หวังหลงพลิกตัวโดยไม่รู้ตัว มือสัมผัสเข้ากับผิวเนียนละเอียดที่เย็นเล็กน้อย
เขาสะดุ้งลืมตาขึ้น แล้วก็พบว่ามีหญิงงามเลิศล้ำนอนอยู่ข้างกาย
เธอนอนตะแคง ห่มผ้าไว้เพียงมุมหนึ่ง ส่วนเว้าโค้งเย้ายวนชวนให้เลือดลมสูบฉีด
เอวคอดงามขยับขึ้นลงแผ่วเบาตามจังหวะหายใจ
“นี่มัน...”
หนังศีรษะของหวังหลงชาวาบ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนค่อย ๆ ผุดขึ้นมาในหัวทีละฉาก
ในงานแต่งของซุนเฉิง พี่ร่วมสาบานของเขา เขาดื่มจนเมามายไม่ได้สติ
ซุนเฉิงเป็นผู้จัดการโรงแรมแห่งนี้ จึงจัดห้องสวีตหรูหราไว้ให้หวังหลงห้องหนึ่ง
เพิ่งเดินไปถึงหน้าห้อง ก็ถูกหญิงงามเลิศล้ำในชุดราตรีสีดำตัดเย็บพิเศษลากเข้าไปในห้อง
ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ สร้อยอัญมณีราคาแพงแนบอยู่กับเนินอก ไหวกระเพื่อมตามเสียงหอบหายใจชวนใจสั่น จากนั้นก็...
“ฮึด!”
หวังหลงหยิกต้นขาตัวเองอย่างแรง
เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน!
เหตุผลที่เขามาเมืองยุนเฉิงมีอยู่สองเรื่อง
หนึ่ง มาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้พี่ร่วมสาบาน
สอง มาจดทะเบียนสมรส
ในอกเสื้อของเขามีสัญญาหมั้นเก่าเหลืองกรอบอยู่ฉบับหนึ่ง เป็นของที่ปู่ยัดใส่มือให้ก่อนสิ้นใจ
เป็นสัญญาหมั้นกับตระกูลซูแห่งเมืองยุนเฉิง ให้หวังหลงนำไปแต่งงานหลังปลดประจำการ
แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเขามอบความบริสุทธิ์ให้หญิงงามตรงหน้าไปเสียแล้ว
หวังหลงรู้สึกผิด คิดว่าตัวเองทำผิดต่อคู่หมั้นที่ไม่เคยพบหน้า
ขณะที่กำลังกลัดกลุ้ม สายตาของเขาก็เผลอมองหญิงสาวข้างกายโดยไม่รู้ตัว... ทันใดนั้น ดวงตาดำสนิทที่เคยมืดมิดพลันเปล่งประกายสีทองเจิดจ้า!
ไฝจาง ๆ ใต้กระดูกไหปลาร้าของหญิงสาวกลับโปร่งใสขึ้นมาในสายตาของเขา
ผ้าห่มที่คลุมร่างเธอเริ่มเลือนหายไป...
เรือนร่างขาวเนียนราวน้ำนม...
“ฮึด!”
เขาสะดุ้งตกใจ นึกว่าตัวเองยังเมาค้างไม่หาย
ทว่าภาพเหล่านั้นกลับยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
เขาถึงกับมองเห็นบริเวณท้องน้อยของหญิงสาว
ไอเย็นจาง ๆ กลุ่มหนึ่งเกาะกุมอยู่ตรงนั้น พันรัดมดลูกเป็นสายเล็ก ๆ
หากไม่รีบปรับสภาพร่างกาย ต่อไปย่อมส่งผลต่อการมีบุตรอย่างแน่นอน
หวังหลงรู้สึกเหลือเชื่อ จู่ ๆ ทำไมเขาถึงตรวจโรคให้คนอื่นเป็นขึ้นมาได้?
