บนท้องพระโรง เสียงในใจของฉู่เหยียนเหยียนพลันลอยออกมาอีกครั้งโดยไร้ที่มา
【เสด็จลุงก็จริง ๆ เลย ทั้งบุรุษและสตรีต่างก็รับใช้แผ่นดินได้เหมือนกันแท้ ๆ เหตุใดถึงไม่ตั้งตำแหน่งขุนนางหญิงเสียที? สตรีอยากทำตามความใฝ่ฝันของตัวเอง กลับต้องเอาชีวิตเข้าเสี่ยง ค่าตอบแทนช่างสูงเกินไปแล้ว!】
ถ้อยคำนี้กระทบใจขุนนางหลายคน ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วยอยู่ในใจ ทว่าความจริงก็ส่วนความจริง การปลอมตัวเป็นบุรุษเข้าสอบขุนนางถือเป็นความผิดฐานหลอกลวงเบื้องสูงอย่างแท้จริง เรื่องนี้ไม่มีทางผ่อนปรนต่อหน้ากฎหมายแผ่นดิน
【แล้วหร่านถงจะเสี่ยงขนาดนี้ไปทำไม? ใช้ชีวิตอย่างสงบเสงี่ยมไม่ดีกว่าหรือ?】
มือที่ห้อยอยู่ข้างกายของหร่านถงกำแน่นขึ้นอย่างเงียบเชียบ แววตาฉายความอาลัยที่ยากจะบรรยาย
【เรื่องนี้มีที่มาที่ไปอยู่นะ! พ่อของนางเป็นเพียงบัณฑิตเฒ่าคนหนึ่งในอำเภอ อ่านหนังสือมาทั้งชีวิตก็ไม่เคยได้ดีสักที จึงเฝ้าหวังว่าจะมีลูกชายสักคนเพื่อเชิดชูวงศ์ตระกูล แต่ไม่รู้เป็นอย่างไร มีลูกกี่คราวก็ได้แต่ลูกสาว อาจารย์หร่านจึงตัดสินใจเด็ดขาด ทันทีที่หร่านถงคลอดออกมา เขาก็ป่าวประกาศกับคนภายนอกว่านางเป็นเด็กชาย แล้วเลี้ยงดูนางในฐานะลูกชายมาตั้งแต่เล็ก ใครจะคิดว่าหร่านถงจะมีพรสวรรค์เป็นเลิศ ความสามารถในการเรียนของนางพุ่งทะยานสุดขีด!】
【ยิ่งบังเอิญไปกว่านั้น คือจอหงวน รองจอหงวน และถั่นฮวาทั้งสามคนกลับมาจากอำเภอเล็ก ๆ แห่งเดียวกัน ตั้งแต่วัยเยาว์ก็ร่วมสาบานเป็นพี่น้อง เรียกขานกันฉันพี่น้อง นานวันเข้า หร่านถงก็แอบมีใจให้เหอซิ่นเฉินผู้สุขุมสง่างาม】
สีหน้าของเหอซิ่นเฉินยังคงเรียบเฉย ไม่หวั่นไหว ราวกับคาปิบาราผู้รักความสงบ ดูประหนึ่งว่ารู้เรื่องทุกอย่างอยู่ก่อนแล้ว