【นายท่าน! ตรวจสอบได้แล้ว! ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้เป็นของหลี่เฟยฉาง รองผู้พิพากษาศาลต้าหลี่!】
เสียงระบบเพิ่งสิ้นลง
สายตาของเหล่าขุนนางทั่วท้องพระโรงก็พุ่งวาบไปพร้อมกัน จับจ้องหลี่เฟยฉางซึ่งยืนอยู่ท่ามกลางผู้คน
สายตาทั้งท้องพระโรงรวมเป็นจุดเดียว ทรงพลังราวกับศรนับหมื่นพุ่งออกจากคันธนู
มีเพียงฉู่เหยียนเหยียนที่ยืนสงบนิ่งอยู่กับที่ด้วยสีหน้าสับสน
นางไม่รู้จักหลี่เฟยฉาง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหน้าตาของคนผู้นี้เป็นเช่นไร
ทำได้เพียงทอดถอนใจอยู่ในใจเงียบ ๆ ว่า
【หลี่เฟยฉาง สมชื่อจริง ๆ รสนิยมไม่ธรรมดาเลย! พกผ้าเช็ดหน้าสีแดงลายนกยวนยางมาเข้าเฝ้า ช่างรู้จักสร้างบรรยากาศโรแมนติกเสียจริง】
ฮ่องเต้จิ่งหยวนบนบัลลังก์มังกรก็มีสีหน้าพิกล
รองผู้พิพากษาศาลต้าหลี่ผู้เคร่งขรึมยึดถือกฎเกณฑ์ และวางตัวเที่ยงธรรมในการสืบคดีตามปกติ ลับหลังกลับซ่อนผ้าเช็ดหน้าสีแดงลายนกยวนยางที่เต็มไปด้วยบรรยากาศชวนให้คิดอยู่ผืนหนึ่งหรือ?
สายตาของเหล่าขุนนางพลันเปลี่ยนไป ทั้งพินิจพิเคราะห์ ซุบซิบนินทา ชมเรื่องสนุก และดูแคลนอยู่ในใจ ครบถ้วนทุกอาการ
หลี่เฟยฉางผู้ถูกทุกคนจับจ้อง: …？？？
เขารู้สึกว่าตนถูกใส่ร้ายยิ่งกว่าโต้วเอ๋อเสียอีก ใบหน้าเขียวคล้ำไปหมด ทั่วร่างเขียนคำว่าไร้มลทินไว้ชัดเจน!
【ข้าถูกใส่ร้ายแล้ว นายท่าน! อย่าคิดไปเองมั่วซั่ว!】
【นี่คือหลักฐานในคดีโจรเด็ดบุปผาต่อเนื่องช่วงหลายวันนี้! ใต้เท้าหลี่พกติดตัวไว้เพื่อสืบคดี ไม่ได้เอาไว้ใช้เอง!】
ฉู่เหยียนเหยียนเบิกตาค้าง!
ผ้าเช็ดหน้าที่โจรเด็ดบุปผาเคยใช้เนี่ยนะ?!
นางพลันรังเกียจจนร่างกายต่อต้าน ใช้สองนิ้วคีบขอบผ้าเช็ดหน้าสีแดงอย่างระมัดระวังราวกับกำลังคีบของสกปรกมีพิษร้ายแรง