รุ่งเช้าวันถัดมา ณ ท้องพระโรงจินหลวน บรรยากาศเคร่งขรึมและสง่างาม
มีเพียงฉู่เหยียนเหยียนคนเดียวที่ใจลอยเหม่อลอยตลอดการประชุม สีหน้าหม่นหมอง
เมื่อคืนหลังจากได้ฟังเรื่องราวในอดีตของเจิ้งชิงหว่านผู้เป็นน้าหญิง และชาติกำเนิดอันน่าเวทนาขององค์ชายสาม นางก็คิดจะล้วงถามระบบถึงความจริงอันเป็นความลับเบื้องหลังการเข้าวังของน้าหญิงในปีนั้น และการสิ้นใจอย่างน่าอนาถในตำหนักเย็น
ผลคือระบบนอนแผ่ไม่รู้ไม่ชี้เสียแล้ว: 【สิทธิ์ไม่เพียงพอ ไม่สามารถสืบค้นได้】
ฉู่เหยียนเหยียนถอนใจอย่างจนปัญญา
ดูท่าความลับในวังลึกที่ถูกฝังกลบมานานปีนี้ คงต้องค่อย ๆ เค้นเอาจากปากฮ่องเต้จิ่งหยวนเสียแล้ว
นั่งประชุมอยู่เฉย ๆ ช่างน่าเบื่อเหลือเกิน ฉู่เหยียนเหยียนอดอู้งานในใจไม่ได้:
【ระบบ ระบบ! ช่วงนี้ในเมืองหลวงมีเรื่องเมาท์เด็ด ๆ อะไรใหม่บ้าง? รีบเล่าให้ฟังหน่อย ช่วยชีวิตฉันจากความเบื่อที!】
ระบบพลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา รีบเปิดฉากเล่าอย่างฉับไว:
【เจ้าบ้านอยากฟังข่าวเด็ดเรื่องแม่ทัพเวินกับองค์หญิงใหญ่เล่นเชิงกันขั้นสุดหรือเปล่า? ช่วงนี้ทั้งหวานทั้งดราม่าจัดเต็ม!】
ดวงตาฉู่เหยียนเหยียนเป็นประกาย!
ไม่ต้องพูดถึงนางเลย เหล่าขุนนางทั่วท้องพระโรงต่างรัวข้อความในใจอย่างบ้าคลั่ง: รีบ ๆ! เล่ามาเร็ว! ขอจองแถวหน้าเมาท์มอย!
【เร็วเข้า! ฉันชอบดูสองคนนั้นยื้อกันไปยื้อกันมาที่สุด!】
【ระบบเล่าอย่างเนิบช้า: ตอนนี้แม่ทัพเวินแทบจะเสียสติแล้ว วันหนึ่งเดินตรวจรอบจวนองค์หญิงใหญ่ตั้งแปดร้อยรอบ! เจอองค์หญิงใหญ่โดยบังเอิญทุกครั้ง แล้วก็ปากแข็งพูดว่า “ช่างบังเอิญจริง” ทุกที ส่วนองค์หญิงใหญ่ก็เอาใจเขาเสียเหลือเกิน ทุกครั้งล้วนฉวยโอกาสเชิญเขาเข้าไปนั่งพักในจวน ความคลุมเครือยื้อยุดเช่นนี้ดำเนินมาครบหนึ่งเดือนแล้ว!】
ฉู่เหยียนเหยียนวิจารณ์ได้ตรงจุด ในใจแทบคลั่ง:
【คืบหน้าช้าจนฉันจะหัวใจวายแล้ว!】
【ใครสารภาพรักก่อนคนนั้นเป็นหลานใช่ไหม? แม่ทัพเวินยังมัวอืดอาดยึกยักแบบนี้ ชาตินี้ก็อย่าหวังจะเบียดซ่างหม่าขึ้นเป็นราชบุตรเขยได้เลย!】
【รออีกไม่กี่ปี เฉิงอวิ๋นเฟยแต่งงานไปจริง ๆ เขาก็หมดหวังสนิท บิดามารดาของลูกในอนาคตก็เป็นคนอื่นอยู่ดี!】