ไม่เพียงมองออกถึงต้นตอของโรคในพริบตา วิธีรักษายังผุดขึ้นมาในหัวตั้งหลายวิธี
จี้หยกรูปมังกรที่ห้อยอยู่ตรงคอเปล่งแสงวูบวาบ เขาก้มลงมองโดยไม่รู้ตัว
จี้หยกชิ้นนี้เป็นของที่ปู่มอบให้ บอกว่าเป็นสมบัติที่ตระกูลหวังสืบทอดกันมานับพันปี
หวังหลงไม่เคยถอดมันออกจากตัว แต่ปกติมันก็เป็นเพียงจี้สีเขียวอมขาวธรรมดา บางครั้งเมื่อแสงตกกระทบจึงจะเห็นเส้นสีทองบาง ๆ เคลื่อนไหวอยู่ภายใน
แต่ในเวลานี้เส้นสีทองกลับราวกับมีชีวิต กำลังไหลวนเคลื่อนที่อย่างบ้าคลั่ง
จี้หยกร้อนขึ้นเรื่อย ๆ จนหวังหลงยื่นมือไปคิดจะดึงมันออก
มือยังไม่ทันแตะ จี้หยกก็แปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสีทอง พุ่งตรงเข้าสู่หว่างคิ้วของเขา!
ความทรงจำแห่งมรดกนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้าสู่สมองของหวังหลงในชั่วพริบตา
นอกจากมรดกเซียนแพทย์แล้ว ยังมีสิ่งต่าง ๆ อีกมากมายที่เขายังทำความเข้าใจไม่ทัน
มรดกเหล่านั้นถูกผนึกไว้ด้วยตราผนึกสีทองเรียงรายเป็นชั้น ๆ ใต้ตราผนึกเหล่านั้น
ซ่อนทั้งวิชาอาคม วิชาหลอมอาวุธ วิชาค่ายกล กระทั่งวิชาควบคุมผีและสื่อสารกับเทพ...
วินาทีถัดมา อักษรโบราณสีทองบรรทัดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสมองของเขา
“หญิงผู้นี้มีร่างหยินเหนือหยิน เป็นเตาหลอมที่สวรรค์ประทานมาให้ ช่วยเปิดผนึกมรดกขั้นแรก”
“หากปรารถนาวิชาใหม่ จงเสาะหาหยินใหม่”
รูม่านตาของหวังหลงหดตัววูบ
เรื่องวุ่นวายเมื่อคืน ที่แท้เป็นเพราะร่างกายพิเศษของเธอ เขาจึงบังเอิญเปิดผนึกมรดกได้อย่างนั้นหรือ?
เขาสัมผัสได้ว่าจี้หยกแปรเปลี่ยนเป็นเมล็ดพันธุ์ หล่อเลี้ยงอยู่ภายในตันเถียน
นั่นคือรากฐานของมรดก
“หากปรารถนาวิชาใหม่ จงเสาะหาหยินใหม่”
หวังหลงพึมพำเสียงเบา
ตอนนี้เขาได้รับเพียงมรดกเซียนแพทย์ หากต้องการมรดกอื่น ก็ต้องตามหาร่างหยินเหนือหยินคนใหม่อย่างนั้นหรือ?
หวังหลงรู้สึกสับสนอยู่ในใจ
แล้วเขาจะไปหาที่ไหนได้?
ส่วนหญิงสาวบนเตียง คงเหนื่อยจนหมดแรง ยังไม่ตื่นขึ้นมา
ความเย็นชาบริสุทธิ์ในดวงตาและคิ้วของเธอชวนให้รู้สึกห่างเหิน มองนานอีกเพียงวินาทีก็เหมือนเป็นการล่วงเกิน
หวังหลงดูออกว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดา ทางที่ดีรีบหนีไปเสีย จะได้ไม่หาเรื่องใส่ตัว
เมื่อคิดเช่นนั้น มือของเขาก็ไม่หยุดนิ่ง สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยอย่างรวดเร็ว ก่อนเปิดประตูแล้วเผ่นออกไป
ทันทีที่ประตูลิฟต์ค่อย ๆ ปิดลง หวังหลงก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก เขาถอนหายใจยาวออกมา
ชั่วขณะที่เขาก้มตาลง ลึกเข้าไปในดวงตาพลันมีประกายสีทองจาง ๆ วูบผ่าน
พอออกจากโรงแรม หวังหลงก็สแกนเช่าจักรยานสาธารณะริมถนน ขึ้นคร่อมแล้วปั่นมุ่งหน้าไปยังตระกูลซู
……
สามชั่วโมงต่อมา
ซูชิงหานตื่นขึ้นบนเตียง
เธอใช้มือยันขอบเตียงแล้วลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มผืนบางเลื่อนหลุด เผยผิวขาวเนียนราวน้ำนมที่มีรอยแดงประปรายซึ่งหวังหลงทิ้งไว้ ความกำกวมเมื่อคืนยังไม่จางหาย
เมื่อคืน คุณชายชินเฟินแห่งตระกูลชิน ตระกูลมหาเศรษฐีชั้นนำของเมืองยุนเฉิง บังคับกรอกเหล้าให้เธอ เธอฝืนทนมาตลอดทางจนถึงโรงแรม ก่อนฤทธิ์ยาจะพลุ่งพล่านไปทั่วร่างจนร้อนผ่าว
เธอยังไม่ทันได้กลับเข้าห้อง ฤทธิ์ยาก็ออกผลเต็มที่ คล้ายกับว่ามีผู้ชายคนหนึ่งถูกเธอ...
