หลินชีเย่เห็นโยวหลี่ไน่ชี้นิ้วไปที่ประตู จึงเข้าใจความหมายโดยประมาณ จึงยืดมือปิดประตูตู้คอนเทนเนอร์ลง
ตู้คอนเทนเนอร์ไม่มีหน้าต่างอยู่แล้ว พอประตูปิดลง ทั้งตู้ก็จมอยู่ในความมืดมิด และในจังหวะนั้นเอง จุดแสงสว่างเล็ก ๆ ก็เรืองขึ้น ส่องสว่างไปทั่วเกือบครึ่งตู้
เห็นได้ว่าข้างตัวโยวหลี่ไน่นั้น มีหลอดไฟเล็ก ๆ เสียบอยู่กับกล่องแบตเตอรี่ด้านข้าง แสงสีอุ่นแผ่ออกมาจากไส้หลอด กลายเป็นวงแสงนุ่มนวล
หลินชีเย่ยืนอยู่ที่ประตู ใจพลอยแปลกใจ
แค่ดูจากเครื่องแต่งกาย เขาก็รู้แล้วว่าฐานะทางบ้านของเด็กสาวไม่ได้ดีนัก แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า เธอแม้แต่ที่อยู่อาศัยก็ไม่มี ต้องมาอาศัยอยู่ในตู้คอนเทนเนอร์ร้างเก่าแห่งนี้กับคุณยายองค์หนึ่ง
ลมเย็นชืดพัดแทรกซึมเข้ามาตามซอกของตู้คอนเทนเนอร์ ทำให้คุณยายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ต้องสะดุ้งเฮือก โยวหลี่ไน่รีบหยิบผ้าห่มบนที่นอนขึ้นมา ค่อย ๆ ห่มทับให้เธอ
"คุณย่าสึรุ เย็นอยู่ไหมคะ" เธอถามเบา ๆ
คุณย่าสึรุยิ้ม "ไม่เป็นไร ยายไม่เย็น... ไปต้อนรับแขกของหนูเถอะ"
โยวหลี่ไน่จัดผ้าห่มให้เรียบร้อย พยักหน้าหงึก ๆ หันไปมองหลินชีเย่ เปิดปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ลังเลอยู่ครู่ใหญ่ ก็เดินไปยังมุมหนึ่งของตู้ ควานหาดินสอแท่งหนึ่งกับกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกองกล่องกระดาษ
เห็นภาพนั้น หลินชีเย่เปลือกตากระตุก