนตึงเครียด ทว่ารออยู่นานก็ยังไม่มีทหารหนุนปรากฏตัว ฉู่เหยียนเหยียนร้อนใจจนกระทืบเท้า ก่อนตะโกนสุดเสียง
“ใครก็ได้! จับโจร! หากยังไม่ออกมา มันจะหนีไปแล้ว!”