เพราะตอนนั้นสติเลือนรางอย่างหนัก เธอจึงมองหน้าอีกฝ่ายไม่ชัด
ก็ดีเหมือนกัน!
ในเมื่อเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว ก็ถือโอกาสยกเลิกการแต่งงานที่ปู่กำหนดไว้เสียเลย
ซูชิงหานค่อย ๆ ลุกจากเตียง รู้สึกเพียงว่าร่างกายอ่อนระโหยโรยแรง ก้าวเดินโซเซเล็กน้อย เธอขมวดคิ้วแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ
ฝักบัวเปิดออก น้ำร้อนสาดลงมาตามส่วนโค้งเว้าไร้ที่ติ ไอน้ำลอยอบอวล
เธอเงยหน้ามองกระจกครึ่งตัวตรงหน้า กระจกถูกไอน้ำปกคลุมไปครึ่งหนึ่ง เงาของเธอยืนอยู่ท่ามกลางม่านหมอก
ผิวขาวจนแทบโปร่งแสง บริเวณหัวไหล่ยังมีรอยสีคล้ำกำกวมที่ไม่จางหาย
ราวกับดอกไม้ที่ถูกใครบางคนเด็ดดอมอย่างทะนุถนอม ผลิบานท่ามกลางสายลมและฝนเมื่อคืน
หลังอาบน้ำเสร็จ ซูชิงหานก็กลับไปข้างเตียงแล้วสวมเสื้อผ้า
เธอออกจากโรงแรม แล้วรีบมุ่งหน้าไปสนามบิน
เธอมีการประชุมข้ามชาติสำคัญที่ต้องเข้าร่วมด้วยตัวเอง เวลาเที่ยวบินใกล้จะถึงแล้ว
ซูชิงหานก้มมองโทรศัพท์ บนหน้าจอมีรายการสายที่ไม่ได้รับเรียงแน่นเต็มไปหมด ทั้งหมดมาจากคนคนเดียว
ปลายนิ้วของเธอชะงักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกดโทรกลับ
ปลายสายรับอย่างรวดเร็วหลังเสียงสัญญาณดังเพียงครั้งเดียว
“ชิงหาน! ในที่สุดเธอก็โทรกลับมา! รู้ไหมว่าฉันตกใจแทบตาย!”
เสียงผู้หญิงเซ็กซี่และร้อนรนดังมาจากปลายสาย แฝงความหวาดหวั่นอย่างเห็นได้ชัด
“หงลวน ฉันไม่เป็นไร ทำให้เธอเป็นห่วงแล้ว”
เมื่อซูชิงหานได้ยินเสียงของเพื่อนสนิทอย่างชินหงลวน น้ำเสียงเย็นชาที่เคยมีพลันอ่อนลง
“ฉันมีเรื่องอยากรบกวนเธอ”
“กับฉันยังต้องเกรงใจด้วยเหรอ?”
ชินหงลวนหัวเราะอย่างยั่วยวน
ซูชิงหานนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้น
“ช่วงสองสามวันนี้ ชิงเหยาอยู่บ้านคนเดียว ฉันไม่ค่อยวางใจ ช่วยดูแลเธอให้หน่อยนะ”
ชินหงลวนหัวเราะอย่างเซ็กซี่และเย้ายวน
“ชิงเหยาก็เป็นน้องสาวฉันเหมือนกัน”
มุมปากของซูชิงหานขยับเล็กน้อย เธอพูดเสริมด้วยน้ำเสียงซับซ้อนอยู่บ้าง
“แล้วก็...”
“คู่หมั้นของฉันน่าจะมาถึงเมืองยุนเฉิงในช่วงสองสามวันนี้ เขาชื่อหวังหลง”
“เธอให้ชิงเหยาไปจดทะเบียนสมรสกับเขาที่สำนักงานทะเบียนราษฎรนะ”
“???”