เฉิงอวิ๋นเฟยเติบโตมาด้วยการทะนุถนอมดั่งแก้วตาดวงใจขององค์หญิงใหญ่ตั้งแต่เล็ก เพียงมองเรือนสวนแห่งนี้ซึ่งเต็มไปด้วยบุปผาพรรณพิสดารและพืชพรรณหายาก ทั้งยังได้รับพระราชทานนามเป็นพิเศษว่า “สวนอวิ๋นเฟย” ก็พอจะเห็นได้แล้วว่าปกติผู้คนเอาอกเอาใจนางเพียงใด
ถูกฉู่เหยียนเหยียนโต้กลับจนพูดไม่ออก เฉิงอวิ๋นเฟยโกรธจนตัวสั่น ยื่นมือชี้ปลายจมูกฉู่เหยียนเหยียน น้ำเสียงแปรเปลี่ยนไป “เจ้ากล้าหรือ!”
ฉู่เหยียนเหยียนไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย สีหน้าเรียบเฉย “มีสิ่งใดที่ข้าไม่กล้า”
เฉิงอวิ๋นเฟยหวาดหวั่นอยู่ในใจ ทำได้เพียงยกเหตุผลที่คิดว่าใช้ได้ผลขึ้นมากดดันนาง “หากเจ้าพาข้าไปสถานที่เช่นนั้นจริง ชื่อเสียงของเจ้าก็ย่อมมัวหมองไปด้วย!”
คำข่มขู่นี้ไม่อาจสั่นคลอนฉู่เหยียนเหยียนได้แม้แต่น้อย
นางเปล่งเสียงกังวานชัดถ้อยชัดคำ ให้ทุกคนในที่นั้นได้ยินทั่วกัน “เดิมทีข้าก็เคยไปหอหมิงฮวา แล้วอย่างไรเล่า?”
แขกเหรื่อทั่วทั้งงานเงียบกริบในชั่วพริบตา ทุกคนล้วนตกตะลึง ตั้งแต่อดีตจนถึงบัดนี้ ไหนเลยจะมีคุณหนูตระกูลใหญ่กล้าเอ่ยเรื่องเช่นนี้ต่อหน้าผู้คนอย่างเปิดเผย
ฉู่เหยียนเหยียนกวาดตามองผู้คนทั่วบริเวณซึ่งมีสีหน้าแตกต่างกันไป ก่อนเอ่ยต่ออย่างแช่มช้า “ในหมู่พวกท่านที่อยู่ ณ ที่นี้ ผู้ที่เคยไปหอหมิงฮวา เกรงว่าจะมีไม่น้อยกระมัง”
แขกบุรุษทั้งหลายต่างก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว ใบหูแดงเรื่อขึ้นเงียบ ๆ แต่ละคนรู้สึกผิดจนไม่กล้าเงยหน้า เรื่องส่วนตัวในสถานเริงรมย์เช่นนี้ ใครเล่าจะกล้ายอมรับอย่างโจ่งแจ้งต่อหน้าผู้คนมากมาย