“พี่รอง ท่านวางใจเถิด! หลังคืนนี้ ข้าจะไม่พูดเรื่องไม่ดีของพี่ฉางเล่อให้ฟังแม้แต่ครึ่งคำ!”
ฉู่มู่หรานเบิกตากว้างทันควัน สีหน้าเหมือนถูกสั่นคลอนความเชื่อมั่นในชีวิต “เจ้าหมายความว่าเมื่อก่อนเคยพูดหรือ?”
ฉู่เหยียนเหยียนส่ายศีรษะรัวราวกับกลองป๋องแป๋ง ก่อนชูสี่นิ้วขึ้นสาบานด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ไม่มีแน่นอน! ข้าสาบานด้วยสี่นิ้ว!”
【ฮิ ๆ สาบานสี่นิ้ว ไม่ใช่ห้านิ้ว เผื่อทางหนีทีไล่ไว้ก่อน!】
ฉู่มู่หรานกลอกตา ไม่เชื่อคำพูดของเด็กสาวคนนี้เลยสักนิด “เจ้าสาบานห้านิ้วก็ไร้ประโยชน์”
วันนี้เพื่อหลอกล่อโจรเด็ดบุปผาให้ปรากฏตัว เขาจำต้องสละรูปโฉมปลอมตัวเป็นสตรี
ทั้งชีวิตนี้เขาไม่เคยสวมกระโปรงสตรีอันซับซ้อนเช่นนี้มาก่อน อีกทั้งยังไม่อยากให้ผู้อื่นเห็น จึงทำได้เพียงให้ฉู่เหยียนเหยียนช่วยแต่งกายให้
ต่อหน้าผู้อื่น ฉู่เหยียนเหยียนเป็นฝ่ายอ้อนวอนให้เขาช่วยอย่างน่าสงสาร ดูคับแค้นใจเหลือเกิน
ฉู่เหยียนเหยียนเดินวนรอบเขาสองรอบ จ้องมองชุดนี้แล้วรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลก ๆ
ตรงกันข้าม ฉู่มู่หรานกลับส่องกระจกทองแดง หมุนตัวอยู่กับที่อย่างเริงร่า คิ้วตาเปี่ยมเสน่ห์ หลงตัวเองจนเกินขอบเขต
จุ๊ ๆ สมกับเป็นองค์ชายอย่างข้าจริง ๆ! สวมชุดบุรุษก็สง่างามไร้ผู้ใดเทียบ สวมชุดสตรีก็งามล่มเมือง ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิงก็โดดเด่นทั้งนั้น นี่แหละฉู่มู่หราน!
คนในกระจกสวมกระโปรงยาวสีเขียวหม่นลายเมฆพลิ้ว ดูงดงามอ่อนโยน ข้างมวยผมประดับปิ่นระย้าลูกปัดมุกขาวนวล ไหวเอนเบา ๆ ตามจังหวะเคลื่อนไหว
ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่เดิมดูองอาจถูกแตะแป้งชาดบางเบา คิ้วกระบี่ถูกแต้มให้โค้งอ่อนโยน หางตาแต้มชาดสีแดง จนมุมคมบนใบหน้าหล่อเหลาอ่อนลงไปกว่าครึ่ง มองเพียงแวบเดียวก็เห็นคิ้วตาหมดจด งามจนแยกไม่ออกว่าเป็นบุรุษหรือสตรี งดงามอย่างยิ่ง
จุดพิรุธเพียงหนึ่งเดียวคือปุ่มลูกกระเดือกที่ปรากฏราง ๆ ตรงลำคอ ซึ่งซ่อนความแข็งกร้าวไว้ไม่มิด